การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 515 โทษนั่นโทษนี่

ต้วนอวี้หรานส่ายหน้าไม่หยุด พร้อมกับเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ นางเคยแต่ไปั๋หย่วนฮ่าวที่อ่อนโยนและตามใจมา
ตลอด แต่มาถึงตอนนี้สิ่งที่เขากระทำ สำหรับต้วนอวี้หรานแล้วช่างดูแปลกไปมากเหลือเกิน แปลกจนขนาดนางหวาด
กลัว จนอยากไปให้พ้นๆ หน้า
ต้วนอวี้หรานพยายามตั้งสติสูดหายใจเข้าลึกๆ และวิงวอนร้องขอชีวิต “ท่านพี่ เชื่อข้าเถอะ ข้าใช้ของเหล่านั้นไป
แล้วจริงๆ”
ไปั๋หย่วนฮ่าวปรายตามองต้วนอวี้หรานด้วยสายตาที่แน่นิ่ง ในชั่วพริบตาเดียว เขากลับยิ้มน้อยๆ ออกมา จากนั้น
เดินเข้ามาสวมกอดต้วนอวี้หราน “มันเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นกัน? พี่ก็แค่อยากให้เจ้ามายืนในตำแหน่งภรรยาเอกนี้แทน
แต่ถ้าพี่สาวของเจ้ายังอยู่ตำแหน่งนี้ ย่อมทำให้พี่เหนื่อยหน่ายจะทนอีกแล้ว”
ต้วนอวี้หรานเบือนปากอยากยิ้มกลบเกลื่อน แต่ก็ยิ้มไม่ออก ไปั๋หย่วนฮ่าวจึงสวมกอดนางแน่นขึ้นและปลอบ
ประโลมว่า “เอาล่ะ เอาล่ะ เจ้าวางใจได้ ครั้งหน้าค่อยหาโอกาสกันใหม่แล้วกัน”
ต้วนอวี้หรานรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาในหัวใจ… การลอบทำร้ายคนนั้น ทำเพียงครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว ยังจะหาโอกาส
ทำอีกหรือ? วันข้างหน้า หากวันใดต้วนอวี้หรานหมดประโยชน์ คงมีจุดจบไม่ต่างจากต้วนชิงหมิงกระมัง!
คำถามนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ต้วนอวี้หรานจะเอามาคิด เพราะไปั๋หย่วนฮ่าวกำลังยิ้มให้นางกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนมองไม่
เห็นตาทั้งสองข้าง
จากนั้น ภาพในความฝันได้เปลี่ยนเป็นภาพอื่นขึ้นมาแทน
ภาพความมืดมิดยามรัตติกาล ที่ราวกับผ้าม่านสีดำผืนใหญ่ ได้ปกคลุมไปทั่วนภากาศ
ที่คฤหาสน์หลังหนึ่งนอกจวนไปั๋ ต้วนอวี้หรานได้ตระเตรียมทุกสิ่งเปั้นที่เรียบร้อย ตอนนี้รอเพียงโอกาสที่ต้วนชิงห
มิงจะเดินเข้ามาติดกับดัก
แรกเริ่มนั้น ต้วนอวี้หรานจัดการแยกคนที่จงรักภักดีต้วนชิงหมิงออกไป หลังจากนั้นส่งแม่นมไปช่วยทำคลอด
เช่นนั้น แผนการชั่วร้ายก็เป็นอันเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ต้วนอวี้หรานรู้ว่าต้วนชิงหมิงได้ให้กำเนิดลูกชายที่ขาวอวบตุ้ยนุ้ย และลูกชายคนนี้จะกลายเป็นลูกชายภรรยาเอก
จวนไปั๋ในวันข้างหน้า ที่มีหน้าที่ดูแลจัดการทรัย์สมบัติทั้งหมด รวมถึงชีวิตทุกคนในจวน
จะให้ต้วนชิงหมิงมีชีวิตที่ดีเช่นนี้ ได้ยังไง?
นางเริ่มจากให้กำเนิดลูกสาว จากนั้นไม่กี่ปีก็ให้กำเนิดลูกชาย ชะตาชีวิตที่ดีแบบนี้ทำให้ต้วนอวี้หรานแทบบ้าคลั่ง
ฉะนั้นนางจึงไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น เดินเข้าไปบีบคอลูกชายต้วนชิงหมิงให้ขาดอากาศจามแผนการ จากนั้นจุดไฟเผาต้วนชิง
หมิงและลูกสาวให้ตายตามกันไปทั้งเป็น
โบราณว่า ถ้าตัดหญ้าไม่ถอนรากถอนโคน เมื่อลมหวนพัดมาใหม่ หญ้าย่อมฟืนกลับมาได้
ต้วนอวี้หรานไม่มีทางยอมให้ใครก็ตาม ที่จะเป็นอุปสรรคขวางทาง มาเกินหน้าเกินตาหรือมีอิทธิพลเหนือกว่านาง
ได้
“หึ ๆๆๆ หึ ๆๆๆ”
ต้วนอวี้หรานยืนมองต้วนชิงหมิงที่หัวเราะอย่างคนเสียสติ ท่ามกลางกองเพลิงที่ลุกโชนเหมือนในนรก คำสาปแช่ง
ที่ต้วนชิงหมิงทุกถ้อยคำ ต้วนอวี้หรานต่างได้ยินอย่างชัดเจน
“ต้วนอวี้หราน เจ้าเชื่อเรื่องเวรกรรมไหม? เชื่อเรื่องบุญบาปหรือไม่? หากข้าได้เกิดในชาติหน้าฉันใด จะต้องเอา
คืนเจ้าให้เจ็บปวด ยิ่งกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันทวี… สิ่งที่ข้าต้องเจอในชาตินี้ จะให้เจ้าได้ลิ้มรสในชาติถัดไป… ข้าไม่มีทางให้
อภัยเจ้าเด็ดขาด!”
ต้วนอวี้หรานได้ยินทุกคำสาปแช่งของต้วนชิงหมิงอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ ครั้งนี้ ต้วนชิงหมิงแปลงร่างเป็นยิ่งกว่า
สัตว์นรกที่ได้รับการทรมานในมหานรกอเวจีเสียอีก นางรอคอยวันที่จะได้เอาไฟแห่งความเคียดแค้นสุมทรวงนี้ แก้แค้นต้
วนอวี้หรานให้สาสมกับสิ่งที่ทำ!
ด้านต้วนอวี้หรานสะอึกจนพูดอะไรไม่ถูก ต้วนชิงหมิงได้กลายร่างเป็นสัตว์นรก รอคอยที่จะใช้กรงเล็บฉีกร่างของ
นางออกเป็นชิ้นๆ ให้สาสมกับที่นางได้เคยใช้มือทั้งสองข้าง บีบคอลูกชายต้วนชิงหมิงจนสิ้นลมหายใจ
ต้วนชิงหมิงยื่นมือกรงเล็บเข้ามาบีบคอต้วนอวี้หรานจนหายใจไม่ออก จากนั้นต้วนอวี้หรานค่อยๆ เห็นว่าเบื้อง
หน้าได้กลายเป็นภาพมืดมินเข้ามาแทนที่ รู้ตัวอีกทีนางก็คิดว่ากำลังจะสิ้นลมหายใจแล้ว
แต่ถ้าจะให้จบชีวิตลงแบบนี้ นางไม่มีทางยอมให้เป็นเช่นนั้นแน่
มิอย่างนั้น แผนการที่วางแผนอย่างแยบยลเป็นเวลานาน ก็เท่ากับสูญเปล่าลงในพริบตา
ตอนนั้นเอง ต้วนอวี้หรานจึงพยายามตะเกียกตะกายดิ้นไปมา พร้อมกับดึงมืกรงเล็บของต้วนชิงหมิงให้ออกจาก
คอ จากนั้นนางก็ได้สติตื่นมาในทันที
เมื่อต้วนอวี้หรานได้สติตื่นขึ้นมา เห็นเพดานในห้องนอนของนาง ก็รีบยื่นมือขึ้นมาลูบหน้าลูบตา นางรู้สึกเหมือน
ได้กลับมาเกิดมาใหม่อีกครั้ง
ภาพในความฝันเมื่อครู่ ช่างเหมือนกับชีวิตจริงจนแทบแยกไม่ออก โชคดีเหลือเกินที่นั่นเป็นเพียงแค่ความฝัน
ต้วนอวี้หรานถอนหายใจออกช้าๆ ด้วยอาการไร้เรี่ยวแรง เสื้อผ้าของนางมีแต่เหงื่อซึมท่วมไปทั่ว จนรู้สึกเหนียว
เหนอะหนะ
ต้วนอวี้หรานพยายามอ้าปากพึมพำออกมา “นํ้า… นํ้า……”
ต้วนอวี้หรานกระหายนํ้าเป็นที่สุด เวลานี้ นางต้องการดื่มนํ้าเพื่อดับกระหาย
ทางเยวี่ยหวาที่คอยรับใช้อยู่ข้างกาย รีบไปรินนํ้าอุ่นยกเข้ามา ส่วนเยวี่ยซิ่วได้ประคองต้วนอวี้หรานขึ้นมาอย่าง
ช้าๆ
ต้วนอวี้หรานต้องดื่มนํ้าไปถึงสองแก้วกว่าจะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
ทันใดนั้น ต้วนอวี้หรานได้หวนคิดถึงความฝันเมื่อครู่ ว่าในฝันนั้นไม่มีเยวี่ยหวากับเยวี่ยซิ่วคอยรับใช้ข้างกาย
จากนั้น นางคิดทบทวนความฝันไปมาหลายรอบ สุดท้ายก็ฝืนหัวเราะออกมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
ในตอนนี้ประตูห้องของต้วนอวี้หรานถูกคนผลักเข้ามา คนคนนั้นก็คือหลิวหรง ทันทีที่เห็นต้วนอวี้หรานตื่นขึ้นมา
หลิวหรงรีบโผเข้าไปสวมกอด พลางพูดอย่างดีใจเป็นล้นพ้น “หรานเอ๋อร์ ตื่นแล้วหรือลูก?”
สำหรับหลิวหรงแล้ว การที่ต้วนอวี้หรานยังตื่นขึ้นมาได้ เป็นเรื่องที่น่าดีใจยิ่งนัก ฉะนั้น เรื่องของตู้ชิงหรวนจึงถูก
พักไว้ไม่สนใจ
ด้านต้วนอวี้หรานมองหลิวหรงด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ราวกับบนใบหน้าของนางมีบางสิ่งปรากฏขึ้นมา
อย่างไรอย่างนั้น
หลิวหรงตกใจขึ้นมาเล็กน้อย จนต้องยกมือขึ้นลูบหน้าลูบตา พลางถามด้วยความแปลกใจ “หรานเอ๋อร์ บนหน้า
ของแม่มีอะไรอย่างนั้นรึ?”
ต้วนอวี้หรานยิ้มจางๆ ให้กับหลิวหรง รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูไร้เดียงสา กลับเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวบางอย่าง
หากมองผิวเผินไม่ได้ใส่ใจก็คงไม่มีอะไร แต่หากมองอย่างตั้งใจจะพบบางสิ่งที่น่ากลัวแฝงอยู่ในสายตา
ถึงแม้หลิวหรงไม่รู้ว่าสายตานั้นหมายความว่าอะไร ทว่านางกลับรู้อย่างเต็มอก ว่าต้วนอวี้หรานไม่เคยใช้สายตา
เช่นนี้มาก่อน
หลิวหรงรีบเข้าไปคว้ามือต้วนอวี้หรานมาจับ พร้อมถามอย่างร้อนใจ “หรานเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป ไม่สบายตรง
ไหนหรือเปล่า?อย่าทำให้เหนียงตกใจเลย……”
หลิวหรงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา กลัวว่าต้วนอวี้หรานจะไม่สบายจนเสียสติ หรือไม่ก็ถูกบางเรื่องทำให้ตกใจสุดขีด
จนมีอาการที่แปลกไปเหมือนเป็นคนละคน
เมื่อเห็นท่าทางตระหนกของหลิวหรง ต้วนอวี้หรานจึงยิ้มอย่างเย็นชาแฝงด้วยความหยามเหยียด
หลิวหรงงงงวยไม่รู้ว่าทำผิดเรื่องใด จึงได้แต่มองไปที่ต้วนอวี้หราน โดยพูดอะไรไม่ออก
ในตอนนี้ ต้วนอวี้หรานรู้สึกไม่ค่อยจะชอบหน้าของหลิวหรงขึ้นมา อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
นางรีบชักมือกลับมา จากนั้นใช้นํ้าเสียงที่ไร้ความรู้สึกพูดอย่างหน้าเฉย “อี๋เหนียง ทำไมติงโหรวตายก็ตั้งหลายปี
แล้ว ต้วนเจิ้งถึงไม่เลื่อนให้เป็นภรรยาเอกเสียที?”
เมื่อก่อนตอนที่หลิวหรงยังมีอำนาจอยู่ในจวนต้วน ต้วนอวี้หรานไม่รู้ว่าความแตกต่างระหว่างบุตรสาวลูกภรรยา
เอกกับบุตรสาวลูกอนุ มีความแตกต่างมากมายถึงเพียงนี้ พอวันเวลาผ่านไปนานเข้าจนเติบใหญ่ สายตาของคนรอบข้าง
สายตาของไปั๋หย่วนฮ่าวและสายตาของต้วนชิงหมิงที่กลับชาตอมาเกิดใหม่ได้มองอย่างไม่เห็นหัว สุดท้าย ต้วนอวี้หราน
จึงรู้ว่าบุตรสาวลูกอนุนั้นตํ่าต้อย และไม่มีใครอยากเอาออกหน้าออกตาในสังคมมากเพียงใด
ด้วยฐานะที่ตํ่าต้อยเช่นนี้ ต้วนอวี้หรานจึงคิดได้ว่า หลิวหรงดูแลจัดการจวนต้วนมาอย่างเรียบร้อยนานหลายปี
ผนวกกับตอนนั้น ต้วนชิงหมิงยังไม่เติบใหญ่และฉลาดแบบนี้ ทำไมหลิวหรงถึงไม่รีบให้ต้วนเจิ้งแต่งให้นางยกให้นางเป็น
ภรรยาเอกเสียที