การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 543 คำแถลงองค์หญิงอวี้หลัว (3)

เนื่องจากชายชุดดำเหล่านั้น สนใจเพียงพละกำลัง การฆ่าฟันและการทรมาน หากไร้ซึ่งวรยุทธ์แล้วย่อมไม่ต่าง
อะไรกับคนไร้ค่าไร้ราคา
ดังนั้น ต้วนอวี้จึงพูดขยี้จุดอ่อนของชายชุดดำไป
เมื่อเห็นชายชุดดำมีใบหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด ต้วนอวี้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะในใจ… ฮ่า ฮ่า ฮ่า! คนโบราณนี่
หลอกง่ายเสียจริง
ถึงแม้จะเป็นการหลอก แต่สิ่งที่ต้วนอวี้ให้กับชายชุดดำกินนั้นไม่ใช่ยาพิษอะไร เป็นเพียงแค่ลูกอมขิงที่ใช้หลอก
เด็กเท่านั้น… ถึงแม้ลูกอมขิงนี้จะถูกต้วนอวี้ถูกไปมาจนด้านนอกเป็นผง ทว่าไม่ส่งผลกระทบต่อรสชาติของมัน
แน่นอนว่า ต้วนอวี้ไม่มีทางบอกชายชุดดำเกี่ยวกับความจริงในข้อนี้ ถึงสิ่งที่เขาได้กินนั้นไม่ใช่ยาพิษ เขาแค่ทำท่า
ทำทางให้เหมือนจริงว่าสิ่งที่ชายชุดดำได้กินคือยาพิษ
ก่อนที่ต้วนอวี้เดินทางออกมาจากจวนต้วน เขาได้อาบนํ้าชำระร่างกายจนสะอาดสะอ้าน จากนั้นได้นั่งรถมามา
ถึงที่นี่จึงไม่ติดเศษฝุั่นเศษละอองให้ร่างกายสกปรก อีกทางระหว่างที่ต้วนอวี้เดินขึ้นเขา ชายชราคนนั้นก็ได้แบกเขาขึ้นมา
อย่างว่องไว ทำให้เนื้อตัวของต้วนอวี้ไม่มีเศษสิ่งสกปรกติดตัวแม้แต่น้อย
ต้วนอวี้เป็นคนที่มีแผนการอยู่มากมาย ในเมื่อร่างกายไม่มีเศษสิ่งสกปรกติดตามตัว จึงรีบหาวิธีอื่นในทันที แต่
ด้วยทั้งเนื้อทั้งตัวของต้วนอวี้มีเพียงเงินที่อยู่ จึงไม่สามารถใช้เงินหลอกเป็นยาพิษ ให้ชายชุดดำกินลงไปได้
เขายังคงไม่ลดละความพยายามใช้ไม้ใช้มือลูบหาของอยู่นาน ในที่สุดก็พบของสิ่งหนึ่งเข้า นั่นก็คือลูกอมครึ่งเม็ดที่
ต้วนอวี้กินไปเพียงครึ่งเดียวเมื่อตอนกลางวัน
เขาจึงใช้ลูกอมหลอกว่าเป็นยาพิษแทน แต่โดยปกติแล้ว ยาพิษจะไม่มีรสชาติใดๆ ดังนั้นต้วนอวี้จึงต้องหาวิธีใน
การทำให้ปนเปือนเศษสิ่งสกปรก เพื่อจะให้ใส่ชุดดำกินเข้าไปอย่างไม่ต้องสงสัย
ต้วนอวี้ตั้งใจสวมบทบาทนักแสดงอย่างเต็มที่ จนชายชุดดำเชื่ออย่างสนิทใจ บัดนี้ ต้วนอวี้ต้องการลงด้านล่างของ
ภูเขาให้เร็วที่สุด จึงไม่น่าแปลกใจที่ชายชุดดำต้องรับอาสาแบกเขาขึ้นหลังลงภูเขาไป
ในใต้หล้าแห่งนี้มีคนอยู่ด้วยกันสองประเภท ประเภทแรก คือคนที่วันๆ เอาแต่คิดหาวิธีเล่นงานคนอื่น ส่วน
ประเภทที่สอง คือคนที่ถูกเล่นงานอยู่ทุกวี่วัน
ต้วนอวี้จะต้องไม่ใช่คนสองประเภทนี้อย่างแน่นอน… เพราะเขาต้องการเล่นงานคนที่ต้องการเท่านั้น ส่วนคนอื่น
เขาขี้เกียจแยแสเอามาใส่ใจ
เมื่อต้วนอวี้พูดจบลง ชายชุดดำที่หน้าถอดสีจึงพูดเสียงตํ่าขึ้นว่า “ทำไมเจ้าไม่ฆ่าข้าให้ตายไปด้วยเล่า?”
ชายชุดดำถูกโจมตีโดยที่ไม่ทันตั้งตัวด้วยฝีมือของชายชรา จากนั้นเขาถูกนำตัวมาอยู่ที่นี่ จึงเข้าใจในฉับพลันว่าคน
แก่และเด็กน้อยต้องการมาตามหาตัวเหยียนหลิ่งอวี๋
ในเวลานี้ เปั้าหมายของสองคนได้ทำสำเร็จแล้ว ส่วนชายชุดดำก็รู้อยู่เต็มอก คนต่อไปที่ต้องถูกเล่นงานก็ไม่พ้นคือ
เขานี่เอง แต่สองคนนั้นกลับไม่มีคิดฆ่าเขา
ต่อมาหลังจากที่ชายชราน่ากลัวคนนั้นเดินจากไป เด็กหนุ่มก็เดินตามหลังไปด้วย ชายชุดดำนึกในใจว่าจุดจบของ
เขาคงมีเพียงสองทาง ทางแรก คือถูกจะไปโยนให้กลายเป็นอาหารอันโอชะของสุนัขจิ้งจอก ทางที่สอง คือถูกหัวหน้าจับ
ตัวกลับไปลงโทษอย่างหนัก… เมื่อชายชุดดำคิดไปคิดมาแล้วก็ได้แต่ร้องอ้อนวอนฟั้าดินอย่างน่าสงสาร ในตอนนี้ ต้วนอวี้
เดินกลับมาแล้ว เขามาพร้อมกับยัดยาพิษใส่ปาก แถมยังบอกว่าต้องมาแลกเปลี่ยนบางอย่างกับเขา
แม่ทัพที่พ่ายแพ้ไม่เป็นท่า มีหรือที่จะกลับมารุ่งโรจน์อีกครา?
แต่เขาเป็นนักสังหาร หาใช่เป็นแม่ทัพไม่ ฉะนั้นสำหรับเขาแล้ว เปั้าหมายย่อมสำคัญกว่าวิธีการที่ได้มาเป็นอย่าง
มาก
ชายชุดดำยังไม่กระจ่างกับสิ่งที่ต้วนอวี้ต้องการสื่อ ต่อให้สามารถถามหนุ่มน้อยที่ใบหน้าดูไร้เดียงสาออกมาได้ แต่
ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าจิตใจข้าของหนุ่มน้อยกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่
ต้วนอวี้ยักไหล่พร้อมกับกางมือทั้งสองข้างออกอย่างไม่แยแส “ถ้าไม่ใช่ปีศาจที่คอยปลิดชีพคน แล้วทำไมจะต้อง
สังหารเจ้าด้วย?”
“เจ้าคิดว่า ข้าจะเชื่ออย่างนั้นเหรอ……” ชายชุดดำยิ้มเยาะเย้ย
ต้วนอวี้ถึงพูดต่อไป “จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เป็นเรื่องของเจ้า ส่วนข้าไม่เคยคิดจะสังหารเจ้า… บัดนี้ ข้าแค่ต้องการ
หยิบยืมแรงกายที่เจ้าเท่านั้น จึงต้องให้เจ้ากินยาพิษ เพื่อกันไม่ให้เจ้าหันกลับมาทำร้ายข้ายังไงเล่า”
ชายชุดดำได้แต่กัดฟันกรอดๆ พร้อมกลับพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าต้องการทำอะไรกันแน่?”
“ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ต้องการให้เจ้าไปส่งข้าที่รถม้าก็เท่านั้นเอง” ต้วนอวี้พูดอย่างไร้เดียงสา
ชายชุดดำจึงพูดด้วยความเคียดแค้น “เจ้าไม่มีขายอย่างนั้นรึ?”
ต้วนอวี้ได้แต่กระพริบตาปริบๆ จากนั้นใช้มือตบลงไปที่ขาน้อยๆ พูดจริงจังขึ้นมา “เจ้าไม่เห็นหรือว่าถ้าอายุไม่
เท่าไหร่เอง? ข้าขอถามเจ้าหน่อย เด็กอายุเท่าไหร่ถึงสามารถวิ่งลงจากเขาเพียงลำพังได้?”
“ใครบอกเจ้าว่าข้าจะทำร้าย? ข้าแค่ต้องการทุ่มความสามารถทั้งหมดที่มี ในการเล่นงานชายชราที่อ้างตัวเป็น
อาจารย์ของข้า เขาไม่มีทั้งวรยุทธ์ แล้วจะให้ข้าไปเป็นศิษย์ของเขาได้ยังไง? ส่วนเรื่องที่นึกไม่ถึงคือ ชายชราเอาต้องการ
ใช้เจ้าเป็นหุ่นทดลอง” ต้วนอวี้หัวเราะลั่นออกมา
ชายชุดดำมองตาขวางใส่ต้วนอวี้อย่างแรง เชื่อมั่นว่าไม่ว่าใครรับต้วนอวี้ไปเป็นศิษย์ ถ้าไม่กระอักเลือดตาย ก็คง
โมโหจนอกแตกตาย
ต้วนอวี้พูดต่อไปว่า “ถ้าข้าปล่อยเจ้าไป เจ้าต้องรับปากแบกข้าลงภูเขาไป ข้าถึงจะยอมให้ยาถอนพิษเจ้า จากนั้น
แต่ละคนก็แยกย้ายไปที่ของใครของมันดีไหม?”
ชายชุดดำก่นด่าเสียงตํ่า “แม่งเอ้ย! เจ้าเชือดข้าให้ตายตรงนี้ไปเถอะ ถ้าจะให้แบกเด็กน้อยลงภูเขา นักฆ่าที่มีชื่อ
เสียงของเขาก็เท่ากับปั่นปีไม่มีเหลือแล้ว”
“ข้าเคยบอกแล้วไงจะไม่มีทางสังหารเจ้า… เว้นเสียแต่ว่าเจ้าต้องการสังหารข้า สรุปแล้วเจ้าจะเอายังไง ถ้าเจ้า
แบบข้าลงภูเขาไปจะช่วยคลายจุดให้ แต่ถ้าเจ้าไม่ทำ ข้าก็จะไปเดี๋ยวนี้ ทิ้งให้เจ้ายืนรอความตายอยู่ตรงนี้” ต้วนอวี้พูดยัก
ไหล่
ชายชุดดำจึงถามขึ้นว่า “เจ้าไม่กลัวหรือ หากช่วยข้าคลายจุดออก จะไม่สังหารเจ้าเป็นคนแรก?”
“ข้าชอบดาบแหลมคมเป็นที่สุด ถึงแม้อันตรายอยู่บ้าง แต่ก็ตื่นเต้นท้าทายดี ทำไมจะไม่ลองด้วยเล่า? หากเจ้า
สังหารข้าจริง ก็ต้องตายตามข้าไปด้วย ยังไงข้าก็ไม่ขาดทุน”
ชายชุดดำคนนั้นไม่เคยได้ยินความคิดที่บ้าบอแบบนี้มาก่อน เขาจึงพูดขึ้น “เจ้าไม่กลัวข้าลงไปข้างล่างเขาแล้วหา
โอกาสแย่งยาแก้พิษมา หรือไม่ก็บีบบังคับให้อาจารย์เจ้าส่งยาแก้พิษมาให้”
ต้วนอวี้หัวเราะจนท้องแข็ง ก่อนจะหันไปพูดว่า “พูดได้ว่าวิธีทั้งสองนี้เป็นอะไรที่ใช้ประโยชน์ได้ดี แต่น่าเสียดายที่
ไร้ประโยชน์ทั้งสองความคิด… ความคิดแรก คืออยากได้ยาแก้พิษจากตัวเขา แต่เขาไม่เคยนำยาแก้พิษติดตัวมาด้วยเลย
ดังนั้นยาแก้พิษหากไม่ทำลาย ก็จะเก็บซ่อนไว้เป็นอย่างดีจนเจ้าไม่มีทางหาจนพบ… ส่วนความคิดที่สองนั้น ต่อให้เจ้า
สังหารตาแก่นั่นก็ไม่มีทางได้ยาแก้พิษมาหรอก เพราะยานั่นไม่มียาแก้พิษ……”
คราวนี้ถึงตาชายชุดดำอ้าปากตาค้างบ้างแล้ว
ต้วนอวี้ช่างฉลาดเป็นกรดเสียเหลือเกิน แม้แต่สิ่งที่ผู้ใหญ่คิดไม่ถึง เขากลับคิดมันออก
ต้วนอวี้หงุดหงิดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงลุกพรวดพูดขึ้นว่า “ถ้าจะไปไม่ไป? รู้เอาไว้นะ บนภูเขานี้ไม่ใช่ว่าถ้าเดินลง
ไปเองไม่ได้ แต่แค่ขี้เกียจเดินเท่านั้น ถ้าเจ้าเห็นด้วยกับข้อเสนอก็จงตอบตกลง แต่ถ้าไม่เห็นด้วย ข้าก็จะเดินไปเอง ปล่อย
ให้เจ้ารอความตายอยู่ที่นี่ไป”
เมื่อต้วนอวี้พูดจบได้ก้าวเท้าเดินออกไป พลางพึมพำขึ้นมา “ข้าจะต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ มัวมานั่งเสียเวลาคุย
กับคนแบบนี้ ถ้าไม่คุยปั่านนี้คงเดินไปได้ไกลแล้ว… อีกอย่าง มีบางคนกินยาพิษเข้าไป ไม่แน่ว่าระหว่างเดินลงเขาอาจ
ตายลงก็เป็นได้”
ในขณะที่ต้วนอวี้อักสินใจเดินลงจากภูเขา กลับพูดว่า “ก็ได้ ข้ารับปากเจ้า”
ต้วนอวี้ได้ฟังพลันดีใจเป็นที่สุด แต่เขากลับต้องเก็บอาการไม่แสดงออกมาให้อีกฝั่ายได้เห็น
ต้วนอวี้หันหน้ากลับมามองชายชุดดำพร้อมกับเอ่ยขึ้น “เวลาหนึ่งชั่วยาม เจ้าสามารถวิ่งลงเขาไปได้หรือไม่ ถ้าทำ
ไม่ได้เจ้าก็ไร้ประโยชน์สำหรับข้า”
ชายชุดดำกัดฟันกรอดๆ “เจ้าวางใจได้ ข้าใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม ก็สามารถวิ่งพาเจ้าลงไปข้างล่างภูเขาได้แล้ว”