การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 545 คำแถลงองค์หญิงอวี้หลัว (5)

ชายชุดดำถึงกับตะลึงในสิ่งที่เห็นเบื้องหน้า
ต้วนอวี้เอาหินมาทุบท้ายทอยเขา กลับมีหน้ามาบอกว่าเขาเป็นคนลืมบุญคุณอีก?
เห็นทีเด็กคนนี้จะมีปัญหาสมอง จะมีอะไรกันบ้างซาบซึ้งบุญคุณกับคนที่เอาหินมาทุบร่างกาย
ต้วนอวี้ไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว เขาเลือกถอยหลังไปสองก้าว ก่อนพยักหน้ารับ “ใช่แล้ว ไม่ผิดอย่างแน่นอน ข้า
ก็แค่ทดทองดู ไม่คิดว่าจุกที่ถูกกดกลับคลายออกหมดแล้ว”
ทันใดนั้น ชายชุดดำพ่อปลื้มปิติยินดี สำหรับอิสรภาพที่เขาได้รับอีกครั้ง
แต่ปัญหาคือ เขาไม่รู้สึกซาบซึ้งบุญคุณของต้วนอวี้ แต่เลือกใช้นิ้วชี้ไปที่หน้าของต้วนอวี้ พูดโกรธๆ “ที่แท้ เจ้าก็
แค่อยากลองอย่างนั้นหรือ?”
มีใครหรอกที่อยากเป็นหนูทดลอง ไม่เว้นแม้แต่ชายชุดดำคนนี้ บัดนี้ ต้วนอวี้มองเขาเป็นหนูทดลองตัวหนึ่ง มีหรือ
ที่ชายชุดดำจะยอมเลิกราโดยง่าย
ต้วนอวี้หัวเราะคิกคักออกมา “ใช่แล้ว ข้าแค่อยากลองสักหน่อย คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะได้ผลจริง”
เมื่อเห็นสีหน้าความสำเร็จออกมาจากใบหน้าของต้วนอวี้ ชายชุดดำก็อยากเข้าไปจัดการเขา “เจ้าเด็กนี่สมควร
ตายยิ่งนัก กล้าเอาข้ามาเป็นหนูทดลองของเจ้า?”
ชายชุดดำนึกว่าท่าทางของเขารวดเร็วว่องไวแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าต้วนอวี้กลับเข้าประชิดตัว โดยเอากริชแหลมมา
จ่อไว้ที่กลางหัวใจของชายชุดดำโดยไม่รู้ตัว
ต้วนอวี้ที่ดูอายุยังน้อยถ้าว่ากลับมีความคล่องตัวที่สูงมาก จนชายชุดดำถึงกับตะลึงจนพูดไม่ออก
ด้านต้วนอวี้ค่อยๆ นำกริชแหลมแทงเข้าไปกลางหัวใจของชายชุดดำทีละเล็กทีละน้อย จากนั้นแสยะยิ้มออก
“เห็นไหมล่ะ ที่ข้าว่าเจ้ามันเป็นคนลืมบุญคุณนั้นไม่ผิดแม้แต่น้อย ข้ารู้สึกเสียใจที่จะให้เจ้าพาข้าลงไป ตอนนี้ข้าต้องการ
ชีวิตของเจ้าแทน……”
ในตอนนั้นเอง ชายชุดดำหมายง้างมือขึ้นมาปัด แต่ก็ต้องพบว่าร่างกายของเขาไร้เรี่ยวแรงจนหมด ทำได้เพียงจ้อ
งมองต้วนอวี้ใช้กริชแทงเข้ามาที่กลางหัวใจ ชายชุดดำจึงร้องขึ้นด้วยความตกใจ “ทำไมเป็นแบบนี้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้
ได้?”
“ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ อารมณ์ของเจ้าผันผวนยิ่งนัก ทำให้พิษในร่างกายออกฤทธิ์แล้ว” ต้วนอวี้ตอบหน้านิ่ง
ชายชุดดำรีบรวบรวมกำลังภายใน กลับพบพลังลมปราณของเขาอ่อนมาก จนเขาเกือบร้องไห้ด้วยความเสียใจ
ออกมา “ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
“ทำไมจะเป็นไม่ได้ ใครใช้ให้เจ้าเป็นคนลืมบุญคุณคน? ยังดีที่ไหนตัวข้าไม่มียาแก้พิษ มีอย่างนั้นเจ้าคงใช้ดาบแทง
ข้าให้รอคอยความตายอย่างช้าๆ” ต้วนอวี้พูด
เมื่อต้วนอวี้กล่าวจบ เขาได้ใช้กริชแทงเข้าไปตรงกลางหัวใจชายชุดดำ ด้วยความตกใจสุดขีดทำให้ไร้เรี่ยวแรงเข่า
ทรุดไปกับพื้น
ชายชุดดำคนนั้นกลับรู้สึกว่าหัวใจของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกทั้งปวง
ในระหว่างนั้น เขามีความคิดผุดขึ้นมากมาย ตั้งแต่ช่วงยังเป็นเด็กน้อยมาเป็นวัยรุ่น เลือกเดินเส้นทางนักฆ่า จน
กระทั่งต้องใช้ชีวิตอยู่ในความมืดมิดอย่างโดดเดี่ยวแบบนี้
ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว เรื่องทั้งหมดจบสิ้นลงแล้ว
หากผ่านพ้นคํ่าคืนนี้ไปแล้ว ใต้หล้าแห่งนี้คงไม่มีคนมือเปือนเลือดแบบเขาอยู่อีกต่อไป และชีวิตอันริบหรี่ของเขา
จะจากไปโดยไร้ซึ่งคนห่วงหาอาทร
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ ชายชุดดำค่อยๆ หลับตาหยิบลงอย่างเชื่องช้า
เขารู้สึกแปลกใจที่ก่อนความตายจะมาพรากชีวิตไปนั้น เขาไร้ซึ่งความเสียดายและความคิดแค้นทุกสิ่ง เหมือนได้
ปลดปล่อยทุกอย่างออกจากชีวิตไป
เหนื่อยมามากเหลือเกิน ในที่สุดจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เสียทีแล้วสิ?
ชายชุดดำฟุบลงที่พื้นโดยไม่รู้ว่าเวลาได้ผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด จู่ๆ ข้างหูของเขากลับมีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นมา
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! หรือว่าเจ้าจะเตรียมตัวนอนอยู่บนพื้นนี่จนถึงเช้า?”
ทันใดนั้น ความรู้สึกที่อยากพักผ่อนกลับพลันมลายหายไปจนสิ้น
เนื่องจากเสียงที่ชายชุดดำได้ยินนั้น เป็นเสียงหัวเราะแห่งความชั่วร้ายของต้วนอวี้
ตอนนี้ ต้วนอวี้ตามมาหลอกหลอนเยาะเย้ยเขาถึงที่นี่แล้วเหรอ?`
ด้วยความโมโหที่ผุดขึ้นอย่างฉับพลัน เขาจึงตะโกนกลับไปว่า “ข้าชอบนอนที่นี่ เจ้ามายุ่งอะไรด้วย?”
เมื่อสิ้นเสียงลง ชายชุดดำกลับชะงักไปชั่วขณะ
เพราะเขาพบว่าเนื้อตัวของเขา ไร้ความรู้สึกเจ็บปวดและไม่มีเลือดไหลออก เขาจ้องมองต้วนอวี้ที่ยิ้มเยาะอย่าง
แปลกใจ จนต้องใช้มือขึ้นมาเกาหัวด้วยความฉงน “ทำไม… ข้าไม่เป็นอะไรเลย?”
ด้วยความคล่องแคล่วว่องไวและเปียมพลังของต้วนอวี้ กริชที่แทงเข้าไปนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนวรยุทธ์สูงเพียงใดก็ไม่
น่าเอาชีวิตรอดได้ แต่ทำไมตอนนี้เขากลับยังมีชีวิตอยู่ที่นี่ได้?
ต้วนอวี้ได้แต่หัวเราะคิกคักออกมา เขาใช้มือข้างหนึ่งกดปุั่มเผยกลไลกริช ที่สามารถยืดหดออกมาได้อย่างอัศจรรย์
จากนั้นต้วนอวี้จึงเอ่ยขึ้น “ข้าบอกเจ้าแล้วไงว่าจะไม่ฆ่าเจ้า เมื่อครู่นี้ ข้าแค่หยอกเจ้าเล่นเท่านั้น… ใครจะไปคิดว่า เจ้า
กลับคิดเป็นจริงเป็นจังขึ้นมา”
ทันใดนั้น สีหน้าของชายชุดดำก็เปลี่ยนสีไปสิ้นเชิง
แค่หยอกล้อเล่นอย่างนั้นหรือ?
เจ้าเด็กเมื่อวานซืนคนนี้กลับเห็นเขาเป็นเพียงของเล่น?
อย่างนั้น ถึงเวลาแล้วหรือยัง ที่เขาจะอยู่ “เล่น” เป็นเพื่อนเด็กน้อยคนนี้?
ชายชุดดำคนคิดอยู่ประเดี๋ยว จากนั้นค่อยๆ ยกมือขึ้นมามพุ่งไปทางต้วนอวี้ “ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!”
ทางต้วนอวี้ยกมือขึ้นปัดแขนชายชุดดำออกไปอีกทาง ก่อนจะพูดอย่างเหนื่อยใจขึ้นมา “อะไรกัน เจ้าไม่คิดเปลี่ยน
วิธีเข้าหาหน่อยเหรอ… ทำไมถึงคิดแต่จะเอาชีวิตข้าด้วย?”
ชายชุดดำสะอึกจนลืมตาอ้าปากค้างนิ่งไปเลย
นํ้าเสียงของต้วนอวี้กล่าวอย่างจริงจังเป็นที่สุด แม้กระทั่งชายชุดดำเกิดความรู้สึกผิดบาปอย่างมหันต์ มือของเขา
ค่อยๆ ดึงกลับไปข้างตัว จากนั้นต้วนอวี้ได้กล่าวเพิ่มอีกนิดหน่อย “เจ้าไม่คิดจะปล่อยข้าไปใช่ไหม?”
ตั้งแต่จำความได้ขึ้นมา ชายชุดดำก็เริ่มสังหารคนอย่างไม่หยุดหย่อน ยิ่งไปกว่านั้น ไม่เคยมีใครเคยบอกกับเขาว่า
สามารถเปลี่ยนทางเดินของชีวิตมาก่อน ถ้าเขาเลือกทางเดินของชีวิตอีกใหม่ ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร?
ไม่ เขาไม่มีทางรู้จะเลือกอย่างไร
ชายชุดดำก้มหน้าลงมามองต้วนอวี้ที่สูงอยู่ระดับเอวของเขา กำลังเผยยิ้มที่จริงจังส่งมาให้เขา
ชั่วพริบตาเดียว ภายในใจของชายชุดดำกลับผุดความคิดขึ้นมา… เจ้าเด็กคนนี้คงเอาจริงสิท่า
ต้วนอวี้มองไปที่ดวงตาของชายชุดดำที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมใบหน้า ก่อนจะพูดขอร้องด้วยความจริงจังออกมา “ข้า
ได้ปลิดชีพเจ้าไปแล้วครั้งหนึ่ง ฉะนั้นนักฆ่าอย่างเจ้าถือว่าได้ตายไปแล้ว ตอนนี้เหลือแต่เจ้าที่ยอมเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง
ไหม ไม่ใช่มีชีวิตเพื่อคนอื่น แต่เพื่อตัวเจ้าเองต่างหาก!”
ไม่ใช่มีชีวิตเพื่อคนอื่น แต่มีชีวิตเพื่อตัวเขาเอง?
สายตาของชายชุดดำปรากฏแสงระเรื่อขึ้นมา… เนิ่นนานเพียงใดแล้วหนอ ตั้งแต่อายุได้ห้าปีที่ลุกขึ้นมาจากกอง
ศพได้ถูกหัวหน้าเก็บมาเลี้ยง หลายปีมาแล้ว ที่เขาต้องใช้ชีวิตอยู่กับการฆ่าฟันและกลิ่นคาวเลือด มาถึงตอนนี้ เขาไม่เคย
คิดมีชีวิตเป็นของตนเองมาก่อน จึงไม่รู้ว่าควรจะเริ่มอย่างไร
“เพื่อ……ตัวข้าเองอย่างนั้นหรือ?”
ชายชุดดำก้มหน้าพึมพำคนเดียว “ต้องทำอย่างไรถึงเรียกว่าทำเพื่อตัวเอง… คนพวกนั้น ไม่มีทางปล่อยข้าไปง่ายๆ
อย่างแน่นอน”
คนพวกนั้นที่ชายชุดดำพูดถึงคือหัวหน้า รวมถึงคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด
พวกเขาถูกกำหนดชะตาชีวิตมาแล้ว ว่าจะต้องไร้ซึ่งความหวาดกลัวและความเสียใจทั้งปวง เพราะในตัวของพวก
เขาโดนวางยาพิษที่ไร้ยาถอนพิษ หากวันหนึ่งวันใดเกิดทรยศกลุ่มก้อนขึ้นมา ต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดและ
ตายทั้งเป็น
ชายชุดดำไม่หวาดกลัวความตาย แต่พวกเขากลับกลัวการตายทั้งเป็น
ทันใดนั้น มือน้อยๆ อันอบอุ่นได้ยื่นเข้ามาจับมือของชายชุดดำ เมื่อเขาก้มหน้าลงมามองก็พบดวงตาใสแจ๋วลุก
วาวขึ้นมา จากนั้นต้วนอวี้ได้พูดขึ้นว่า “ลองดูสักครั้งเถอะ ต่อให้มีชีวิตเหลืออีกวันเดียว ก็จงใช้ชีวิตอย่างที่จะเป็น และ
เจ้าจะได้พบว่าวันเวลา สถานที่ต่างๆ รวมถึงผู้คนจะแตกต่างไปจากที่เคยพานพบอย่างแน่นอน”
ชายชุดดำเม้มปากแนบแน่น สีหน้าเหมือนครุ่นคิดและไม่ได้พูดสิ่งใดตอบกลับมา