การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 6 ทิ้งดีกว่าให้เจ้า

หลิวหรงคิดถึงจุดนี้จึงยิ้มขึ้น “อวี้หราน พอได้แล้ว พี่เจ้าเป็นบุตรสาวคนโตอีกหน่อยจวนต้วนก็ต้องเป็นของนาง
เจ้าจะไปแย่งได้อย่างไรถ้าพี่สาวเจ้าอยากนั่งตรงนั้นก็ให้นั่งไป ส่วนเจ้ามานั่งกับแม่ตรงนี้ดีไหม?”
ประโยคที่พูดดูเหมือนว่านางไปแย่งที่นั่งต้วนชิงหมิงอย่างไรอย่างนั้นแต่นางก็ทำอะไรมิได้ จึงทำตามที่หลิวหรง
บอก
ต้วนชิงหมิงได้ยินจึงหันไปยิ้มให้น้องสาวต่างมารดา “อวี้หราน เมื่อครู่นี้เจ้ามานั่งที่ข้า ข้าไม่ถือโทษเจ้าหรอกเจ้า
ไปนั่งกับอี๋เหนียงเถอะ นางเรียกเจ้าแล้ว”
หลิวหรงได้ฟังที่ต้วนชิงหมิงพูดทำได้เพียงกัดฟันกรอดนางเป็นคนฉลาดย่อมรู้ว่าต่อหน้าต้วนเจิ้งต้องทำเช่นไรจึง
ไปดึงตัวอวี้หรานมานั่งด้านข้างตนเอง
ต้วนเจิ้งไม่รับรู้ถึงความผิดปกติได้แต่ยิ้มพลางมองไปทางต้วนอวี้หราน “นั่งที่ไหนก็เหมือนกันทำไมจะต้องแย่งที่พี่
สาวเจ้าด้วยเล่า?”
นั่งตรงนี้กับนั่งที่อื่นมันแตกต่างอย่างมากเชียวล่ะ!ต้วนชิงหมิงหัวเราะอยู่ในใจ
นางมองน้องสาวต่างมารดาที่ตอนนี้หน้าเปลี่ยนสีจึงถามด้วยความเป็นห่วง “น้องอวี้หรานสีหน้าเจ้าไม่สู้ดีเอาเสีย
เลย ไม่สบายอย่างนั้นหรือ?”
ตอนนี้ต้วนอวี้หรานโกรธจนตัวสั่นหน้าตาดูไม่ได้ทั้งโดนแย่งที่ ทั้งโดนเสียดสี โชคดีที่หลิวหรงจับเอาไว้จึงไม่ฟาด
งวงฟาดงา
ต้วนชิงหมิงยิ้มออกมาเพียงเล็กน้อยหยิบขนมไหว้พระจันทร์ที่วางอยู่ด้านข้าง “ท่านพ่อขนมไหว้พระจันทร์ชิ้นนี้
ข้าขอมอบให้ท่าน แสดงความเคารพขอให้ท่านพ่อราบรื่นในทุกสิ่งที่ปรารถนา มีความสุขตลอดทั้งปีเจ้าค่ะ”
ต้วนเจิ้งยิ้มพลางยื่นมือออกไปรับในทันที “ดีๆ ขอให้เป็นดังที่เจ้าพูด”
ต้วนชิงหมิงเม้มปากยิ้มพลางหยิบขนมไหว้พระจันทร์อีกชิ้นขึ้นมาอย่างแช่มช้าบรรจงบิขนมออกได้เพียงครึ่ง ก็
ร้องด้วยความดีใจ “นี่คงเป็นขนมไหว้พระจันทร์แห่งโชคแน่ๆ”
เมื่อชาติที่แล้วยามหลิวหรงทำขนมไหว้พระจันทร์แห่งโชคนางมักทำสัญลักษณ์ที่แตกต่างจากชิ้นอื่น และวางไว้
ข้างมือของต้วนเจิ้งเรื่องนี้ต้วนชิงหมิงยังคงจำได้จึงหาออกมาได้อย่างง่ายดายตอนนี้แค่รอให้ต้วนอวี้หรานแสดงฤทธิ์เดช
เป็นไปตามคาดเมื่อต้วนอวี้หรานได้ยินคำว่า ‘ขนมไหว้พระจันทร์แห่งโชค’จึงรีบลุกขึ้นไปแย่งจากมือต้วนชิงหมิง
ทำให้ขนมแตกออกจากกัน และพบว่าด้านในว่างเปล่า
นางหันหน้าหนีไปอีกทางด้วยความโกรธถึงขีดสุดขณะที่ต้วนชิงหมิงยิ้มพลางหยิบขนมไหว้พระจันทร์อีกชิ้นไปกัด
“เจ้ามาแย่งขนมของข้า แล้วเจอชิ้นแห่งโชคหรือไม่?”
ต้วนอวี้หรานโยนขนมไหว้พระจันทร์ที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะด้วยความโกรธ “ข้าก็คิดว่าเจ้าหาเจอแล้ว ที่ไหนได้……
เจ้าก็ยังหาไม่เจอเหมือนกันนั่นแหละ”
ต้วนชิงหมิงได้แต่ยิ้ม “มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอก ชิ้นที่เจ้าแย่งไปอาจจะไม่มีแต่ที่อยู่ในมือข้าก็ไม่แน่……”
“ข้าไม่เชื่อ” ต้วนอวี้หรานเบะปากมองไปยังต้วนชิงหมิงที่กำลังกินขนมท่าทางสบายใจ
ต้วนชิงหมิงยิ้มยั่วอย่างมีเลศนัยหยิบขนมในมือมาแบะออกจากกัน ก็พบเงินหยวนเปั่า[1]สีทองอร่ามอยู่ตรงกลาง
หลิวหรงเห็นเช่นนั้นจึงโกรธหน้าดำหน้าแดง
นางตั้งใจเตรียมขนมไหว้พระจันทร์แห่งโชคชิ้นนั้นให้กับต้วนอวี้หรานทว่าต้วนชิงหมิงกลับเจอก่อน
ต้วนอวี้หรานเห็นดังนั้นก็ยื่นมือไปแย่งแต่ต้วนชิงหมิงรีบหยิบขนมโบกไปมาพลางหัวเราะ “ทำไมเจ้าชอบมาแย่ง
ของข้าครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยล่ะ!ไม่กลัวคนอื่นจะเอาไปพูดลับหลังหรอกหรือ?”
คำพูดของต้วนชิงหมิงฟังดูเผินๆเหมือนไม่มีอะไรทว่าเพียงหลิวหรงได้ฟังกลับรู้สึกว่านางตั้งใจเหน็บแนมต้วนอวี้
หรานที่ชอบแย่งของนาง สงสัยนางอยากจะลองดี!
สีหน้าของหลิวหรงเต็มไปด้วยความโกรธแต่ยังปรามบุตรสาว “อวี้หราน ทำเช่นนี้ไม่ได้”
ต้วนอวี้หรานได้ยินจึงร้องตะโกน “เงินหยวนเปั่าเป็นของข้า”
“เจ้าไม่ได้เป็นคนหาเจอเสียหน่อย ข้าต่างหากเป็นคนหาเจอเช่นนั้นแล้วจะเป็นของเจ้าได้ยังไง” ต้วนชิงหมิง
ตอบโต้
“ข้าไม่สน! ถึงแม้จะเป็นของเจ้าแต่ถ้าข้าอยากได้ เจ้าก็ต้องให้ข้า” นางพูดด้วยความเอาแต่ใจพร้อมกระทืบเท้า
ต้วนชิงหมิงทำหน้าเอือมระอาพูดขึ้นมานิ่งๆ “ทำไมข้าต้องให้?”
ใบหน้าต้วนชิงหมิงทั้งน่ากลัวและนิ่งขรึมทำให้นางตกใจจนถอยหลังไปครึ่งก้าวพลางร้องตะโกน “เพราะว่าเจ้า
เป็นพี่สาว”
ต้วนชิงหมิงหัวเราะเสียงดังพี่สาวอย่างนั้นหรือ? ทั้งชาติที่แล้วและชาตินี้ต้วนอวี้หรานไม่เคยมองนางเป็นพี่สาว
ด้วยซํ้าอย่างมากก็แค่ยายอัปลักษณ์!
นางหัวเราะเสียจนนํ้าหูนํ้าตาไหลออกมาจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับ พลางหันกลับไปถามผู้เป็นบิดา “ท่านพ่อ
เมื่อครู่ท่านพูดว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?”
ต้วนเจิ้งรู้สึกไม่ค่อยพอใจการกระทำของต้วนอวี้หรานทว่าเขากลับเก็บความรู้สึกไว้ “ชิงหมิงเป็นคนพบก็ต้องเป็น
ของเจ้า”
ต้วนชิงหมิงได้ยินดังนั้นจึงหยิบเงินหยวนเปั่าในมือชูไปมา “น้องสาว ข้าต้องขอโทษด้วยที่ให้เจ้าไม่ได้เพราะท่าน
พ่อบอกแล้วว่านี่เป็นของข้า”
ต้วนอวี้หรานได้ยินอย่างนั้นยิ่งไม่พอใจเป็นอย่างมาก!
ทางด้านหลิวหรงเห็นว่าต้วนเจิ้งเริ่มไม่พอใจนางก็ไม่มีอารมณ์ที่จะอยู่ดูความซวยของต้วนชิงหมิงแล้ว ทำได้เพียง
ไปลากแขนบุตรสาวของตน “พอได้แล้วอวี้หราน เดี๋ยวกลับไปแม่จะให้มากกว่านี้ ดีกว่านี้อีก”
นางมองค้อนต้วนชิงหมิงอย่างเกลียดชังนางไม่ยอม สิ่งที่ไม่เข้าใจยิ่งไปกว่านั้นคือก่อนหน้านี้ไม่ว่าเป็นอะไรที่นาง
อยากได้ ต้วนชิงหมิงล้วนมอบให้นางแต่โดยดีผิดกับตอนนี้ไม่รู้ไปเอาความกล้ามาจากไหน? เมื่อก่อนเวลาฉลองเทศกาล
ตรุษจีนหรือเทศกาลต่างๆจะมีเพียงท่านพ่อ ท่านแม่ และนางอยู่ด้วยกัน ส่วนอีกฝั่ายไม่กล้าแม้แต่การปรากฏตัวทว่าวัน
นี้……ทำไมนางถึงมา?
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ต้วนอวี้หรานยังคิดไม่ออกและจะไม่คิดแล้วจวนต้วนเป็นของท่านแม่ก็เท่ากับเป็นของข้าไม่เกี่ยว
อะไรกับต้วนชิงหมิงแม้แต่นิดเดียว!
หลังจากหลิวหรงปลอบต้วนอวี้หรานให้นั่งลงได้แล้วจึงใช้อุบายมากมายกว่าต้วนเจิ้งจะอารมณ์ดีส่วนต้วนชิงหมิง
เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงไม่จัดการหลิวหรงต่อจากนั้นทุกคนก็ชมจันทร์อย่างมีความสุข
ผ่านไปพริบตาเดียวก็ดึกมากแล้วต้วนเจิ้งรู้สึกเหนื่อยล้าจึงลุกขึ้นยืน บอกให้ทุกคนกลับไปพักผ่อน
ต้วนชิงหมิงลุกขึ้นยืนส่งผู้เป็นบิดาต้วนเจิ้งจึงหันตัวเดินกลับไปพร้อมหลิวหรงทว่าคล้อยหลังเมื่อต้วนอวี้หรานเห็น
ผู้เป็นบิดาเดินไปไกลแล้วจึงปรี่เข้าหาต้วนชิงหมิงพลางยื่นมือมาตรงหน้านาง พูดอย่างไร้มารยาท “เอามา”
ต้วนเจิ้งไปแล้วรอยยิ้มบนใบหน้าของต้วนชิงหมิงก็หายไปเช่นกันปรากฏเพียงสายตาเย็นชามองต้วนอวี้หราน
“เจ้าต้องการอะไร?”
ต้วนอวี้หรานทันเห็นใบหน้าผู้เป็นพี่สาวต่างมารดาจากยิ้มแย้มเปลี่ยนเป็นเย็นชาพลันรู้สึกตกใจและหวาดกลัวขึ้น
มา
ทว่านางเป็นพวกไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งนํ้าตา “เงินหยวนเปั่าท่านแม่ทำให้ข้า ทำไมข้าต้องให้เจ้า?”
ต้วนชิงหมิงพูดอย่างไม่สนใจต้วนอวี้หรานพลางยิ้มเยาะเย้ย “หากนางทำให้เจ้าเหตุใดถึงไม่เอาให้เจ้ากับตัว กลับ
เป็นข้าที่เจอ แล้วทำไมข้าต้องให้เจ้าด้วยเล่า”
ต้วนอวี้หรานได้ยินก็โมโหสุดขีด
ตั้งแต่เล็กจนโตหลิวหรงมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับต้วนอวี้หรานเสมอมา นางจึงไม่เคยขาดสิ่งใดมีเพียงอย่างเดียวคือ
ตำแหน่งบุตรสาวคนโตของจวนต้วนดังนั้นไม่ว่านางเห็นต้วนชิงหมิงชอบอะไรล้วนแย่งมาทั้งหมดแต่ก่อนต้วนชิงหมิงมัก
ยอมเพื่อไม่ให้เกิดเรื่อง ทว่าตอนนี้ไม่ลงรอยกันก็ไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป ส่วนเงินหยวนเปั่า ต้วนชิงหมิงไม่เคยสนใจแต่
ถ้ามีมันอยู่ในมือแล้วสร้างปัญหาให้ต้วนอวี้หรานได้ ทำไมนางจะไม่เอาล่ะ!
“เจ้าจะไม่ให้ข้าจริงๆ?” ต้วนอวี้หรานถลึงตาจ้องมอง
“เงินนี้ข้าไม่มีทางให้เจ้า ใครจะยอมให้ของที่อยู่ในมือกับคนอื่นไปง่ายๆ” ต้วนชิงหมิงหยิบเงินหยวนเปั่าที่อยู่ใน
มือ พูดขึ้นอย่างเรียบๆ
ต้วนอวี้หรานจึงวิ่งเข้ามาหมายจะแย่งเงินหยวนเปั่าในมือแต่ต้วนชิงหมิงกลับโยนมันลงไปในนํ้าทันที
…
[1]เงินหยวนเปั่า มีลักษณะเป็นแท่งเงินปลายโค้งสูงทั้งสองข้างรูปร่างคล้ายเรือ ตรงกลางนูนขึ้นมา