การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 65 ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

องครักษ์ทั้งหมดตกตะลึงพรึงเพริดเพราะไม่มีใครเคยเห็นเถี่ยเฟิงตะโกนดุดันเช่นนี้ เหมือนกับไม่เคยเห็นต้วนเจิ้ง
ที่มีสายตาหดหู่เช่นนี้มาก่อนเช่นกัน
ทุกคนที่ถือคบไฟต่างถอยออกไปโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใด!เมื่อองครักษ์ที่รบเคียงบ่าเคียงไหล่มานับไม่ถ้วนได้เห็น
สีหน้าของคนทั้งคู่ก็รับรู้ได้ถึงสถานการณ์ไม่สู้ดี
ภายในห้องเหลือเพียงต้วนเจิ้งกับเถี่ยเฟิงพร้อมด้วยสายตาที่ตกตะลึงของไปั๋หย่วนฮ่าว……เขาคิดไม่ถึงว่าคน
ที่นอนอยู่บนเตียงจะเป็นต้วนอวี้หราน!แถมยังเปลือยท่อนบนอยู่กันสองต่อสองตอนยามวิกาลเช่นนี้ ตอนนี้ถูกจับได้คา
หนังคาเขา ต่อให้เขาจะมีปากอีกกี่สิบปากก็คงแก้ตัวไม่ขึ้น
เด็กหนุ่มรู้ดีว่าเรื่องตรงหน้าจะให้อธิบายในตอนนี้คงไม่มีประโยชน์ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสงบนิ่งจากนั้นค่อยคิดหา
วิธีแก้ไข
เมื่อเห็นต้วนเจิ้งหน้าดำหน้าแดงใจของไปั๋หย่วนฮ่าวพลันไม่สู้ดี เขาเดินขึ้นไปข้างหน้าสองก้าวแสดงความเคารพต้
วนเจิ้งพูดเสียงแผ่วเบา “ท่านลุง!” เรื่องตรงนี้เขาอยากจะอธิบายว่าถูกคนใส่ร้ายทว่าต้วนเจิ้งที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟจะ
ยอมฟังหรือ? เขากำลังโกรธเลือดขึ้นตาไม่มองไปั๋หย่วนฮ่าวแม้แต่หางตา ปากเม้มแน่นไม่เอื้อนเอ่ยวาจา “เถี่ยเฟิง เอา
เจ้านี่ไปขังไว้!”
เด็กหนุ่มได้ยินรีบลนลานคุกเข่าลงไปกับพื้นพูดเสียงดังออกมา “ท่านลุง หลานถูกคนใส่ร้าย!”
เพียงครู่เดียวหลิวหรงก็ผลักประตูเข้ามา สายตาจับจ้องอยู่ที่บุตรสาวในอ้อมกอดต้วนเจิ้งร้องขึ้นด้วยความตกใจ
“อวี้หรานๆ ลูกเป็นอะไรไป?”
ต้วนอวี้หรานในอ้อมกอดต้วนเจิ้งที่ท่อนบนไม่สวมเสื้อผ้าและผมเผ้ายุ่งเหยิง ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองผู้เป็นบิดาที่
นํ้าตาไหลหยดลงมา เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา “ท่านพ่อ!”
ต้วนเจิ้งได้แต่ทำหน้านิ่งไม่เปล่งเสียงตอบดุจเดิม! หลิวหรงจึงพุ่งไปจับมือบุตรสาวขึ้นมา พูดรีบร้อนว่า “อวี้หราน
เจ้าเป็นอะไรไป?”
นางกำลังจะอ้าปากตอบผู้เป็นมารดาแต่ถูกต้วนเจิ้งตวาดลั่น “พอได้แล้ว จะให้พูดอะไรอีกเจ้าไม่อายคนอื่น
หรือ?”
นางไม่เคยได้ยินผู้เป็นสามีพูดเสียงแข็งและเด็ดขาดเช่นนี้มาก่อนถึงกับตกใจไม่กล้าขยับ! ส่วนต้วนเจิ้งขยับตัวอุ้มต้
วนอวี้หรานขึ้นแนบอกหันหลังเดินออกไป!
ไปั๋หย่วนฮ่าวเห็นดังนั้นจึงก้าวไปข้างหน้าอย่างรีบร้อนหนึ่งก้าว “ท่านลุง โปรดฟังหลานอธิบายก่อน!”
“คุณชายไปั๋ โปรดตามข้าน้อยไปเถอะขอรับ!” เถี่ยเฟิงรีบเข้าไปขวางไปั๋หย่วนฮ่าวเอาไว้
หลิวหรงหมุนตัวกลับมามองเด็กหนุ่มที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงโมโห “ไปั๋หย่วน
ฮ่าว เจ้าจะทำร้ายอวี้หรานใช่หรือไม่?”
เมื่อต้วนเจิ้งได้ผลักประตูออกไปเสียงต้วนชิงหมิงถามขึ้น “ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้น?”
ครั้นได้ยินเสียงเด็กสาวที่มาใหม่ไปั๋หย่วนฮ่าวก็เลือดขึ้นหน้าในทันที ถึงตอนนี้เขาเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด
แล้ว!
มิใช่ครั้งเดียวที่เขาถูกต้วนชิงหมิงเล่นงาน
เช่นนั้นผู้หญิงคนนั้นที่มาหาเขา จะต้องไม่ใช่บ่าวรับใช้ของต้วนชิงหมิงแต่น่าจะเป็นบ่าวข้างกายหลิวหรงหรือไม่ก็
ต้วนอวี้หราน!ดังนั้นต่อให้เขาชี้ได้ถูกคน ก็ไม่เกี่ยวข้องกับนางแม้แต่น้อย!
ส่วนเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์น่าจะได้รับคำสั่งจากต้วนชิงหมิงให้ปรากฏตัวออกมาจนทำให้เขาสับสน! นี่เป็นครั้งแรกที่ไปั๋
หย่วนฮ่าวคาดการณ์ผิดไป!
แต่ไหนแต่ไรมาต้วนอวี้หรานหามาไปั๋หย่วนฮ่าวอย่างเปิดเผย ดังนั้นเมื่อเด็กหนุ่มได้ยินคำว่า ‘คุณหนู’ จึงนึกว่า
เป็นคุณหนูใหญ่ต้วนชิงหมิงไม่ใช่คุณหนูรองต้วนอวี้หราน!
ถ้าจะแสดงละครตบตาต้องให้แนบเนียนเพราะไปั๋หย่วนฮ่าวเป็นคนขี้ระแวง จึงไม่น่าเชื่อคำพูดของบ่าวรับใช้เพียง
คนเดียวและจะไม่เอาตัวเขาเข้าไปเสี่ยงอันตราย ดังนั้นจึงแอบไปที่หน้าเรือนต้วนชิงหมิง ‘บังเอิญ’ ได้พบบ่าวรับใช้ ถูกต้
วนชิงหมิงทำโทษ!
ส่วนเรื่องต่อมาทั้งหมดก็เป็นไปตามที่ได้เห็น
เริ่มแรกใช้ชื่อหลิวยวนหลอกให้เซียงเย่เอ๋อร์ออกมาจากนั้นค่อยทำให้ต้วนอวี้หรานสลบและนำตัวมาที่นี่ เมื่อไปั๋
หย่วนฮ่าวผลักประตูเข้ามาจะยังตระหนกและไม่ได้สังเกตว่าบนเตียงมีคนยิ่งมีเซียงเย่เอ๋อร์เข้ามาสร้างเรื่อง จิตใจของเขา
ก็จะวุ่นวายไปหมดเมื่อรอให้เขาพบว่าบนเตียงมีคน ก็ประจวบเหมาะกับที่คนกำลังแห่มาจับโจร!ต่อให้ไปั๋หย่วนฮ่าวอยาก
จะหนี ก็คงสายเกินไปเสียแล้ว!
เรื่องทั้งหมดก็เป็นไปตามนี้!
ไปั๋หย่วนฮ่าวเชื่อว่าต้วนชิงหมิงหาข้ออ้างให้ตัวนางรอดไว้เรียบร้อยแล้วยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนเป็นพยานให้นางอีก
มากมาย! พูดได้ว่าแผนการนี้ของต้วนชิงหมิงร้ายกาจเสียจริง……นางรู้ว่าเขาต้องจัดการหลิวยวนและต้วนอวี้หรานคงไม่มี
ทางปล่อยนางไว้เช่นกันฉะนั้นจึงใช้วิธีที่ว่าชิงลงมือก่อนได้เปรียบ!
ต้วนชิงหมิงเจ้าเยี่ยมมาก! ครั้งนี้ข้าจำเจ้าได้ฝังใจแล้ว!
ด้านนอกห้องมีเสียงต้วนเจิ้งพูด “ชิงหมิง เจ้ามาได้อย่างไร?” เขามองไปที่บุตรสาวคนโตที่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
ก้มมองต้วนอวี้หรานที่เสื้อผ้ายับยู่ยี้ไปหมดในแววตาเผยให้เห็นถึงอารมณ์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟออกมา……คู่หมั้นหมายของ
ลูกสาวคนโตกลับไปอยู่กับน้องสาว ในเวลากลางคํ่ากลางคืนสองต่อสองถ้านางรู้เรื่องนี้จะต้องเสียใจไม่น้อย!
ต้วนชิงหมิงได้ยินที่ต้วนเจิ้งถามจึงตอบอย่างนอบน้อม “ตอนกลางคืนต้วนอวี้เริ่มตัวร้อนจนพูดเพ้อไปเรื่อย ลูกจึง
อยู่เป็นเพื่อนน้องชายเมื่อครู่ได้ยินเสียงคนร้องจับโจร จึงรีบวิ่งมาดู!”
เด็กสาวอธิบายที่มาที่ไปทั้งหมดในครั้งเดียวเหมือนปัดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง! ต้วนเจิ้งตอบเรียบนิ่ง “อืม อย่าง
นั้นดูแลต้วนอวี้ให้ดีๆ!”
ไม่นานท่านพ่อก็เดินออกจากห้องไป!
หลิวหรงตามออกมาจากห้องมองไปที่อ้อมแขนของต้วนเจิ้ง นางเห็นสภาพของบุตรสาวคนเดียวที่หลับตาแน่นไม่
ขยับใบหน้าซีดขาว ทำให้นางตกใจขึ้นมาในทันที! พลันขาทั้งสองอ่อนแรงทรุดลงไปที่พื้น
แม่นมหลี่ที่อยู่ด้านข้างรีบยื่นมือเข้าไปประคองหลิวหรงขึ้นมาแต่ในเวลานี้ด้านหลังแม่นมหลี่ มีบ่าวรับใช้อยู่เต็มไป
หมดไม่รู้ว่าใครแอบใช้แรงผลักแม่นมหลี่ ที่กำลังจะไปประคองหลิวหรงบ่าวรับใช้ต่างยุ่งเหยิงอีนุงตุงนังกับการจับแม่นม
หลี่ ทำให้หลิวหรงที่อยู่ในความวุ่นวายนั้นล้มลงไปกับพื้นอีกครั้ง!
ในกลุ่มคนไม่รู้ว่าใครร้องเสียงแหลมออกมา “ว๊ายหลิวอี๋เหนียงล้มลงแล้ว……”
จากนั้นมีคนร้องขึ้นอย่างตกใจ “ว๊าย……เลือด……หลิวอี๋เหนียงแท้งแล้ว!”
“เร็ว รีบไปตามหมอฮั่วมา……” ต้วนเจิ้งส่งเสียงดังมาจากด้านหลัง
ทันใดนั้นต้วนเจิ้งได้ส่งต้วนอวี้หรานให้กับบ่าวสูงอายุคนหนึ่ง กำชับให้ไปส่งนางกลับเรือนส่วนเขากุลีกุจอเข้าไป
อุ้มหลิวหรงขึ้น วิ่งออกไปทันทีเรื่องในคํ่าคืนนี้วุ่นวายไปหมด โดยเริ่มจากต้วนอวี้หรานกับไปั๋หย่วนฮ่าวจากนั้นก็เป็นหลิว
หรงที่ตั้งท้อง พูดได้ว่าจิตใจต้วนเจิ้งสับสนวุ่นวายไปหมด!
ไปั๋หย่วนฮ่าวถูกทิ้งไร้คนสนใจเถี่ยเฟิงรีบวิ่งตามต้วนเจิ้งไปเหลือเพียงองครักษ์นายหนึ่งที่เดินตามเขาอยู่ข้างหลัง
เมื่อเห็นเขาหยุดเดินจึงพูดเร่งเสียงแข็ง “รีบเดินไปขอรับ!”
ผู้คนที่ได้ยินเสียงต้วนชิงหมิงตะโกนเสียงดังได้แยกย้ายกันไปหมดแล้ว!
นางหมุนตัวกลับมาพอดีเจอกับไปั๋หย่วนฮ่าวที่มองมาด้วยสายตาแดงกํ่าและกัดฟันพูดออกมา “ครั้งนี้ เจ้าพอใจ
แล้วใช่หรือไม่?”
นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยยิ้มเย็นชา “คุณชายไปั๋จวนต้วนต้อนรับขับสู้ท่านเป็นอย่างดี แต่คิดไม่ถึงว่า คุณชายจะทำ
เรื่องเช่นนี้ ทำให้จวนไปั๋ได้รับความอับอายเสียจริง!”
เมื่อพูดจบจึงหันหลังเดินตามทางที่ต้วนเจิ้งวิ่งไปก่อนหน้าพลางปรายตามองเข้าไปในเรือนหลิวหรงแบบไม่รีบไม่
ร้อน! หลิวหรง……เจ้าคิดว่าสลบไปแล้วก็จบเรื่องอย่างนั้น? นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น!
ต้วนเจิ้งอุ้มหลิวหรงกลับเข้าเรือนโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำยิ่งไปกว่านั้นสีหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดแต่เขากลับ
มีลมหายใจที่เยือกเย็นที่สุดออกมาทำให้คนรอบข้างทุกคนต่างหวาดกลัวไปหมด!
เรือนของหลิวหรงจุดไฟสว่างไสวทุกซอกทุกมุม!บ่าวรับใช้และแม่นมทั้งหมด เมื่อได้ยินข่าวจึงมารอรับใช้กัน ตอน
นี้พอเห็นหลิวหรงถูกอุ้มมาวางไว้บนเตียงทุกคนต่างยุ่งเหยิงวุ่นวาย ทำอะไรไม่ถูก