การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 654 เยวี่ยเจียของข้าไร้ความผิด (1)

บัดนี้ ในใจเยวี่ยเจียเต็มไปด้วยความร้อนรน… นางไม่กลัวต้วนอวี้หรานแม้แต่น้อย มิหนำซํ้ายังกล้าเอาปินจี้คอต้
วนอวี้หรานอีก แต่พอคิดถึงว่าจะต้องเจอหน้าต้วนชิงหมิง เยวี่ยเจียรู้สึกละอายเป็นยิ่งนัก ด้วยกลัวว่าสิ่งที่นางกระทำจะ
สร้างเรื่องให้ต้วนชิงหมิง จนหลิวอี๋เหนียงและคุณหนูรองอาจเอามาเป็นจุดทำลายชื่อเสียงของต้วนชิงหมิงได้
ความหวาดกลัวที่ปรากฏขึ้นในใจของเยวี่ยเจีย ทำให้นางลืมความเจ็บปวดที่เข่าไปจนสิ้น นางได้แต่คุกเข่าก้มหน้า
ด้วยเสื้อผ้าที่เปียกปอนและชื้นไปทั่วร่างกาย
ไม่ว่าเยวี่ยเจีย ชิวหนิงหรือบ่าวใช้คนอื่นๆ ต่างฝากชีวิตไว้กับต้วนชิงหมิงด้วยกันหมด แต่บัดนี้ นางยังไม่กลับมา
เยวี่ยเจียกลับเสียใจในสิ่งที่กระทำไป ด้วยกลัวจะสร้างเรื่องให้ต้วนชิงหมิง
ใช่แล้ว! เยวี่ยเจียรู้สึกเสียใจ เสียใจที่สร้างเรื่องให้ต้วนชิงหมิง นางยอมให้ต้วนอวี้หรานตีนางจนตายไปเสียดีกว่า
เพื่อต้วนชิงหมิงจะได้ช่วยทวงความยุติธรรมและแก้แค้นคืนให้ ทว่าบัดนี้ ต้วนชิงหมิงคงิอาจล่อยนางไว้ได้อีกต่อไปแล้ว
ชิวจวี๋รีบเข้าไปจับตัวให้เยวี่ยเจียลุกขึ้นยืน พลางโน้มน้าวว่า “เยวี่ยเจียเอ๋ย เจ้ารีบลุกขึ้นมาก่อนเถอะ เจ้านายยัง
ไม่ได้สั่งให้เจ้าคุกเข่าเลย หากเจ้านายกลับมาลงโทษก็ยังไม่สาย… เจ้ารีบลุกขึ้นมาดื่มนํ้า เก็บแรงเสียไว้ก่อน ค่อยอธิบาย
ทุกอย่างกับเจ้านายแล้วกัน……”
เยวี่ยเจียหลับตาลงอย่างเชื่องช้า พลางเอ่ยตอบ “อธิบายอะไร จะอธิบายยังไง?”
นางต้องอธิบายว่า เนื่องจากต้วนอวี้หรานคิดถีบนางจนตายก่อน เยวี่ยเจียจึงเลือกสวนกลับ จากนั้นค่อยบีบบัง
คับให้ต้วนอวี้หรานรอจนกว่าต้วนเจิ้งจะมา
คำอธิบายนี้ดูแล้วคงสมบูรณ์ไม่มีที่ติ ทว่าต้วนชิงหมิงจะเชื่อไหม? ต่อให้ต้วนชิงหมิงเชื่อแล้ว ก็ต้องให้คำตอบกับต้
วนเจิ้ง ต้วนอวี้หราน รวมไปถึงทุกคนในจวนอยู่ดี บ่าวใช้คนหนึ่งที่กล้าบ้าบิ่นจับเจ้านายเป็นตัวประกัน จะให้ต้วนชิงหมิง
วางใจปล่อยไว้ข้างกายได้เยี่ยงไรกัน?
เชื่อได้ว่าใรครั้งนี้ ถ้าต้วนชิงหมิงไม่ลงโทษเยวี่ยเจีย บรรดาเจ้านายในเมืองหลวงต่างต้องโจมตีจนต้วนชิงหมิงจม
ธรณีไปเลย
เมื่อเห็นเยวี่ยนิ่งไม่ขยับเขยื้อน ชิวจวี๋จึงรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก
ตอนที่ต้วนอวี้หรานลงไม้ลงมือกับเยวี่ยเจีย ชิวจวี๋มิทันได้เข้ามาช่วย มาถึงตอนนี้เยวี่ยเจียกำลังจะถูกเจ้านาย
ลงโทษ นางกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย รู้สึกไร้ประโยชน์และจนปัญญายิ่งนัก
ทันใดนั้น บ่าวใช้ที่ยืนเฝั้าอยูหน้าประตูจวนก็ร้องขึ้นมา “คุณหนูกลับมาแล้ว!”
ชิวจวี๋ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะถือแก้วนํ้าในมือสั่นไปมา
เยวี่ยเจียยังคงคุกเข่ายืดตัวตรงนิ่ง พอเห็นชิวจวี๋สั่นอยู่อย่างนั้น จึงพูดเสียงเรียบขึ้น “รีบเอาไปให้คุณหนูเร็ว อย่า
ให้คุณหนูรอจนโกรธเลย”
ชิวจวี๋ส่ายหัวไปมา แล้วพูดขึ้นว่า “ไม่เอา เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับเจ้าแม้แต่น้อย เชื่อว่าคุณหนูจะต้องอภัยให้เจ้าอย่าง
แน่นอน”
เยวี่ยเจียมองไปที่ชิวจวี๋ พูดอย่างละลํ่าละลัก “คุณหนูยกโทษให้ข้าแล้วจะเกิดประโยชน์อะไร… ต้องให้คนในจวน
ต่างให้อภัยข้าเป็นเสียงเดียวกันถึงจะมีประโยชน์……”
ชิวจวี๋ก้มหน้าก้มตาลงด้วยจนปัญญา
ต้วนชิงหมิงกลับจวนมาแล้ว
ต้วนชิงหมิงสาวเท้าเดินกลับอย่างรวดเร็ว จนเหงื่อซึมไหลออกมาจากหน้าผาก นางเดินผ่านหน้าเยวี่ยเจียไป แล้ว
หยุดยืนอยู่ในห้อง
ด้านหลังของต้วนชิงหมิงติดตามมาด้วยชิวหนิงกับเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ พอปรายตามองก็เห็นเยวี่ยเจียคุกเข่าอยู่บนพื้น ชิ
วหนิงจึงถามอ่างร้อนใจ “เยวี่ยเจีย… เจ้าเนี่ยไม่มีอะไรหรือ ถึงได้ไปจับตัวคุณหนูรองเป็นตัวประกัน”
นํ้าเสียงของชิวหนิงพูดด้วยความดุดัน… เยวี่ยเจียคนนี้ไม่ควรไปล่วงเกิน คุณหนูรองที่จิตใจคับแคบ เจ้าคิดเจ้า
แค้นเลย คิดดูสิ นับจากนี้ไป ชีวิตในจวนต้วนของเยวี่ยเจียจะอยู่ยังไง?
ทางด้านเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กลับแสยะยิ้มออกมา “สงสัยคุณหนูรองคงมาหาเรื่องถึงเรือนกระมัง มิอย่างนั้น เยวี่ยเจียจะ
เกิดเรื่องมากมายเช่นนี้ได้ยังไง?”
เยวี่ยเจียที่นิ่งเงียบปิดวาจามานาน ก็ได้เปิดปากตอบกลับอย่างละอายใจ “ข้ารู้ว่าได้สร้างเรื่องอับอายให้คุณหนู
แล้ว… ฮือๆๆ คุณหนูต้องไม่ปล่อยข้าไว้แน่เลย……”
เยวี่ยเจียร้องไห้โฮออกมา “ถ้ารู้ว่าต้องเป็นอย่างนี้ ข้ายอมให้คุณหนูรองตีจนตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ชีวิตบ่าวใช้
คนหนึ่งมีหรือจะสู้ขัดขืนเจ้านายได้ ทำไมข้าต้องจับนางเป็นตัวประกันด้วย ทำไมต้องขัดขืนคุณหนูรองด้วย… ฮือๆๆ ข้า
มันโง่เขลายิ่งนัก……”
ชิวหนิงกอดขาเยวี่ยเจียไว้แนบแน่น ส่วนชิวจวี๋ได้แต่ยืนปาดนํ้าตาที่ไหลออกมา อีกทั้งบรรดาบ่าวใช้ในเรือนต่าง
รู้สึกเสียใจร่วมไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า
เมื่อเห็นว่าบ่าวใช้ในเรือนต่างยืนหน้าเศร้าเคล้านํ้าตา เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์จึงกระทืบเท้าเรียกสติ “ข้าจะไปช่วยพูดกับคุณ
หนูให้……”
เมื่อเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พูดจบลงก็กำลังจะเดินออกจากห้องไป ทว่าเสียงของต้วนชิงหมิงก็ดังขึ้น “ทุกคนไม่ต้องไปไหน
ทั้งนั้น อยู่ในห้องนี่แหละ อย่าทำให้ข้าต้องขายหน้าคนอื่น”
คำพูดของต้วนชิงหมิงทำให้เยวี่ยเจียเงียบลงทันตา บ่าวใช้หลายคนต่างชายตามองเยวี่ยเจียด้วยความสงสารจับใจ
ก่อนจะค่อยๆ ย่องเดินออกไป เอาเข้าจริง ทุกคนไม่อยากให้พี่เยวี่ยเจียที่ใจกว้าง เข้ากับคนง่ายต้องได้รับการลงโทษ
ชิวหนิงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยเยวี่ยเจียซับนํ้าตา จากนั้นรับชามใส่นํ้าปั้อนให้เยวี่ยเจียดื่ม แต่เมื่อเห็นนาง
ปฏิเสธการดื่มนํ้า ชิวหนิงจึงแอบกระซิบข้างหู “รีบดื่มเข้าไปซะ มีเเรงแล้วถึงสามารถขอร้องคุณหนูได้”
เยวี่ยเจียมองไปที่ชิวหนิง พูดด้วยสีหน้าน่าสงสาร “พี่ชิวหนิง ข้าทำผิดใหญ่มหันต์ ขอร้องไปก็ไม่มีประโยชน์
หรอก”
ชิวหนิงพยักหน้ารับรู้เรื่องที่เกิดขึ้น ก่อนพูดเสียงเรียบว่า “มันอาจจะไม่มีประโชน์ก็จริง… แต่ก่อนที่คุณหนูจะ
ตัดสินออกมา การที่ขอร้องก็น่าจะมีประโยชน์อยู่บ้าง พวกเราจะช่วยขอร้องด้วยอีกแรง แต่ถ้าเจ้าไม่มีแรงขอร้องด้วยตัว
เองก่อน พวกเราอยากช่วยก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไรดี”
เยวี่ยเจียรับชามนํ้ามาดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นพูดขึ้นว่า “ใช่แล้ว ข้าต้องเก็บแรงไว้ เพื่อขอร้องคุณหนู”
เยวี่ยเจียตัดสินใจแล้ว ขอเพียงต้วนชิงหมิงไม่ไล่นางออกจากจวน ต่อให้ลงโทษอย่างไรก็ด้มหน้ายอมรับทั้งสิ้น
ภายในห้องมีเสียงของต้วนชิงหมิงดังขึ้นมา “พวกเจาพูดกันจบหรือยัง? ข้าจะให้เวลาพูดคุยกันสักครึ่งวันจะเอา
ไหม?”
ชิวหนิงได้ยินก็รีบเข้าไปประคองเยวี่ยเจียขึ้นมาเดินเข้ามาในห้อง แต่เนื่องด้วยนางคุกเข่าเป็นเวลานาน ขาจึง
เหน็บชาไร้ความรู้สึกไปหมด จนนางโซเซมาทางชิวหนิง ทั้งสองคนร้อง “ว๊ายๆ” ออกมาเสียงดังลั่น ก่อนจะช่วยกันประ
คับประคองให้ยืนนิ่งได้
ชิวหนิงประคองเยวี่ยเจียเดินกะเผลกๆ เข้ามาในห้อง ในขณะที่ต้วนชิงหมิงได้เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ เดินออกมา
จากด้านหลัง
เมื่อเห็นเยวี่ยเจียอยู่ในสภาพที่อเนจอนาถ ต้วนชิงหมิงถึงกับเลิกคิ้วพูดอย่างตกใจ “ไม่เลวดีนิเยวี่ยเจีย ทำผิดแล้ว
ยังมีนํ้าดื่มอีก ส่วนเจ้านายอย่างข้ากลับมาตั้งนาน ยังไม่มีนํ้าชาให้ดื่มสักอึกเดียว”
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ที่อยากช่วยขอร้องแทนเยวี่ยเจีย พอได้ยินที่ต้วนชิงหมิงเอ่ยขึ้น นางก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ที่ลืมยกนํ้าชามา
ให้ต้วนชิงหมิง จากนั้นนางรีบคว้ากานํ้าชาขึ้นมารินให้ต้วนชิงหมิง พูดเสียงอ่อยๆ “คุณหนู เชิญดื่มชาเจ้าค่ะ”
ต้วนชิงหมิงรับถ้วยนํ้าชาขึ้นมาจิบอย่างช้าๆ และเม้มปากอย่างแผ่วเบา
ทันใดนั้น เยวี่ยเจียกลับคุกเข่าลงกับพื้น คำนับไปมา และพูดอย่างละลํ่าละลักเสียงอ่อย “คุณหนู บ่าวผิดไปแล้ว
ลงโทษบ่าวเถอะเจ้าค่ะ……”