การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 677 ต้วนอวี้หรานมายั่วเย้า

ทันใดนั้น ด้านนอกประตูมีเสียงของเยวี่ยหวาดังขึ้นมา “พี่ชิวหนิง คุณหนูใหญ่อยู่ข้างในไหม? คุณหนูรองมาขอ
พบคุณหนูใหญ่”
ต้วนอวี้หรานมาอย่างนั้นหรือ
สายตาของต้วนชิงหมิงกลับแน่นิ่งไปชั่วขณะ
หลังจากที่นางตื่นขึ้นมาก็ได้ทราบจุดจบของหลิวหรง ผ่านการเล่าจากปากชุนถาว หลิวหรงถูกปลดตำแหน่งอี๋
เหนียงและถูกส่งไปอยู่จ้วงจื่อที่ห่างไกล ทั้งยังห้ามมิให้เหยียบเข้าจวนต้วนอีกต่อไป
ตามหลักแล้ว หลิวหรงทำร้ายติงโหรวและตู้ชิงหรวนต้องส่งให้ทางการตัดสิน แต่ว่านางก็เป็นคนที่ดูแลจัดการ
จวนต้วนมาก่อน ทั้งยังเป็นมารดาของต้วนอวี้หราน ดังนั้นต้วนเจิ้งจึงไม่ต้อนให้นางจนมุม แต่เลือกลงโทษเช่นนี้ซึ่งร้าย
แรงหนักหน่วงสำหรับหลิวหรงอย่างมาก
ต้วนชิงหมิงได้ฟังสิ่งที่ต้วนเจิ้งตัดสินใจก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ข้อแรก นี่เป็นเรื่องระหว่างต้วนเจิ้งกับหลิวหรง ซึ่งนางมิ
อาจก้าวก่ายได้ ข้อสอง ต้วนชิงหมิงรับรู้ดีว่าการเหมือนตกจากสรวงสวรรค์ลงสู่ขุมนรกนั้นเป็นอย่างไร รสชาตินี้เหมือน
ตายทั้งเป็นสำหรับหลิวหรง
อย่างไรเสีย ความตายเป็นสิ่งที่ง่ายดายสำหรับหลิวหรงเกินไป แต่ต้องให้นางใช้ชีวิตอยู่เหมือนตายทั้งเป็น อย่าง
นั้นย่อมทรมานกว่าเป็นไหนๆ
บัดนี้ ต้วนอวี้หรานมาที่นี่ด้วยเหตุอันใด? มาเพื่อทวงความยุติธรรมให้หลิวหรง หรือว่าประกาศศึกกับต้วนชิงห
มิง?
ไม่ว่าต้วนอวี้หรานจะมาไม้ไหน ต้วนชิงหมิงพร้อมรับมือเสมอ
ต้วนอวี้หรานมายืนปรากฏตัวอยู่หน้าประตู ส่วนต้วนชิงหมิงก็มองพลางยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ท่านแม่ของนางเพิ่งถูกขับไปอยู่ที่ห่างไกล ยังมีหน้ามีเดินลอยหน้าลอยตาในเรือนคนอื่นอีก ในใต้หล้าแห่งนี้ถ้าไม่
ใช่ต้วนอวี้หรานจะเป็นใครไปไม่ได้เลย
ในวันนี้ต้วนอวี้หรานสวมเสื้อแขนสั้นรัดรูปสีแดง ด้านล้างเป็นประโปรงยาวสีแดงอ่อนที่บางเบาพริ้วไหวไปตามลม
นางเลือกที่จะยืนให้แสงตะวันกระทบตัวจะได้ส่องแสงระยิบระยับให้เป็นที่สังเกตของที่รอบข้าง
ทั้งแขนเสื้อ ชายเสื้อ และชายกระโปรงล้วนปักร้อยด้วยด้ายทองกับด้ายแดงสลับกัน เพื่มความสูงศักดิ์สง่างามให้
นาง บนเสื้อปักรูปช่อดอกเหมยที่กำลังผลิดอกออกผลบานสะพรั่ง
บนศีรษะของนางประดับด้วยปินหยกเต็มไปหมด ราวกับอยากโอ้อวดเครื่องประดับลํ้าค่าที่มี ต่างหูทองถูกห้อย
ระย้ากวัดแกว่งเป็นที่สะดุดตาของผู้พบเห็น
ใบหน้าผลัดแปั้งค่อนข้างหนา คิ้วที่เขียนโก่งโค้งดำขลับ ริมฝีปากแดงฉาด ดูแล้วสามารถเป็นหญิงคณิกาอันดับ
ต้นๆ ได้เลย
ต้วนอวี้หรานยืนอยู่หน้าประตูเงยหน้าขึ้นถามต้วนชิงหมิงว่า “ได้ยินว่าท่านพี่ปั่วย น้องเลยเป็นห่วงยิ่งนัก อยาก
มาเยี่ยมให้เห็นกับตา”
ต้วนอวี้หรานพูดไปด้วยพร้อมกับก้าวขึ้นมาสองก้าว กลิ่นหอมจากร่างกายโชยมาปะทะจนต้วนชิงหมิงอยาก
อาเจียนออกมา
ต้วนชิงหมิงฝืนยิ้มออกมา ตอบกลับนิ่งๆ “พี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก น้องอวี้หรานวางใจได้”
เมื่อกล่าวจบต้วนชิงหมิงได้ให้ต้วนอวี้หรานไปยกเก้าอี้มาหนึ่งตัว
ชิวหนิงทราบดีว่าต้วนชิงหมิงไม่ชอบกลิ่นที่ฉุนจากตัวต้วนอวี้หราน ดังนั้นจึงยกเก้าอี้มาวางให้ห่างออกมาหน่อย
จะได้ไม่ต้องใกล้นัก
แต่ต้วนอวี้หรานเหมือนอยากขยับเข้าใกล้ต้วนชิงหมิง นางจึงยกเก้าอี้เข้ามาวางไว้ให้ห่างจากต้วนชิงหมิงเพียงก้าว
เดียว กลิ่นหอมจนฉุนลอยล่องเข้าไปในเตะจมูกต้วนชิงหมิง จนตลบอบอวลไปหมด
ต้วนชิงหมิงไม่รู้ว่าต้วนอวี้หรานไปเอาเครื่องหอมที่ฉุนเช่นนี้มาจากไหน เพราะกลิ่นนี้ต้วนชิงหมิงมิเคยได้กลิ่นมา
ก่อน ทว่านางกลับทำหน้าเรียบเฉบราวกับมิได้กลิ่นฉุนก็มิปาน
หลังจากนั้นต้วนชิงหมิงได้เรียกให้ต้วนอวี้หรานนั่งลง และหันไปใช้ชิวหนิงรินนํ้าชา
ไม่รู้ว่าต้วนอวี้หรานมีเจตนาอะไรที่เลือกมานั่งใกล้ต้วนชิงหมิงถึงเพียงนี้ นางนั่งลงเงยมองหน้าต้วนชิงหมิงอย่าง
พินิจพิเคราะห์และเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพี่ วันนี้น้องดีขึ้นแล้ว”
ชิวหนิงที่ยินอยู่ด้านข้างกลับแอบยิ้มออกมา “เรียนคุณหนูใหญ่ สองวันมานี้คุณหนูรองมาที่นี่อยู่หลายครั้งเจ้าค่ะ”
ต้วนชิงหมิงกลอกตาไปมา เอ่ยเสียงเรียบเพียงว่า “ลำบากน้องอวี้หรานแล้ว”
เดิมทีต้วนอวี้อยากเดินออกไปข้างนอก แต่เมื่อเห็นต้วนอวี้หรานเดินเข้ามา เขาก็หยุดฝีเท้าลง หันไปพูดกับชิวหนิง
ว่า “แกล้งมาทำดีเอาหน้า ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง……”
ต้วนอวี้หรานหันไปยิ้มจางๆ ให้ต้วนอวี้ “อวี้เอ๋อร์พูดอะไรกันเนี่ย? พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสายโลหิต จะทำเช่นนั้น
ไปทำไมกัน?”
ต้วนอวี้หันกลับไปจ้องต้วนอวี้หรานตาเป็นมัน “น้องก็แค่พูดลอยๆ แต่ทำไมพี่รองถึงได้ร้อนตัวเพียงนี้ด้วยเล่า?”
ทันทีที่ต้วนอวี้หรานได้ฟังสีหน้าก็ถอดสีทันที นางกำลังจะอ้าปากสวนกลับ ต้วนชิงหมิงกลับพูดขัดขึ้นมา “อวี้เอ๋
อร์ อย่าให้ท่านอาจารย์รอเจ้านานไปกว่านี้เลย……”
ต้วนอวี้หันไปยิ้มเยาะให้ต้วนอวี้หราน จากนั้นเปิดประตูเดินออกไป เขารู้สึกว่าพูดแค่นี้ยังน้อยไป คนอย่างต้วนอวี้
หรานเป็นตัดการสร้างเรื่องวุ่นวายขึ้นต่างหาก
เป็นที่รู้กันว่าเมื่อหลิวหรงหมดอำนาจลงแล้ว มีหรือที่ต้วนอวี้หรานจะมีกระจิตกระใจมาเยี่ยมต้วนชิงหมิงด้วย
เจตนาดี เรื่องนี้ต้วนอวี้ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด ดังนั้น การมาของต้วนอวี้หรานมิใช่มาเยี่ยมเยือน กลับเป็นการมายั่วเย้าหา
เรื่องและเปิดศึกมากกว่า
สำหรับคนตั้งใจมายั่วเย้าหาเรื่อง ต้วนอวี้ไม่มีทางแสดงใบหน้าเป็นมิตรให้เด็ดขาด แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นต้วนอวี้
หรานก็ตาม
ต้วนอวี้รู้อยู่แก่ใจดี ไม่ว่าต้วนอวี้หรานต้องการมาไม้ไหนก็ไม่เป็นปัญหากับต้วนชิงหมิง เพราะฉะนั้น ต้วนอวี้ไม่
กลัวต้วนชิงหมิงจะเสียเปรียบ เขาจึงขอตัวลาไปหาท่านอาจารย์แทนดีกว่า
ต้วนอวี้เดินออกไปแล้ว ภาายในห้องก็เหลือเพียงต้วนชิงหมิงกับต้วนอวี้หราน ต้วนอวี้หรานเริ่มหาเรื่องสัพเพเหระ
พูดคุยไปเรื่อย แต่ไม่ว่าต้วนอวี้หรานจะพูดคุยเรื่องใด ต้วนชิงหมิงก็ตอบเสียงเรียบเฉย ไม่ก็ยิ้มจางๆ โดยไม่ได้ให้ความ
สำคัญ
หัวข้อที่พูดคุยกันไม่มีพูดถึงหลิวหรงแม้แต่ประโยคเดียว ต้วนชิงหมิงจึงตามนํ้าไม่เอ่ยขึ้นก่อนเช่นกัน ทั้งสองคน
พูดคุยรับส่งกันไปกันมาอยู่ระยะหนึ่ง จนกระทั่งชิวหนิงยกยามา ต้วนอวี้หรานถึงจะขอตัวลากลับ
ก่อนที่ต้วนอวี้หรานจะเดินออกจากประตูไปได้หันหน้ากลับมามองแวบหนึ่ง นางเม้มปากแน่น ใช้สายตาที่เย็นชา
ดุจนํ้าแข็งที่เย็นยะเยือกจ้องมองมา
เยวี่ยหวาที่ยืนนิ่งๆ อยู่ด้านหลังต้วนอวี้หราน ได้มองมาที่ต้วนชิงหมิง สายตานั้นของนางไม่ได้มีความเคียดแค้นแต่
กลับซ่อนความเป็นห่วงเป็นใยอยู่ลึกๆ ข้างในใจ
หลิวอี๋เหนียงถูกส่งไปออกไปอยุ่ที่ห่างไกล คุณหนูรองจิตใจเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ นับจากนี้ต่อไปเรือน
ด้านหลังจะไม่มีทางสงบสุขอีกต่อไปแล้ว
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เยวี่ยหวาก้าวขึ้นมาพูดเสียงแผ่วเบาข้างหูต้วนอวี้หราน “คุณหนูรอง ด้านนอกลมแรง พวกเรา
รีบไปกันเถอะเจ้าค่ะ”
ต้วนอวี้หรานเหล่หางตามองเยวี่ยหวาพูดเสียงนิ่งๆ “ใครบอกเจ้าว่าข้าจะกลับเรือน ข้าจะออกไปนอกจวนต่าง
หาก”
“คุณหนูรองอยากไปนอกจวนอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?” เยวี่ยหวาถามเสียงสูง
ในจวนต้วนแห่งนี้ ถึงแม้ยังเป็นจวนต้วน แต่คุณหนูรองก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่เหมือนตอนที่หลิวอี๋
เหนียงจัดการดูแลจวนต้วน ที่คุณหนูรองอยากเข้าอยากออกจวนได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป
ตอนนี้ คนดูแลจัดการจวนต้วนคนใหม่ยังไม่มา คนที่กุมทุกอย่างอยู่ในมือก็ยังคงเป็นต้วนเจิ้งอยู่ ตามหลักแล้ว
หากต้วนอวี้หรานจะออกจวนต้องไปหาต้วนเจิ้ง หากเขาอนุญาตถึงจะให้คนขับรถม้าไปเตรียมได้ ดังนั้นยามปกติที่คุณหนู
อยากออกนอกจวน ต้องแจ้งก่อนล่วงหน้าครึ่งวันถึงออกได้ แต่ปัญหาคือ ทางฝังต้วนเจิ้งยังไม่ได้ให้อนุญาตนะสิ!