การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 699 เจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะอยู่ด้วย

ต่อให้สองคนนี้เป็นเพียงเด็กที่กำลังโต
ต้วนอวี้เริ่มเลียนแบบต้วนชิงหมิงโดยดึงใบที่แก่ออก ให้เหลือเพียงปล้องตรงกลางสีเหลืองอ่อน ส่วนใบที่อ่อนอยู่
นั้น แม่รสชาติขมไม่ชวนทานและเนื้อสัมผัสแข็งกระด้าง แต่ใบเต็มไปด้วยนํ้า เคี้ยวเพียงไม่กี่คำก็ช่วยดับกระหายไปได้
มาก
อย่างไรก็ตาม ทั้งสองคนไม่ใช่วัวที่ต้องกินพืชพันธุ์เหล่านี้ประจำ ทำให้กระเพาะรับไม่ไหวจนทรมานอยู่มิน้อย
ระหว่างที่ต้วนอวี้กำลังดึงพืชใบแก่ออกอยู่นั้น สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคือพืชพันธุ์ลำต้นสูงท่วมหัว จนมิอาจมองเห็น
คนที่แอบซุ่มลอบยิงธนูได้เลย
ทั้งสองคนได้แต่รอ รออยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่มีใครถามใคร ต้วนชิงหมิงตั้งใจดึงใบแก่ของพืชออกอย่างใจเย็น เพื่อให้
ต้วนอวี้ทานจนอิ่มแล้ว นางจึงค่อยเอาพืชใบอ่อนเคี้ยวเอานำบ้าง… บัดดลนั้น ต้วนชิงหมิงคิดถึงท่าทางที่เหยียนหลิ่งอวี๋
เคยจับปลาด้วยกัน จนนางยิ้มมุมปากน้อยๆ ออกมา
ดูท่าแล้ว น้องชายกับเหยียนหลิ่งอวี๋ไม่มีความต่างกันมากนั้น พวกเขาสองคนเป็นคนที่ต้วนชิงหมิงสามารถเชื่อใจ
ได้เต็มที่และพึ่งพาได้ พูดก็พูดเถอะ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ขอเพียงพวกเขาสองคนอยู่ข้างกาย ต้วนชิงหมิงจะไม่รู้สึกโดด
เดี่ยวและหวาดกลัวขึ้นมา
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ ต้วนชิงหมิงได้กุมมือของต้วนอวี้ให้แนบแน่น “อวี้เอ๋อร์รับปากพี่มา จะต้องเอาเรื่องความ
ปลอดภัยมาเป็นอันดับแรก เข้าใจไหม?”
ต้วนอวี้พยักหน้ารับทราบ ไม่ใช่แค่เขาที่ต้องปลอดภัย แต่เป็นพี่น้องทั้งสองต่างหากที่ต้องกลับไปอย่างปลอดภัย
ยังไม่ทันที่ต้วนอวี้จะตอบต้วนชิงหมิง จู่ๆ ทางเดินขึ้นภูเขามีเสียงเกือกม้าก้าวยํ่าเสียงเบา ทว่าสะเทือนจนรับรู้ได้
เสียงเกือกเท้าม้าที่ยํ่าเหยียบดังสะเทือนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แม้ว่าทางเดินขึ้นภูเขาจะแคบและสูงชัน แต่เสียงเกือก
ม้ากลับไม่เชื่องช้า เพียงแค่ได้ยินก็เดาได้ว่าเกิดการต่อสู้แย่งชิงกันเกิดขึ้น ทางเดินบนเขาฝังโน้นเป็นใครมานั้น สองคนพี่
น้องมิทราแน่ชัด แต่พอเสียงเกือกม้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ต้วนอวี้เริ่มเงี้ยหูหังอย่างตั้งใจ เวลานี้ มีเสียงคนร้องเป็นภาษาที่
ฟังไม่ได้ความ ต้วนอวี้จึงฉวยโอกาสนี้คว้ามือต้วนชิงหมิง “ท่านพี่ พวกเราไปกันเถอะ”
ในครั้งนี้ ต้วนชิงหมิงมิได้เอ่ยถามถึงเหตุผลการเอาตัวรอดในตอนนี้ เพราะว่า คนที่คอยจับตาดูอยู่บนภูเขาต้องใช้
กำลังทั้งหมดในการปั้องกันคนบุกรุก ไม่ว่าจะเป็นพลธนูที่ดักซุ่มอยู่ก็ตาม ในเวลานี้ ทั้งสองฝังได้เกิดการต่อสู้กัน นับเป็น
โอกาสทองที่ใช้ในการหนีเอาตัวรอด
ต้วนอวี้รีบจับมือต้วนชิงหมิงค่อยๆ วิ่งข้ามพุ่มหญ้าที่หนาทึบ เพื่อเอาตัวรอดไปภูเขาอีกด้านหนึ่ง
ในเมื่อมีกำลังเสริมมาช่วยต่อสู้คงจะต้องการมาช่วยเฉิงซู่ ต้วนชิงหมิงและต้วนอวี้ ดังนั้นสองคนพี่น้องจึงต้องหนี
ไปหาที่หลบภัย ดีกว่าอยู่เป็นเปั้าล่อให้พลธนูพวกนั้นเป็นไหนๆ
ต้วนชิงหมิงเห็นต้วนอวี้แหวกเดินผ่านพุ่มหญ้าสูงชันอย่างชำนาญ นางจึงเม้มปากแน่น กุมมือกระชับเดินไปไกล
จนหลุดออกมาได้ และเลือกหลบอยู่หลังหินก้อนใหญ่
ต้วนชิงหมิงได้เอ่ยถามเสียงเบาขึ้น “อวี้เอ๋อร์มาอยู่ตรงนี้ จะหลบคนพวกนั้นได้หรือเหรอ?”
ต้วนอวี้ส่ายหน้าไปมา “ไม่ได้หรอก เพียงแต่หวังว่าพวกเราจะหาที่หลบภัยห่างจากหลิวยวนให้ไกลเสียหน่อย”
ต้วนชิงหมิงถึงกับโกรธจนหน้าดำหน้าแดงออกมา
ต้วนอวี้ต้องการให้หลิวยวนอยู่ห่างจากพวกเขา ด้วยเหตุผลใดกันแน่?
ต้วนชิงหมิงไม่เข้าใจเปั้าหมายและไม่อยากรับรู้มัน ถึงแม้ต้วนอวี้จะไหวพริบดีในการเอาตัวรอด แต่ไม่ควรปล่อย
ให้หลิวยวนตกอยู่ในอันตราย ต้วนอวี้ทำเกินไปหน่อยแล้ว
ในชั่วพริบตาเดียว ต้วนชิงหมิงมีความคิดอยากวิ่งกลับไปช่วยหลิวยวน
ต้วนอวี้อ่านความคิดของนางได้ จึงพูดเสียงตํ่าออกมา “ท่านพี่ หากพวกเราสามคนอยู่รวมกันเปั้าหมายจะใหญ่
เกินไป… ส่วนหลิวยวนนั้นมาพร้อมกับเฉิงซู่ต่างหาก”
นํ้าเสียงของต้วนอวี้ต้องการยํ้าว่าหลิวยวนกับเฉิงซู่สามารถเอาตัวรอดได้
ต้วนชิงหมิงได้แต่ส่ายหน้า พูดอย่างไม่ทันคิดให้รอบคอบ “ไม่ หลิวยวนคงทำไม่ได้”
ต้วนอวี้ปรายตามองต้วนชิงหมิง ถามอย่างใคร่รู้ “แต่ช่วงนี้หลิวยวนกับเฉิงซู่ไปไหนมาไหนตัวแทบติดกัน ซึ่งทุก
คนต่างรับรู้ หรือว่าท่านพี่คิดว่าคนพวกนั้นจะปล่อยหลิวยวนไป?”
ต้วนชิงหมิงก้มหน้าปิดปากเงียบสนิท เพราะสิ่งที่ต้วนอวี้พูดมานั้นเป็นความจริงที่ประจักษ์ ดังนั้นหากสงสัยในตัว
เฉิงซู่ ย่อมสงสัยหลิวยวนตามไปด้วย คนพวกนั้นต่อให้จับเฉิงซู่ไม่ได้ แต่ก็สามารถจับหลิวยวนมาเค้นความจริงจากปาก
เขาได้ นั่นหมายความว่าต้วนชิงหมิงกับต้วนอวี้อาจไม่มีประโยชน์เท่ากับหลิวยวนแม้แต่น้อย
แต่นี่ก็ไม่น่าใช่เหตุผลที่ทอดทิ้งหลิวยวนนี่หน่า
ต้วนชิงหมิงกำลังจะอ้าปากโต้แย้ง ต้วนอวี้กลับแย่งพูดขึ้นมาก่อน “ท่านพี่วางใจได้ หลิวยวนมีวิธีเอาตัวรอดของ
เขาได้ ที่สำคัญเขาตัวคนเดียวเปั้าหมายจึงแคบ ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจเอาตัวรอดไปหลบในที่ปลอดภัยแล้วก็เป็นได้”
ต้วนชิงหมิงหันหน้ากลับมามองพุ่มหญ้าที่สูงชัน โดยไม่เห็นเงาของหลิวยวนแม้แต่น้อย
ต้วนชิงหมิงกัดฟันพูดขึ้น “เป็นเพราะเฉิงซู่คนเดียวแท้ที่ไปขโมยของลํ้าค่ามา ตอนนี้พาทุกคนซวยตามไปหมด!”
ต้วนอวี้แอบยิ้มชอบอกชอบใจออกมา
มีบางอย่างที่ต้วนอวี้ยังมิอาจบอกให้ต้วนชิงหมิงได้ในเวลานี้ เนื่องจากอารมณ์ของต้วนชิงหมิง หากทราบความ
จริงทั้งหมด ต้องทำให้เรื่องราววุ่นวายพังไม่เป็นท่า เพราะฉะนั้นไม่สู้ให้นางอยู่รอดปลอดภัยจะดีกว่า ตอนนี้เหยียนหลิ่งอ
วี๋ให้คนนำจดหมายมาส่งให้ต้วนอวี้ก่อนหน้านี้แล้ว โดยระบุว่าเขาปกปั้องต้วนชิงหมิงให้ดี ส่วนที่เหลือจะมีคนไปจัดการ
ให้เอง
เมื่อคิดมาถึงเนื้อความในจดหมายนั้น ต้วนอวี้แหงนหน้ามองนภา พลางเปรยขึ้นว่า “ท่านพี่ พวกเรารอแค่ตะวัน
ลาลับตกดินก็แล้วกัน”
ต้วนชิงหมิงมองลงไปทุ่งหญ้าสูงท่วมหัวที่กว้างใหญ่ นางคิดเพียงว่าแม้ภาพเบื้องหน้าที่ดูสงบเงียบ แต่กลับเต็มไป
ด้วยอันตรายอย่างที่คาดคิดไม่ถึงเลย
พอตะวันลาลับตกดินไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?
หรือว่าต้วนอวี้อยากฉวยโอกาสยามคํ่าคืนพานางหนีเอาตัวรอด ทว่ากว่าจะถึงตอนนั้นต้องใช้เวลาอีกสี่ชั่วยาม
รวมทั้งอีกฝั่ายยังมีกำลังคนมากมาย หากถึงยามคํ่าคืนแล้ว คนพวกนั้นจะล่าถอยไปแล้วจริงๆ หรือ?
ต้วนชิงหมิงแอบถอนหายใจออกมา “อวี้เอ๋อร์ พี่แค่ต้องการให้น้องพี่รอดจจากที่นี่ได้โดยปลอดภัย”
ต้วนอวี้หันมองต้วนชิงหมิง ด้วยสายตาที่แปลกออกไป “ท่านพี่ อวี้เอ๋อร์ทราบดีว่าท่านพี่คิดอะไรอยู่… แต่อวี้เอ๋อร์
ขอพูดตรงๆ โดยไม่เกรงใจเลยนะ หากทำแบบที่คิดไว้ อย่ามาหาว่าอวี้เอ๋อร์ไม่เตือนแล้วกัน… สรุปแล้วท่านพี่อยู่อวี้เอ๋อร์
อยู่ อวี้เอ๋อร์อยู่ท่านพี่อยู่ ท่านพี่อย่าคิดสละชีวิตเพื่ออวี้เอ๋อร์ เพราะกว่าจะถึงตอนนั้น อวี้เอ๋อร์คงต้องสละชีวิตแทนไป
ก่อนแล้ว”
ความคิดของต้วนชิงหมิงถูกต้วนอวี้อ่านทะลุปรุโปร่ง นางจึงมองหน้าเขาอย่างตกตะลึง
หนีเอาตัวรอด? จะหนีเอาตัวรอดยังไง?
พวกเขาทั้งสองคน กำลังฝีเท้ามิอาจสู้คนพวกนั้นได้ กำลังกายไม่ต้องพูดถึงเลย บัดนี้ ทั้งบนเขาและล่างเขาล้วย
เป็นคนของอีกฝั่าย แม้ที่นี่ภูเขาและพุ่มหญ้าสูงชัน แต่ไม่ช้าก็เร็วคนพวกนั้นคงจับทั้งสองคนได้โดยไม่ช้า เช่นนั้นมอสู้ให้
คนหนึ่งรอดออกไปจะดีกว่า!
ดูจากท่าทางของต้วนอวี้แล้ว เขาดูเหมือนไม่เห้นด้วยกับวิธีการของต้วนชิงหมิง อย่างนั้นต้วนอวี้คิดวางแผนอะไร
กันแน่?
ต้วนชิงหมิงได้แต่ถอนหายใจอย่างแผ่วเบา ทั้งต้วนอวี้และเหยียนหลิ่งอวี๋ต่างเป็นคนหัวรั้นทั้งคู่ หากใช้ไม้แข็งคงไร้
ประโยชน์ ดูท่าแล้วนางต้องหาวิธีตะล่อมให้ต้วนอวี้ออกไปจากที่นี่ก่อนให้ได้
สรุปแล้ว ต้วนชิงหมิงไม่มีทางปล่อยให้ต้วนอวี้ตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้นางจึงถอดถอนใจเสียง
ยืดยาวออกมา