การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 728 ต้วนชิงหมิงกลับจวน

พูดตามตรง ชุนถาวรู้สึกตกใจสุดขีดกับสภาพต้วนชิงหมิงที่เห็นเบื้องหน้า
ต้วนชิงหมิงผมเผ้ายุ่งเหยิง แปั้งที่ผลัดหน้าไหลเยิ้มไปหมด ชายกระโปรงถูกฉีกขาดไปมาก ดูแล้วน่าเกลียดอยาก
ทนดูได้ มิหนำซํ้ายังมีเสื้อคลุมของบุรุษคลุมมาอีก ที่สำคัญท่าทางอิดโรยและไร้เรี่ยวแรงของนางดูแล้วน่าสงสารจับใจ
เหลือเกิน
ชุนถาวยังสังเกตเห็นแผลที่มือของต้วนชิงหมิง พันด้วยผ้าไว้อย่างดีโดยมีเลือดซึมจนชัดเจนออกมา
ชุนถาวเลิกตาโตมองต้วนชิงหมิง สาวน้อยมอมแมมยิ่งกว่าลูกหมา ดูแล้วไม่เหมือนคุณหนูใหญ่จวนต้วนผู้สูงศักดิ์
แม้แต่น้อย
หากไม่รู้จักต้วนชิงหมิงต้องนึกว่านางเป็นคนเร่ร่อนพเนจรต้องการเสาะหาที่พึ่งพิง
แสงตะวันในฤดูร้อนสาดส่องมาที่กายของต้วนชิงหมิง นางยืนยิ้มจางๆ ให้ชุนถาวโดยไม่ได้เอ่ยวาจา นํ้าเสียงของ
นางแผ่วเบาแหบแห้ง จนชุนถาวรู้สึกใจหายไปหมด
ชุนถาวมองดูต้วนชิงหมิงรู้สึกว่านางเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ต้วนชิงหมิงยิ้มให้ชุนถาว “พี่ชุนถาววางใจได้ ชิงหมิงไม่เป็นอะไร… รบกวนพี่ชุนถาวช่วยรับรองคุณชายอั้นเยวี่ย
ให้ด้วย”
ต้วนชิงหมิงกล่าวจบก็หันไปขอตัวก่อน จากนั้นเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ก็พานางกลับไปชำระร่างกายให้สะอาดสะอ้าน
ต้วนชิงหมิงยังคงหลังยืดตรง เดินด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก้าวย่างอย่างงดงาม ประหนึ่งเรื่องที่ประสบเมื่อวานไม่ได้
เกี่ยวข้องกับนางสักนิดเดียว
ชุนถาวกะพริบตาปริบๆ ไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับต้วนชิงหมิง ทำไมไปแค่เพียงวันเดียวกลับมาเปลี่ยนไปเป็นคนละ
คน
น่าเสียดายตรงที่ต้วนชิงหมิงเป็นคนเก็บความลับเก่ง หากต้องการรู้เรื่องจากปากนางคงยากจะงัดออกมาได้ ถึง
แม้นางไปแล้วแต่อั้นเยวี่ยที่ยืนอยู่ตรงนี้สามารถสอบถามได้นี่หน่า
ชุนถาวกลับตัวจับจ้องไปที่อั้นเยวี่ยโดยไม่กะพริย “ได้ยินว่าคุณชายช่วยชิงหมิงเอาไว้อย่างนั้นหรือ?”
ชิงหมิง?
นางคือบุตรสาวภรรยาเอกจวนต้วนที่ชื่อเสียงฉาวโฉ่คนนั้นหรอกหรือ?
อั้นเยวี่ยแอบหัวเราะเยาะในใจด้วยรู้สึกว่าสายตาของชุนถาวเหมือนกำลังไต่สวนคนทำผิด เขาส่ายหน้าไปมา “ไม่
นับว่าช่วยอะไรหรอก กระผมเพียงแต่บังเอิญเจอรถม้าคุณหนูหยุดนิ่งอยู่กลางทาง โดยที่นางหลับใหล ไม่มีใครอยู่ดูแล
เลย ดังนั้นจึงเรียกให้นางตื่นและอาสามาส่งเท่านั้นเองขอรับ!”
ชุนถาวถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
อั้นเยวี่ยผู้นี้ไม่คิดจะเอาความดีความชอบทวงบุญคุณที่ช่วยเหลือ ชุนถาวพยักหน้าโดยคิดในใจว่าอั้นเยวี่ยผู้นี้นับ
ว่าเป็นคนใช้ได้ทีเดียว
“เช่นนั้น ข้าขอถามคุณชายหน่อยเถอะ เกิดอะไรขึ้นกับชิงหมิงอย่างนั้นหรือ เหตุใดนางตกอยู่ในสภาพเช่นนี้?”
เนื่องด้วยตู้ชิงหรวนกำลังจะออกเรือนกับต้วนเจิ้ง ส่วนชุนถาวจะเป็นผู้ช่วยดูแลจวนของตู้ชิงหรวน เพราะฉะนั้น
เรื่องของต้วนชิงหมิง นางจึงต้องถามไถ่สืบสาวให้ชัดเจน
อย่างไรก็ตาม การที่ต้วนชิงหมิงเปลี่ยนไปอยู่ในสภาพแบบนี้ค่อนข้างยากจะทำใจได้ หากเรื่องนี้แพร่ออกไปย่อม
ทำลายชื่อเสียงของนางเป็นอย่างมาก
อั้นเยวี่ยมองไปที่ชุนถาวและตอบว่า “บัดนี้ คุณหนูต้วนก็กลับถึงเรือนอย่างปลอดภัยแล้ว กระผมขอตัวลาก่อน
ขอรับ!”
เมื่อสิ้นเสียงลง เขาก็ยกมือประสานทำความเคารพและขอตัวลากลับ
ยังไม่ทันที่ชุนถาวจะเอ่ยปากถามสิ่งที่อยากรู้ อั้นเยวี่ยก็เดินไปไกลแล้ว ชุนถาวได้สติขึ้นจึงตะโกนอยู่หลายที
“เดี๋ยวก่อน… อย่าเพิ่งไป ข้ายังมีเรื่องที่ยังไม่ได้ถามอะไรเลย!”
อั้นเยวี่ยเดินไปไกลแล้วมีเพียงเสียงพูดที่ล่องลอยกลับมา “หากท่านต้องการทราบเรื่องราวคงต้องไปถามจากคุณ
หนูใหญ่ต้วนแล้วกัน กระผมมีธุระต่อ อย่าได้ตามอีกเลย!”
ชุนถาวตะโกนออกมาว่า “ข้าอยากจะบอกคุณชาย อย่าได้นำเรื่องในวันนี้ไปบอกคนอื่นแล้วกัน”
ในเมื่อคนที่อยู่ในเหตุการณ์จากไปแล้ว ชุนถาวก็นึกเรื่องที่ตู้ชิงหรวนกำชับขึ้นมาได้ว่านางยังไม่ได้ไปทำ
นางกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะนำเรื่องในวันนี้ไปบอกเล่าให้ตู้ชิงหรวนฟังดีไหม แต่ในเมื่อตู้ชิงหรวนจะกลายเป็นฮูหยิน
ในจวนต้วนแล้ว เรื่องราวที่เกิดขึ้นในจวนต้วนควรจะต้องรับทราบทั้งหมด
เมื่อครู่นี้ตอนที่ชุนถาวมองอั้นเยวี่ยก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก แต่ถ้าจะให้พูดว่าพบเจอที่ไหนมาก่อน นางคง
บอกไม่ถูก
ในตอนนี้ต้วนชิงหมิงกลับไปแล้ว ชุนถาวก็ต้องรีบไปทำธุระที่ได้รับโดยเร็วที่สุด
ชุนถาวไม่รู้ตัวเลย ทันทีที่นางเดินออกจากห้องไปแล้ว ในมุมของห้องมีเงาของบ่าวใช้เด็กแวบออกมามองไปโดย
รอบ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนแล้วก็รีบสาวเท้าไปหาต้วนอวี้หรานถึงเรือน
บ่าวใช้เด็กคุกเข่าลงกับพื้น เริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนที่ต้วนชิงหมิงกลับถึงจวน ท่าทางลักษณะของอั้นเยวี่ย
ปฏิกิริยาของชุนถาวอย่างละเอียดทุกถ้อยกระทงความ ดูก็รู้ว่านางไม่ใช่บังเอิญเดินผ่านแต่กลับเป็นบ่าวใช้เด็กที่ถูกส่งให้
สะกดรอบตามชุนถาว เพื่อรายงานทุกการกระทำให้ต้วนอวี้หรานรับรู้
เมื่อบ่าวใช้เด็กเล่าอยู่นั้น ต้วนอวี้หรานที่นั่งสางผมอยู่หน้ากระจก ได้หันมาตัวมากลับมาถาม “สิ่งที่เจ้าเล่ามานั้น
ล้วนเป็นเรื่องจริง?”
บ่าวใช้เด็กรีบพยักหน้ายืนยัน “เรียนคุณหนูรอง ตั้งแต่ที่คุณหนูให้บ่าวไปคอยจับตามองชุนถาว บ่าวก็จับตามา
โดยตลอด ไม่ว่านางพบเจอผู้ใด พูดคุยเรื่องอะไร บ่าวล้วนได้ยินได้ฟังมาทุกอย่างเจ้าค่ะ”
ต้วนอวี้หรานมองไปที่บ่าวใช้เด็ก เอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าทำได้ดีมาก…”
จากนั้นเยวี่ยหวาได้ควักเงินออกมาใส่มือบ่าวใช้เด็ก “ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นต้องมารายงานคุณหนูรองทันทีรู้
ไหม?”
บ่าวใช้เด็กกำเงินไว้มือด้วยแววตาที่เป็นประกาย… เงินจำนวนนี้มากกว่าเงินเบี้ยหวัดของนางในหนึ่งเดือนเสียอีก
ดูท่าแล้ว การนำเรื่องที่เห็นมาบอกคุณหนูรองเป็นสิ่งที่น่าทำมากกว่าปกติเป็นไหนๆ
บ่าวใช้เด็กเก็บเงินเข้ากระเปั๋าอย่างตั้งใจและพูดอย่างเบิกบานใจ “พี่เยวี่ยหวาวางใจได้ คุณหนูรองดีกับบ่าวถึง
เพียงนี้ หากมีเรื่องใดเกิดขึ้นต้องมารายงานคุณหนูรองเป็นอันดับแรกเลย”
ต้วนอวี้หรานรำคาญที่จะฟังสองคนนี้พูดไร้สาระจึงปิดเปลือกตาลง เมื่อเยวี่ยซิ่วที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็น รีบโบกมือไล่
ให้พวกนางออกไปได้แล้ว
บ่าวใช่เด็กรีบคำความเคารพและเดินออกห้องไป
ภายในห้องจึงเหลือเพียงบ่าวใช้สองคน คือเยวี่ยหวากับเยวี่ยซิ่ว
ต้วนอวี้หรานนั่งหลับตาลงครุ่นคิดบางอย่าง อยู่หน้าโต๊ะเครื่องแปั้งโดยไม่เอ่ยคำใด
เยวี่ยหวาเดินเข้าไปหยิบถ้วยนํ้าชาที่เย็นชืดด้านข้างเปลี่ยนให้ต้วนอวี้หรานเสียใหม่
ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องขึ้นกับหลิวหรง นิสัยของต้วนอวี้หรานก็แปลกพิลึกพิกล ไม่อยู่กับร่องกับรอย บ่าวใช้อย่างเยวี่ย
หวาและเยวี่ยซิ่วที่ติดตามต้วนอวี้หรานนั้น วันๆ ต้องคอยระวังกลัวไปทำให้ต้วนอวี้หรานไม่พอใจ
ถึงแม้เยวี่ยหวาก้าวเดินอย่างเงียบเชียบ ทว่ากลับสะเทือนไปถึงต้วนอวี้หรานที่กำลังหลับตาทำสมาธิอยู่ นางจึง
ลืมตาขึ้นมองเยวี่ยหวาเปลี่ยนนํ้าชาถ้วยใหม่ พร้อมกับพูดขึ้นว่า “เยวี่ยซิ่วเกล้าผมให้ข้าหน่อย… ประเดี๋ยวข้าจะออกไป
ข้างนอก”
พอเยวี่ยซิ่วได้ยินรีบเดินเข้าไปเกล้าผมทันที และเลือกชุดเสื้อผ้าในตู้อย่างตั้งใจ จนได้ชุดกระโปรงสีชมพูให้กับต้
วนอวี้หราน