การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 753 ข่มขู่ต้วนอวี้หราน (1)

ชุนถาวตอบกลับเพียงว่า “อย่าไปโทษท่านหมอคนนั้นเลย อย่างไรก็ตามที่ถอนพิษที่ได้มานั้น ใช้สำหรับถอนพิษ
จากพืชได้ชะงัก”
หลิวยวนพูดด้วยความสร้อยเศร้า “แต่กระผมได้ยินมาว่า ชิงหมิงถูไปมากับเก้าอี้หินจนถลอกนิดเดียว ทำไม
อาการถึงสาหัวเพียงนี้?”
ชุนถาวกำลังเร่งมือในการผสมยา แต่พอได้ยินที่หลิวยวนถามขึงตอบกลับไป “ค้างคาวชนิดนี้มีพิษร้ายเป็นพิเศษ
และไหลเวียนอยู่ในร่างกาย แม้เป็นอันตรายต่อร่างกาย ทว่ากลับไม่ได้ทำร้ายร่างกายหนักหนาถึงเพียงนี้ หากไม่ไปขูดขีด
ชนเข้ากับอะไรจนเลือดออก พิษจะไม่กำเริบขึ้นมา แต่ชิงหมิงกลับทำตรงกันข้ามจึงต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้”
หลิวยวนเหมือนฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง “หากพูดเช่นนี้ดูเหมือนจะรุนแรงเอาเรื่องอยู่มาก?”
“รุนแรงไม่รุนแรงดูชิงหมิงเป็นตัวอย่างก็รู้แล้ว” ชุนถาวตอบ
หลิวยวนครุ่นคิดอยู่เงียบเชียบโดยไม่พูดไม่จา ชุนถาวจึงกวักมือเรียกชิวหนิง ให้นางเอาผสมยาที่นางเตรียมไว้ให้
เรียบร้อย แล้วนำไปทาบริเวณบาดแผลของต้วนชิงหมิง
ชิวหนิงนำทาไปทำต่อแล้ว ชุนถาวถึงได้ลุกยืนขึ้น
ทันใดนั้น เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์วิ่งหน้าตั้งเข้ามาอย่างรีบร้อน พอเห็นชุนถาวก็ร้องเสียงดังลั่น “พี่ชุนถาว จับงูมาได้แล้ว!”
ด้านหลังของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์มีบุรุษร่างกายกำยำตามมาด้วยหนึ่งคน โดยในมือของเขาถือถุงกระสอบใบหนึ่งที่ดูค่อน
ข้างหนักและมองออกว่าของด้านในคืออะไร
ชุนถาวมองไปที่บุรุษคนนั้น ก่อนจะพูดอย่างตะกุกตะกัก “เดิมทีข้าอยากหาคนไปจับงูพิษอยู่พอดี ประจวบ
เหมาะที่หาถูกใจไม่ได้สักคนเดียว ด้วยความกังวลใจ เขาก็เดินเข้ามาบอกว่าใช้ชีวิตด้วยการจับงู จึงเข้าไปในปั่าเผื่อพิสูจน์
กลับมา”
บุรุษผู้นี้อายุประมาณสามสิบปี ผิวคลํ้าหมอง สายตาใสซื่อ เพียงมองก็ทราบว่าใช้ชีวิตอยู่ในปั่าในเขา มือทั้งสอง
ข้างมีรอยแผลเต็มไปหมด น่าจะใช้แรงทำการทำงานอย่างมาก ในเวลานี้ เขาถือถุงที่ใส่งูพิษประมาณสองตัว
บุรุษคนนั้นพลิกถุงออกดูเห็นงูสองตัวที่แข็งแรง กำลังนอนอยู่ในถุงอย่างสงบไม่ขยับเขยื้อน
ชุนถาวจึงพูดขึ้น “ตัวหนึ่งเป็นงูจมูกแหลมจีน ส่วนอีกตัวเป็นงูจงอาง… ใช้ได้เลย ทั้งสองตัวเป็นงูพิษร้ายแรง… งู
สองตัวนี้ เจ้าไปจับมาจากที่ไหน?’
บุรุษหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อได้ยินคำชมจากชุนถาว “งูพวกนี้ได้จับมาจากในถํ้าเมื่อหลายวันก่อน เดิมทีตั้งใจเอา
ไปขายให้ได้ราคา วันนี้ได้ยินพี่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ต้องการ ข้าจึงนำมามิทราบว่าจะใช้ได้ไหม”
สิ่งที่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ต้องการ บุรุษผู้นี้มีพอดิบพอดี จนดูบังเอิญเกินไป!
ชุนถาวขมวดคิ้วขึ้นมา “งูสองตัวนี้ถอนเคี้ยวพิษออกหรือยัง?”
บุรุษผู้นั้นส่ายหน้า ก่อนพูดอย่างภูมิใจ “พวกเราจับงูในถํ้าไม่เคยถอดเขี้ยวพวกมันออก เพราะงูพิษที่ยังไม่ถอน
เขี้ยวพิษขายได้ราคามากกว่างูถอนเขี้ยวพิษ”
“อย่างนั้นก็ดี ข้าต้องการเขี้ยวงูพิษสองตัวนี้กับเลือดของพวกมัน แต่เจ้าสามารถเอามาโดยไม่ให้พวกมันตายได้
ไหม?” ชุนถาวเอ่ยถาม
บุรุษผู้นั้นตบอกอย่างมั่นใจ “วางใจได้ เรื่องนี้ข้าชำนาญที่สุด”
“เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เจ้าพาเขาไปถอนเขี้ยวพิษกับเลือดงูมา… จำเอาไว้ ห้ามใช้ของที่ทำจากเงินใส่มา ต้องใช้เครื่อง
เคลือบใส่มาเท่านั้น!” ชุนถาวกำชับ
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ฟังแล้วก็พาบุรุษผู้นั้นออกไปเตรียม
เมื่อเห็นพวกเขาเดินออกจากประตูไปแล้ว หลิวยวนอกถามขึ้นมาไม่ได้ “ช่างบังเอิญเสียจริง งูพิษที่พวกเรา
ต้องการ มาได้เวลาอะไรขนาดนี้!”
“มีอะไรให้ต้องประหลาดใจด้วย คนอยู่ในปั่าในเขาจับงูมาขายเลี้ยงชีพเป็นเรื่องปกติ ในเมื่อตอนนี้มีคนต้องการ
ซื้อ ย่อมไม่รีรอที่จะขายอย่างรีบร้อน!” เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กล่าว
ถึงแม้ชุนถาวจะพูดแบบนี้ แต่ก็ยังแอบชำเลืองมองไปที่ด้านหลังของบุรุษวัยกลางคน
นางรู้สึกว่าบุรุษผู้นี้ไม่เหมือนคนปั่าที่จับงูขายประทังชีพ แต่จุดที่แปลกนั้น ชุนถาวก็อธิบายไม่ถูก
ระหว่างที่พูดอยู่นั้น นอกห้องมีเสียงของเยวี่ยเจียดังขึ้น “คุณหนูรองมาแล้ว เชิญเข้าด้านในเจ้าค่ะ!”
ต้วนอวี้หรานได้ยินเรื่องราวของต้วนชิงหมิงก็รีบมาโดยเร็ว ในเวลานี้พอเห็นเยวี่ยเจีย นางก็รีบชักสีหน้าทันที “เจ้า
มาทำอะไรอยู่ที่นี่… นายหญิงของเจ้ารับกลับมาที่เรือนแล้วอย่างนั้นหรือ?”
เยวี่ยเจียได้แต่ก้มหน้าก้มหน้า พูดเสียงอ่อย “เรียนคุณหนูรอง ในจวนกำลังจะจัดงานแต่งงาน ท่านพี่ชุนถาวขาด
คนพอดีจึงให้บ่าวมาช่วยงานเป็นการชั่วคราวเจ้าค่ะ”
ต้วนอวี้หรานแสยะยิ้ม “แล้วเจ้ามาอยู๋ทำอะไรที่นี่?”
“เรียนคุณหนูรอง ท่านพี่ชุนถาวกำลังผสมยาถอนพิษอยู่ จึงเรียกบ่าวมาช่วยงานเจ้าค่ะ” เยวี่ยเจียตอบเสียงเรียบ
ต้วนอวี้หรานปรายตามองเยวี่ยเจีย ก่อนพูดเหน็บแนบ “เชอะ! ข้ารู้ว่านายหญิงของเจ้าเอ็นดูเจ้าขนาดไหน แต่ไม่
กี่วันก็รับเจ้ากลับมาแล้ว ตอนนี้เจ้าก็จะเปลี่ยนนายหญิงใหม่แล้วสิ!”
ต้วนอวี้หรานตั้งใจเหน็บแนบประชดประชันเยวี่ยเจีย เนื่องจากเยวี่ยเจียทำผิดต่อนางก่อน หากตอนนี้นางยัง
กล้ายอกย้อนโต้เถียงนาง ต้วนอวี้หรานย่อมให้นางเหมือนตกนรกทั้งเป็น!
ทุกอย่างเหนือความคาดหมาย เยวี่ยเจียเพียงยิ้มจางๆ “อยู่ในจวนสกุล ‘ต้วน’ ไม่ว่าจะเป็นว่าที่ฮูหยินใหม่ หรือ
คุณหนูใหญ่ บ่าวย่อมต้องรับใช้โดยไม่ได้เกี่ยงเจ้าค่ะ”
คำพูดของเยวี่ยเจียกลับอุดปากต้วนอวี้หรานให้เงียบสนิทอย่างอัศจรรย์ จนนางต้องหรี่ตามองเยวี่ยเจีย “บ่าวใช้
ของท่านพี่ข้าแต่ละคนฝีปากเก่งแบบนี้ทุกคนเลยไหมเนี่ย? ดูท่าไม่กี่วันมานี้ เจ้าคงใช้ชีวิตไม่เลวสินะ อย่างน้อยรฉลาดขึ้น
มาบ้าง ไม่มาต่อกรกับข้าโดยตรง!”
“เรียนคุณหนูรอง เรื่องในครั้งก่อนเป็นความผิดของเยวี่ยเจียเองเจ้าค่ะ บัดนี้ เยวี่ยเจียสำนึกผิดแล้ว ขอให้คุณหนู
รองยกโทษให้บ่าวด้วยเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องฝีปากเก่งอะไรทำนองนั้น บ่าวมิกล้าเจ้าค่ะ แค่ทำตามหน้าที่ที่บ่าวใช้คนหนึ่งจะ
ทำให้เจ้านายได้ก็เท่านั้นเองเจ้าค่ะ!” เยวี่ยเจียตอบยิ้มๆ
ดูเหมือนว่าเยวี่ยเจียจะเติบโตขึ้นแล้ว ภายในเวลาไม่นาน นางเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทุกคำพูดไม่มีคำใดแสดง
ความไม่เคารพออกมา
ต้วนอวี้หรานได้แต่มองหยามเหยียด และตัดสินใจไม่หาเรื่องบ่าวใช้คนนี้อีก
หลังจากนั้นนางก็จงใจเดินเข้าชนไหล่เยวี่ยเจียก่อนเข้าไปในห้อง เพื่อดูหน้าพี่สาวอย่างต้วนชิงหมิง ทว่าเยวี่ยเจียก
ลับยิ้มตอบและหลีกทางให้
พอเห็นท่าทางที่อ่อนแอของเยวี่ยเจีย ต้วนอวี้หรานก็ไม่แสดงท่าทางสะใจจนออกหน้า ก่อนเดินสะบัดตัวเข้าไป
ด้านในห้อง
เมื่อต้วนอวี้หรานเดินเข้าไปข้างในห้อง เยวี่ยเจียส่งสายตาให้ชุนถาว ชุนถาวจึงรีบวางงานที่ทำอยู่เข้าไปตบเบาๆ
ปลอบใจ ก่อนยกนิ้วโปั้งขึ้นมานิ้วหนึ่ง แสดงความชื่นชมที่เยวี่ยเจียอดทนอดกลั้นความโกรธได้แล้ว ทั้งรับมือต้วนอวี้หรา
นได้อย่างถูกต้องดีงาม
เยวี่ยเจียแม้ว่าจะรู้สึกเศร้าใจไปบ้าง แต่เมื่อเห็นชุนถาวชื่นชม นางถึงยิ้มออกมาได้