การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 754 ข่มขู่ต้วนอวี้หราน (2)

เมื่อเห็นต้วนอวี้หรานเดินเข้ามาในห้อง หลิวยวนก็เห็นต้วนอวี้หรานที่เป็นปฏิปักษ์กับต้วนชิงหมิง
ช่วงหลังมานี้ เขายังได้ยินได้ว่านางยังเชื่อฟังทำตามสิ่งที่องค์หญิงจิ่นซิ่ว เพื่อเล่นงานต้วนชิงหมิงให้หายไป
เขาจึงเลิกคิ้วถามขึ้น “คุณหนูรองต้วน มาดูอะไรสนุกๆ ที่นี่หรือ?”
ชุนถาวตกตะลึงกับสิ่งที่หลิวยวนได้เอ่ยถามต้วนอวี้หราน
เพราะในความเป็นจริงแล้ว ต่อให้เมื่อก่อนหลิวยวนเคยอยู่ในจวนต้วนมาระยะหนึ่ง มีความสนิทสนมกับต้วนชิงห
มิงและต้วนอวี้ไม่เลว แต่ในสายตาของชุนถาว ต้วนอวี้หรานก็นับว่าเป็นส่วนหนึ่งในจวนต้วน สำหรับเรื่องภายในจวนต้
วนนั้น นางไม่คาดหวังให้หลิวยวนยื่นมือเข้ามาแทรกแซงมากจนเกินไป
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ชุนถาวเลยหันหน้ามายิ้มอ่อนๆ ให้เขา “คุณชายหลิวออกมาที่จวนต้วนนานแล้วกระมัง การสอบ
จอหงวนง่วนเข้ามาทุกที ทางที่ดีคุณชายควรกลับไปทบทวนให้พร้อมจะดีเสียกว่านะเจ้าค่ะ!”
หลิวยวนคิดไม่ถึง ชุนถาวจะพูดไล่แขกอย่างเชาทางอ้อมแบบนี้ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบกลับ “ก็ได้ อย่าง
นั้นมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับชิงหมิง รีบให้คนไปบอกกระผมด้วย จะได้ช่วยหาทางรักษาและยาดีที่สุดมาให้อีกแรง”
“ยาที่ดีที่สุดคงมิต้องแล้ว นํ้าใจเปียมล้นของคุณชายหลิวเช่นนี้ รอให้ชิงหมิงฟืนมาต้องบอกให้รับทราบเสีย
หน่อย… ชิวจวี๋ออกไปส่งองค์ชายหลิวด้วย!”
ชิวหนิงกำลังส่งสัญญาณให้ต้วนอวี้หราน ส่วนเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พาคนจับงูออกไปข้างนอกแล้ว ภายในห้องจึงเหลือ
เพียงเยวี่ยเจียและชิวจวี๋ ด้วยเหตุนี้ ชุนถาวจึงส่งชิวจวี๋ออกไปส่งคุณชายหลิว
หลิวยวนขอตัวลากลับแล้ว ชุนถาวหันมาพูดกับเยวี่ยเจีย “เยวี่ยเจียทำได้ดี… เจ้าจงจำไว้ให้ขึ้นใจ ขอเพียงเจ้า
ควบคุมอารมณ์ได้ ต้วนอวี้หรานไม่มีทางเอาผิดเจ้าได้อย่างแน่นอน!”
ถึงแม้เจ้านายกับบ่าวใช้ คนหนึ่งสูงเทียมฟั้า คนหนึ่งตํ่าเตี้ยเรี่ยดิน แต่สภาพของเยวี่ยเจียในเวลานี้ ชุนถาวรู้ดีว่า
พูดเช่นนี้จะไม่ทำให้นางเสียใจ
เยวี่ยเจียได้ฟังคำพูดของชุนถาว พลันยิ้มอ่อนๆ ออกมา “พี่ชุนถาววางใจได้ ต่อให้คุณหนูรองจะเล่นงานข้าขนาด
ไหน ข้าไม่มีทางทำเรื่องผิดพลาดมหันต์เหมือนครั้งก่อนอีกแล้ว”
บางเรื่องทำผิดพลาดไปครั้งหนึ่ง อาจทำให้เสียใจไปชั่วชีวิต โชคยังดีที่ความผิดของเยวี่ยเจียที่ยังมีโอกาสได้กลับ
ตัว
“เยวี่ยเจีย การที่เจ้าไม่โต้เถียงยอกย้อนต้วนอวี้หรานนับเป็นเรื่องดี เพียงแต่เจ้าต้องรู้จักวิธีรักษาตัวรอดยามต้อง
เผชิญหน้านาง เข้าใจไหม?” ชุนถาวสอนสั่ง
นางพยักหน้ารับก่อนน้อมรับ “ขอบคุณพี่ชุนถาวอย่างมาก เยวี่ยเจียเข้าใจแล้ว!”
ภายในห้อง เสียงของต้วนอวี้หรานดังขึ้นมา จนชิวหนิงต้องระมัดระวังตัว เมื่อชุนถาวได้ยินต้วนอวี้หรานก็ขมวด
คิ้วขึ้น หันไปพูดกับเยวี่ยเจีย “เยวี่ยเจีย เจ้าอยากให้คุณหนูรองขายขี้หน้าไหม?”
เยวี่ยเจียพยักหน้า “อยากอยู่แล้ว แต่ปัญหาคือคุณหนูยังไม่ฟืน ชิวหนิงก็ไม่กล้าลงมือทำอะไรทั้งนั้น”
ส่วนเยวี่ยเจียหากเลี่ยงได้ก็จะเลี่ยง เพื่อไม่ให้ต้วนอวี้หรานจับนางมาเป็นประเด็น
ชุนถาวยิ้มกรุ้มกริ่ม “เจ้าวางใจได้ ข้าจะให้ต้วนอวี้หรานต้องขายขี้หน้าด้วยตัวนางเอง!”
จากนั้นชุนถาวก็พูดต่อไปว่า “” เรื่องนี้ถ้าข้าออกหน้าเองก็ไม่สะดวกเท่าไหร่… เอาอย่างนี้ เจ้าไปตามเซี่ยฉ่าวเอ๋
อร์มาที่นี่หน่อย……
ชุนถาวเข้าไปกระซิบข้างหูเยวี่ยเจีย เห็นนางพยักหน้าอย่างมีความหวัง จากนั้นเดินออกไปตามเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์อย่าง
เบิกบานใจ
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์รีบเดินมาหาด้วยความว่องไว ในมือยังถือถุงที่ใส่งูติดมาด้วย แม้ถุงนั้นจะมัดอย่างแน่นหนา แต่เซี่ย
ฉ่าวเอ๋อร์ก็ยังระวังเป็นอย่างมาก ราวกับห้ามแตะต้องถุงนี้เป็นอันขาด
พอเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์มาถึงก็รี่เข้าไปในห้องต้วนชิงหมิง เห็นต้วนอวี้หรานยืนอยู่ นางแสดงความเคารพและเอ่ยขึ้น
“บ่าวเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ คารวะคุณหนูรองเจ้าค่ะ”
ต้วนอวี้หรานรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์และบ่าวใช้ในเรือนทุกคนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนที่ต้วนชิงหมิงยังดีๆ
อยู่ ต้วนอวี้หรานต้องแสร้งทำเป็นคนดี แต่ตอนนี้ต้วนชิงหมิงสลบไสลไม่ได้สติ นางก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจใครหน้าไหนอีก
แล้ว
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ถือถุงเดินเข้ามาข้างเตียงต้วนชิงหมิง
เมื่อชิวหนิงเห็นจึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ “พี่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ถืออะไรมาน่ะ?”
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ตอบกลับทันที “นี่เป็นยาถอนพิษที่พี่ชุนถาวเตรียมให้คุณหนู ขอเพียงคุณหนูใช้มันก็จะดีขึ้นทันที!”
ชิวหนิงฟังแล้วรีบก้าวเข้าไปประชิด “ให้ข้าดูหน่อยว่ามันคืออะไร!”
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์รีบยกถุงเข้าไปแอบด้านหลัง “ไม่ได้ พี่ชุนถาวบอกห้ามให้ใครเห็น ถ้าใครเห็นเข้าอาจตกใจกลัว และ
ยาถอนพิษก็จะไม่ได้ผล!”
ต้วนอวี้หรานได้ฟังดังนั้น พลันถามอย่างกังขา “นี่มันคืออะไรกัน?”
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์หันกลับมาตอบอย่างนอบน้อม “เรียนคุณหนูรอง นี่คือยาที่พี่ชุนถาวนำมาถอนพิษให้คุณหนู พี่ชุนถา
วกำลังไปตามว่าที่ฮูหยินคนใหม่ให้มาดู อีกประเดี๋ยวก็จะมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”
ต้วนอวี้หรานรู้ว่าตู้ชิงหรวนกำลังจะมาถึง สายตาของนางชะงักไปชั่วขณะ “เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ อย่างนั้นนำของในถุงมา
ให้ข้าดูหน่อยสิ!”
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ลังเลใจก่อนตอบกลับ “เรียนคุณหนูรอง… เรื่องนั้น……”
พอเห็นท่าทางที่ลังเลใจและดูหวาดกลัวของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ ต้วนอวี้หรานจึงเดินเข้าไปแย่งถุงในมือของนางมา
ต้วนอวี้หรานเห็นท่าทางยึกยักของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ก็เริ่มไม่สบอารมณ์ “เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ เจ้ากลับข้าแย่งถุงในมืออย่าง
นั้นหรือ?”
“มิใช่เจ้าค่ะ บ่าวกลัวจะทำให้คุณหนูรองตกใจต่างหากเจ้าค่ะ” เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ส่ายหน้า
ต้วนอวี้หรานยื่นมือเข้าไปจับถุงไว้แน่น “ปล่อยมือออกเอามาให้ข้า!”
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พยายามขัดขืนและปฏิเสธทำตาม “ไม่ได้ ไม่ได้เจ้าค่ะ ของสิ่งนี้น่าหวาดกลัวอย่างมาก คุณหนูรอง
อาจตกใจได้… บ่าวมิกล้าให้เจ้าค่ะ!”
ต้วนอวี้หรานยังคงยื้อแย้งไปมา “ข้าให้เจ้าเอามา หูตึงหรือยังไง?”
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ยังมีทีท่าไม่อยากให้ พยายามยุดยื้ออยู่อย่างนั้น “คุณหนูรองอย่าได้บีบบังคับบ่าวเลยเจ้าค่ะ… ของ
สิ่งนี้น่ากลัวเหลือเกิน บ่าวกลัวคุณหนูรองจะตกใจเจ้าค่ะ!”
ต้วนอวี้หรานจ้องเขม็งใส่หน้า “เจ้านี่นะจะหวังดีกับข้า?”
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ แทนคำตอบว่านางหวังดี
ต้วนอวี้หรานจึงแสยะยิ้ม “เอาของมา ข้าจะดูว่ามันเป็นอะไรกันแน่… ต่อให้ข้าตกใจก็จะไม่โทษเจ้า อย่างนี้เจ้า
พอใจหรือยัง?”
เชอะ!ของที่ชุนถาวกับตู้ชิงหรวนหามาให้ต้วนชิงหมิง มีหรือที่จะน่าหวาดกลัวไปได้ อีกทั้งเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ยังรักษา
เป็นอย่างดี หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ให้ต้วนอวี้หรานได้ดู เห็นชัดว่าของที่อยู่ในถุงต้องเป็นของดีแน่นอน
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พลันส่ายหน้าปฏิเสธอย่างว่องไว “มิได้จริงๆ คุณหนูรองอาจตกใจกลัวสุดขีดได้เจ้าค่ะ!”
ต้วนอวี้หรานจึงหันไปสั่งเยวี่ยหวาและเยวี่ยซิ่ว “ไปจับเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เอาไว้!”
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เห็นว่าได้เวลาแล้ว นางจึงแสร้งถอยหลังอย่างรีบร้อน แต่เว้นจังหวะให้ต้วนอวี้หรานมีเวลาเพียงพอ
แย่งถุงจากมือไปได้
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พูดอย่างร้อนใจ “คุณหนูรอง เชื่อคำพูดของบ่าวเถอะเจ้าค่ะ… จะมองของในนั้นไม่ได้จริงๆ เจ้าค่ะ!”
มีหรือที่ต้วนอวี้หรานจะสนใจ นางรีบเปิดถุงออกทันที
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์มิอาจยื้อตัวออกจากมือของเยวี่ยหวาและเยวี่ยซิ่วได้ แต่นางก็พยายามพูดต่อไป “คุณหนูรอง บ่าว
ขอร้องเถิด อย่าเปิดออกดูนะเจ้าค่ะ”
ทันใดนั้น ต้วนอวี้หรานรีบเปิดถุงออกอย่างสุดแรงเกิด
เดิมทีถุงที่ถูกมัดปากจนแน่นเป็นเวลานานได้เปิดออกแล้ว เจ้างูสองตัวที่นอนเวียนหัวอยู่ในนั้น จึงชูคอตั้งชันขู่
ฟอดๆ ออกมา
ต้วนอวี้หรานตกใจตาตั้งกับสิ่งที่เห็นเบื้องหน้า เดิมทีนางคิดว่าของที่อยู่ในถุงต้องเป็นของลํ้าค่า ถึงได้แย่งมาเพื่อ
จะดูให้ชัด แต่นี่กลับเป็นงูสองตัวที่ตั้งคอชูชัน จนเกือบฉกหน้านางเข้าแล้ว
ต้วนอวี้หรานเห็นงูพิษสองตัวเข้าพลันตกใจจนเกือบเสียสติไปแล้ว
นางผงะถอยไปข้างหลัง ทิ้งถุงให้ตกลงพื้นดิน วิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปอีกทาง พร้อมกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ
“” งูพิษ… งูพิษ!!!
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์แสร้งทำท่าทางตกใจสุดขีดออกมาเหมือนกัน และพยายามดึงแขนออกจากมือเยวี่ยหวาและเยวี่ยซิ่ว
“ว๊ายตายแล้ว คุณหนูรอง!”
จากนั้นเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ก็วิ่งถอยหลังตามต้วนอวี้หรานไป