การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 771 ย้อนกลับไปตอนแรกไม่ได้อีกแล้ว

ตู้ชิงหรวนยิ้มอย่างทุลักทุเล ใบหน้าแดงกํ่า หายใจแทบไม่ออก แต่นางยังฝืนพูดต่อไป “หลิวหรง… ต่อให้เจ้าฆ่า
ข้าให้ตายก็ไร้ประโยชน์ หรือเจ้ายังไม่เข้าใจอีก สิ่งที่เจ้าสูญเสียไปมิใช่ความรักจากท่านพี่ ไม่มีใครแย่งใครไปครอบครอง
ได้ทั้งสิ้น สิ่งที่เจ้าสูญเสียไปคือจิตใจที่ดีงามแรกเริ่มต่างหาก… ติงโหรวโชคดีที่ได้แต่งกับท่านพี่ที่อบอุ่น ถึงแม้นางจะจาก
ไปแล้ว ทว่าท่านพี่กลับยังจำนางได้อย่างมิเสื่อมคลาย ติงโหรวได้ให้กำเนิดเลือดเนื้อเชื้อไขเป็นบุตรชายและบุตรสาวเอา
ไว้ ซึ่งข้าต้องช่วยดูแลปกปั้องพวกเขาให้ดี เช่นเดียวกับที่ติงโหรวรักทะนุถนอม… พวกเขาก็เป็นบุตรชายและบุตรสาวของ
ท่านพี่ ยังไงข้าก็ต้องดูแลเสมือนบุตรแท้ๆ ที่สำคัญท่านแม่ของพวกเขายังเป็นสหายคนสนิทของข้าอีกด้วย เหตุใดข้าถึง
จะปฏิบัติไม่ดีกับพวกเขาด้วย… หลิวหรง เจ้าช่างน่าสงสารเหลือเกิน ทุกสิ่งที่เจ้าคิดว่าแก่งแย่งมาได้แล้ว สุดท้ายกลับไม่
เหมือนอะไรอีกเลย เจ้าคงได้แต่จมปลักอยู่ในความละโมบ ความเห็นแก่ตัว และการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น… หลิวหรงความ
ทุกข์ทรทรมานของเจ้า ล้วนมาจากตัวของเจ้าเองทั้งสิ้น เข้าใจหรือยัง?” ”
มีหรือที่หลิวหรงจะฟังสิ่งที่ตู้ชิงหรวนสาธยายมายืดยาวเช่นนี้
นางออกแรงบีบคอตู้ชิงหรวนมากยิ่งขึ้น ราวกับศัตรูคู่อาฆาตมานับชาติมิถ้วน พร้อมสาปแช่งว่า “ตู้ชิงหรวน เจ้า
อย่าเพิ่งได้ใจไป… ในสายตาของต้วนชิงหมิงมีเพียงแม่แท้ๆ ของนางเท่านั้น นางไม่มีวันยอมรับเจ้าได้หรอก… ส่วนท่า
นพี่ต้วนที่แต่งกับเจ้า ไม่ใช่เพราะความรักใคร่ แต่ด้วยความสงสารต่างหาก เจ้าก็แค่สตรีคนหนึ่งที่ท่านพี่เสียแรงรักเปล่าๆ
ในวัยรุ่น ตอนนี้ท่านพี่แต่งกับเจ้าด้วยสงสารและสมเพชเวทนาเจ้าต่างหาก เข้าใจแล้วหรือยัง?”
ตู้ชิงหรวนพยายามส่ายหน้าโดยที่ไม่เถียงอะไรทั้งสิ้น
ความถือทิฐิของหลิวหรงที่หนักหนาเกินเยียวยานี้ ต่อให้พระโพธิสัตว์มาโปรดด้วยองค์เอง ก็ยากเปลี่ยนใจนางให้
กลับมาเป็นผู้เป็นคนดังเดิมได้
ในสายตาของหลิวหรงเต็มไปด้วยความดีใจที่ท่วมล้น “ข้าจะบีบคอเจ้าให้ตายๆ ไปซะ… ตู้ชิงหรวนขอเพียงเจ้า
ตายไป ตำแหน่งดูแลจัดการจวนต้วนจะกลับมาเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว ท่านพี่เป็นของข้าเพียงผู้เดียว ตู้ชิงหรวน เจ้า
ตายๆ ไปซะ!”
หลิวหรงออกแรงบีบ จนในที่สุดตู้ชิงหรวนก็แน่นิ่งไม่ติงไหว
หลิวหรงหัวเราะอย่างดีใจออกมา “ตู้ชิงหรวน เจ้าควรตายตั้งแต่สิบปีที่แล้วพร้อมกับติงโหรว แต่เจ้ากลับอายุยืน
กว่าสิบปี เวลาสิบปีมานี้ถือว่าเป็นกำไรของเจ้าแล้ว เจ้าไม่มีสิทธิ์กลับมาต้อสู้และแย่งท่านพี่ไปจากข้า!”
จากนั้นนางก็หัวเราะอย่างคนเสียสติ “ฮ่าๆๆ ๆ ตู้ชิงหรวน เจ้ามันสมควรตายมาตั้งนานแล้ว ถือดีอะไรมาต่อกร
กับข้า ฮ่าๆๆ ๆ”
ทางด้านชุนถาวที่นอนอยู่บนพื้นพยายามตะเกียกตะกายพยุงตัวขึ้นมา แต่ชายชุดดำสองคนกลับกดนางติดพื้นจน
ขยับตัวไม่ได้ สายตาชุนถาวจ้องเขม็งไปที่ชุนถาว กัดฟันกรอดๆ “หลิวหรง เจ้าเป็นคนปลิดชีพคุณหนูของข้าใช่ไหม?”
หลิวหรงหันขวับมามองชุนถาว ด้วยสายตาเหมือนช้างขยี้มดตัวหนึ่ง ก่อนถามเสียงเรียบ “ใช่แล้ว เป็นฝีมือของข้า
เอง เจัาจะทำอะไรข้าได้?”
ชุนถาวรวบรวมกำลังพยุงตัวขึ้นมา ขบฟันแน่นและตะคอกขึ้นมา “หลิวหรง ทำไม ทำไมเจ้าต้องทำเช่นนี้?”
หลิวหรงยักไหล่ผายมืออย่างไม่แยแส “เจ้ามาถามข้าทำไม… เจ้าไม่รู้หรือว่าจวนตู้เก็บของที่ลํ้าค่าบางอย่างไว้ ซึ่ง
เป็นที่หมายมั่นของคนทั้งหมด ถ้าไม่ได้ถูกหลอกใช้ พวกเจ้าจะเอาไปใช้ทำอะไรได้?”
ชุนถาวตะเบงเสียงดังขึ้น และหมายเดินเข้าพุ่งชนหลิวหรง แต่นางกลับหลบได้ทันปล่อยให้ชุนถาวถูกจับกดลงไป
กับพื้นอีกครั้ง
หลิวหรงถึงสาธยายยาวยืด “ตอนนี้ตู้ชิงหรวนได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว ข้าบอกเจ้าไปก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี… งาน
แต่งงานที่จัดขึ้นที่จวนต้วนในหลายปีมานั้น ข้าเขียนจดหมายปลอมโดยใช้ชื่อติงโหรว บีบให้ตู้ชิงหรวนยอมถอยไป จาก
นั้นข้าได้บอกเรื่องเกี่ยวกับของชิ้นนั้น ให้กับคนที่ไม่หวังดีว่ามันอยู่ที่จวนตู้ หลังจากนั้นก็เป็นข้าอีก ที่ปิดบังท่านพี่ หลอก
ใช้ติงโหรว ว่านางเป็นคนบีบให้ตู้ชิงหรวนจากจวนต้วนไป จนเป็นตราบาปในใจของติงโหรวมาโดยตลอด และทำให้ติง
โหรวคิดว่าที่ตู้ชิงหรวนจากไปเพราะนางแย่งท่านพี่มา เรื่องนี้ทำให้ติงโหรวตรอมใจจนเป็นสาเหตุที่ร่างกายอ่อนแอและ
ตายไปในที่สุด… ฮ่าๆๆ ๆ ไม่เลวเลย ความเข่าใจผิดทั้งหมดเกิดจากข้าเสี้ยมเพียงคนเดียว สุดท้ายข้าทำได้สำเร็จแล้ว จน
กระทั่งกลายเป็นนายหญิงดูแลจวนต้วนทั้งหมด ข้าสำเร็จในการทำให้ติงโหรวตายไปโดยเร็ว และให้ตู้ชิงหรวนเสียใจ
อ่อนแอจนเป็นโรคภัย… น่าเสียดายเสียจริง ตอนที่จวนตู้ถูกคนฆ่าล้างตระกูล ตู้ชิงหรวนไม่ได้เห็นกับตา นางจึงรอดความ
ตายที่จวนตู้ไปได้!”
ดวงตาของชุนถาวลุกเป็นไฟขึ้นมา นางนึกไม่ถึงว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด เป็นฝีมือของหลิวหรงที่ตํ่าช้าผู้นี้นี่เอง
เหตุการณ์ฆ่าล้างตระกูลตู้ทำเอาตู้ชิงหรวนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ร่างกายของนางทรุดหนัก ใช้เวลาหลายปีและ
สมุนไพรมากมายกว่าจะประคับประคองชีวิตของนางเอาไว้ได้ ทว่าตู้ชิงหรวนคิดแต่จะตายสถานเดียว
หลิวหรงเอ๋ย เพื่อความโลภที่ปิดบังดวงใจให้มืดบอด ชีวิตบริสุทธิ์ต้องตายไปเสียเท่าไหร่แล้ว
ชุนถาวหลับตาลง พร้อมกับกัดฟันแน่นมากเป็นพิเศษ “หลิวหรง เจ้ามันสมควรตายๆ ไปซะ!”
หลิวหรงหัวเราะชอบใจออกมา ก่อนจะพูดอย่างดูแคลน “บ่าวใช้อย่างเจ้าจะรู้เรื่องอะไร ถือดีอะไรอยากให้ฆ่า
ตาย คงเป็นเพราะข้าไม่ได้มีตระกูลที่มีชื่ออย่างตู้ชิงหรวนและติงโหรวสินะ ข้าจึงสมควรเป็นเพียงสตรีที่ไม้ได้รับความรัก
ใช่หรือไม่? แต่ข้าไม่ยอม ไม่มีทางยอมเด็ดขาด! คนที่เกิดในตระกูลสูงศักดิ์ทำไมจะได้ทุกสิ่งที่ปรารถนา ส่วนข้ากลับได้แต่
มองด้วยตาละห้อย! ข้าไม่มีทางยอม ข้าต้องต่อสู้กำจัดทุกคนที่ขวางหน้า เพื่อมายืนเคียงข้างทท่านพี่ต้วนเจิ้งเพียงคน
เท่านั้น!”
ชุนถาวรวบรวมแรงที่มีตะโกนอย่างสุดเสียง “ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้……”
หลิวหรงเบะปากไม่แยแส “เจ้าเนี่ยนะ? ถือสิทธิ์อะไรกัน? เจ้ามันแค่สุนัขรับใช้คนหนึ่งของจวนตู้ก็เท่านั้น… ชุน
ถาว เจ้าคงมิรู้สินะ ในใจของตู้ชิงหรวน เจ้ามันเป็นคนที่ไร้ค่าไร้ราคา” `
หลิวหรงเดินเข้าไปใกล้ๆ ยิ้มอย่างชั่วร้าย ในมือถือขวดยาพิษเอาไว้ “ชุนถาวไหนเจ้าตอบข้ามาสิ เจ้าชอบท่านพี่ต้
วนใช่ไหม? เจ้าเคยคิดบ้างไหม ในตอนนั้นหลังจากที่ตู้ชิงหรวนเสียใจออกจากจวนต้วนไป นางได้คิดทางหนีทีไล่ในชีวิต
เพื่อเจ้าบ้างไหม? เจ้าตาสว่างได้แล้ว สิ่งที่ตู้ชิงหรวนคิดทั้งหมดมีเพียงชีวิตนางคนเดียวเท่านั้น ในใจของนางไม่เคยมีเจ้า
ไม่แม้แต่จะเอาเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว เจ้าเข้าใจหรือยัง?”
จากนั้นหลิวหรงถอยหลังครึ่งก้าวมองไปที่ชุนถาว “ชุนถาว ตอนนี้ท่านพี่ต้วนกับตู้ชิงหรวนแต่งงานกันแล้ว แต่
นางคิดอะไรเพื่อเจ้าไว้บ้าง… เจ้าอยู่ข้างกายนางมาเป็นสิบๆ ปี ก็ยังเป็นเพียงบ่าวใช้ตํ่าต้อยคนหนึ่งเท่านั้น… เจ้าดูสารรูป
ตัวเองเทียบกับตู้ชิงหรวนซะ อายุปูนนี้แล้ว ความใสสดเต่งตึงก็ไม่มี แต่ตู้ชิงหรวนกลับแต่งงานแล้ว ส่วนเจ้าละ ไม่มีอะไร
อยู่ในมือทั้งนั้น!”
หลิวหรงยกมือเหวี่ยงไปรอบตัว ตะโกนอย่างเสียสติ “เจ้าไม่เคยได้อะไรเลย เจ้ารู้หรือไม่?”
ในตลอดชีวิตของหลิวหรง นางอยากกุมทุกสิ่งไว้แต่เพียงผู้เดียว แต่น่าเสียดายสุดท้าย นางกลับเหลือเพียงแต่
ความว่างเปล่าเพียงเท่านั้น
ด้วยสาเหตุทั้งหมดที่หลิวหรงต้องพบเจอ นางย่อมเกลียดชังตู้ชิงหรวนเข้ากระดูกดำและไม่มีทางให้อภัยได้เลย
การให้อภัยจะถูกได้รับเมื่อผ่านความยากลำบากมา ส่วนคนที่เสวยสุขนั้น อย่าได้คิดว่าจะได้รับการให้อภัย
เพราะฉะนั้น หลิวหรงไม่มีทางอภัยให้พวกนางทั้งหมด
ชุนถาวตะลึงในความเคียดแค้นที่แผ่ซ่านรอบตัวหลิวหรง ก่อนจะเอาแต่ส่ายหน้า “หลิวหรง เจ้าทำลายชีวิตคน
บริสุทธิ์มากมายเหลือเกิน สุดท้ายเจ้ากลับเป็นคนที่ทำลายชีวิตตัวเจ้าเอง รู้หรือไม่?”
หลิวหรงก้มหน้าจ้องตาชุนถาวอย่างกินเลือดกินเนื้อ “เจ้าต่างหากที่ทำลายชีวิตข้า……”
ชุนถาวส่ายหัวปฏิเสธ แต่รู้ว่าไม่ว่าจะเถียงคำใด ก็มิอาจชนะคะคานลงได้!
เส้นทางในชีวิตของคนเรานั้นมีมากมายหลายทาง หากเลือกเดินในเส้นทางใดเส้นทางหนึ่งแล้ว ย่อมตัดสินชีวิตที่
เหลือไปตลอด โดยไม่รู้ว่าจะราบรื่นหรือทุกข์ยาก… เพราะฉะนั้นการเดินทางในชีวิต ไม่ว่าจะดีหรือร้าย หรือผ่านมาแล้ว
กี่เส้นทาง ในที่สุดทุกอย่างจะกลายเป็นประสบการณ์ในชีวิตจนหมด!
ไม่ว่าจะเป็นความรุ่งโรจน์ ความสวยสดงดงาม ย่อมมีวันเสื่อมสูญกันทั้งสิ้น
ชีวิตมิอาจย้อนกลับมาได้ เวลาก็มิอาจไหลกลับมาได้เช่นกัน
ไม่ว่าอดีตของตู้ชิงหรวน อดีตของหลิวหรง หรืออดีตของชุนถาว ทุกคนล้วนมิอาจย้อนกลับไปในอดีตได้อีกแล้ว
หากเกิดปาฏิหาริย์ย้อนกลับไปในอดีตได้จริง แต่ความรู้สึกในใจย่อมแตกต่างไม่เหมือนเดิมในครั้งแรกอีกแล้ว!
ชุนถาวถอดกับกับหลิวหรงที่เสียสติไปแล้ว… “ความรัก” ทรงพลังถึงกับเปลี่ยนให้คนอ่อนโยนได้ ขณะเดียวกันก็
เปลี่ยนให้คนน่าหวาดกลัวขึ้นมา ดูตัวอย่างได้จากชีวิตของตู้ชิงหรวนกับหลิวหรง
ชุนถาวไร้ข้อกังขากับหลิวหรงที่เสียสติคนนี้ไปแล้ว ต่อให้ใครคิดหาวิธีช่วยนางออกจากวังวนนี้ แต่ถ้านางคิดเล่น
งานใครก็ไม่เหนือความคาดหมายของทุกคน
ชุนถาวตะเกียกตะกายด้วยมือไปหาตู้ชิงหรวน “คุณหนู คุณหนู ตื่นเร็วเถอะเจ้าค่ะ… คุณหนูพยายามมามาก
พอแล้ว กว่าจะได้ครอบครองความสุขที่ปรารถนา ตอนนี้คุณหนูเอาแต่หลับตาจะลาจากกันแล้วหรือเจ้าคะ? คุณหนูยัง
ไปไม่ได้ จะไปแบบนี้ไม่ได้ คุณหนูก็รู้ว่าความสุขและวันดีๆ กำลังรออยู่… คุณหนู ทุกคนกำลังรออยู่นะเจ้าค่ะ!”
ชุนถาวไม่มีทางปล่อยให้ตู้ชิงหรวนนอนนิ่งไม่ติงไหวไปกับพื้นอีกแล้ว
นางจึงตะเกียกตะกายลากขาที่เป็นแผล ค่อยๆ คืบคลานไปด้านหน้าอย่างช้าๆ ทว่าชายเสื้อของนางกลับถูกคน
เหยียบเอาไว้ ชุนถาวหันกลับเพื่อดู พบเป็นใบหน้าที่ชั่วร้ายของหลิวหรงกำลังแสยะยิ้มให้ “ชุนถาว คุณหนูของเจ้าจบ
ชีวิตลงแล้ว เจ้าอย่าเสียแรงเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์อีกเลย… ตอนนี้ ข้าจะส่งเจ้าไปหาคุณหนูของเจ้า จะได้ตามไปรับ
ใช้กันในปรโลกแล้วกัน!”