การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 808 หลักฐานที่ว่าไว้

ต้วนชิงหมิงปรายตามองต้วนอวี้หรานโดยไม่พูดไม่จา
เหตุการณ์ในตอนนี้กับเหตุการณ์ในชาติที่แล้วมีความคล้ายคลึงกัน
หลิวหรงในเวลานั้นดูแลจัดการจวนต้วน ทำให้ต้วนอวี้หรานวางอำนาจบาตรใหญ่ ไม่ว่าต้วนชิงหมิงจะพูดอะไร
ทำอะไร ล้วนผิดไปหมดตอนนี้อาจสู้ต้วนอวี้หรานได้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ต้วนชิงหมิงพลันหัวเราะขึ้นมามองไปที่ต้วนอวี้หราน พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำทีละคำ “น้องอวี้
หราน ในเมื่อสงสัยว่าเรือนของพี่มีหัวขโมยซ่อนตัวอยู่ อย่างนั้น น้องก็ค้นให้เต็มที่ แต่พี่มีข้อแม้เพียงข้อเดียว!”
ต้วนอวี้หรานแสดงความดีใจออกมาเมื่อได้เห็นว่าต้วนชิงหมิงจะยินยอมให้คน จึงถามขึ้น “ข้อแม้อะไร?”
ต้วนชิงหมิงหรี่ตาลงตอบว่า “เราสองคนเป็นพี่น้องกัน น้องอวี้หรานยังกลัวพี่เอาหัวขโมยมาซ่อน พี่ยังกลัวบ่าวใช้
ของน้องเป็นคนขโมยเอาไปเสียเองมากกว่า หากเป็นอย่างนั้น น้องมาค้นที่เรือนพี่ ค้นเสร็จพี่จะได้ไปค้นที่เรือนน้องด้วย
เหมือนกัน น้องยินยอมไหม?”
คำพูดนี้ทำให่ต้วนอวี้หรานถึงกับอ้าปากค้าง
พอต้วนอวี้หรานครุ่นคิดก็มั่นใจเต็มร้อยว่าของที่หายไม่ได้อยู่ที่เรือนของนาง จึงตบปากรับคำกลับไป “ได้ เอา
ตามที่ท่านพี่ว่าเลย!”
ต้วนชิงหมิงที่ยืนอยู่หน้าประตูหันไปพูดกับเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ “เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ เจ้าพาคุณหนูรองไปค้นหาทุกซอกทุกมุม
ในเรือนสิ ว่าจะเจอหัวขโมยตามที่คุณหนูร้องได้กล่าวอ้างไว้ไหม……”
ทางด้านต้วนอวี้หรานรีบพูดอย่างร้อนรน “บางทีอาจเจอของที่ถูกขโมยมา!”
ในราชวงศ์ต้าเซี่ยคนที่แอบซ่อนสิ่งของหรือขโมยสิ่งของล้วนมีความผิดเสมอกัน ดังนั้นต้วนอวี้หรานขอเพียงหา
ของของนางให้พบ โดยที่จับหัวขโมยไม่ได้ ต้วนอวี้หรานย่อมหาทางผลักความผิดให้กับต้วนชิงหมิง
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ตอบรับ “เจ้าค่ะ” ก่อนเดินนำหน้าต้วนอวี้หรานไป และพูดอย่างนอบน้อม “เชิญคุณหนูรอง ตาม
บ่าวมาทางนี้เจ้าค่ะ”
ต้วนอวี้หรานหันไปเอ่ยกับต้วนชิงหมิง “ท่านพี่ อย่างนั้นน้องขอตัวก่อน!”
ต้วนชิงหมิงพยักหน้าเห็นด้วย แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ตั้งแต่ที่เปิดประตูเข้ามา แสงเทียนได้วูบไหวสะท้อนใบหน้าที่เจ้าเล่ห์ของเขาไว้ ขอเพียงต้วนชิงหมิงกล้ารื้อค้นหา
หัวขโมยถึงตาต้วนอวี้หรานย่อมตายแหงแก๋
ต้วนอวี้หรานยกมือโบกปฏิเสธ บ่าวใช้ที่ทำตามคำสั่งของต้วนอวี้หราน ไม่นานนัก ภายในห้องของบ่าวใช้ต่างมี
แสงเทียนจุดรำไรขึ้นมา พร้อมกับเสียงดังจากการย้ายของ!
เยวี่ยเจียที่ยืนอยู่ด้านหลังต้วนชิงหมิง ได้เอ่ยกระซิบขึ้น “คุณหนูให้คุณหนูรองรื้อค้นเรือนได้ตามสบายหรือเจ้า
คะ?”
ต้วนชิงหมิงแสยะยิ้ม “เจ้าให้นางค้นไปเถอะ ข้าจะดูสิว่า นางจะหาอะไรเจอ!”
เยวี่ยเจียพยักหน้าเห็นด้วย “ต้องให้บ่าวตามไปดูด้วยไหมเจ้าคะ?”
ต้วนชิงหมิงส่ายหน้าปฏิเสธ “เจ้าไม่ต้องไป มีเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ก็เพียงพอแล้ว!”
อารมณ์ของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เป็นคนแข็งย่อมไม่มีทางยอมอะไรง่ายๆ ตอนนี้ต้วนชิงหมิงให้นางตามติดต้วนอวี้หรานไป
ค้น เพื่อจะดูสิว่าจะหาอะไรเจอบ้าง!
“เยวี่ยเจีย แล้วชิวหนิงไปไหนละ?” ต้วนชิงหมิงพรวดถามขึ้นมา
ต้วนชิงหมิงกลับไปที่เรือน บ่าวใช้ในเรือนอยู่กันเกือบครบ แม้แต่ชิวจวี๋ที่กำลังปั่วยก็ยังออกมา มีเพียงชิงหนิงที่ไม่
เห็นหน้าคาดตา ต้วนชิงหมิงจึงแปลกใจว่านางไปไหน
เยวี่ยเจียตอบว่า “คุณหนู บ่าวก็มิทราบเหมือนกันเจ้าค่ะ”
ต้วนชิงหมิงจึงถามอย่างแปลกใจ “ตอนที่เจ้ากลับมา ไม่เจอชิวหนิงเลยหรือ?”
เยวี่ยเจียหันมองโดยรอบจนทั่ว เอ่ยเสียงเบาว่า “บ่าวทำตามที่คุณหนูสั่งเรียบร้อยแล้ว พอกลับมาที่เรือนก็ได้ยิน
คุณหนูรองอาละวาดเสียงดังลั่น แต่ก็ไม่เห็นพี่ชิวหนิงนะเจ้าค่ะ!”
อย่างนั้น ชิวหนิงจะไปอยู่ที่ไหน?
ถึงแม้พรุ่งนี้จะเป็นวันหยุดชิวหนิง แต่ตามกฏแล้ว นางก็น่าจะกลับไปที่ย้านตอนเช้านี่หน่า จากนั้นค่อยกลับมา
ก่อนตะวันตกดิน แต่บัดนี้ไม่เห็นชิวหนิงมาขอลา จึงไม่ทราบว่านางไปที่ไหนแล้ว!
ระหว่างที่ต้วนชิงหมิงกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ต้วนอวี้หรานก็กลับมาแล้ว
เมื่อเห็นหน้าตาที่เศร้าสร้อยของต้วนอวี้หราน ก็พอเดาได้ว่าสิ่งที่นางคิดไม่ได้เป็นไปดั่งหวัง
ต้วนอวี้หรานเดินไปยืนหน้าต้วนชิงหมิงด้วยอารมณ์ไม่พอใจ โดยไม่ปริปากออกมาแม้แต่คำเดียว
ต้วนชิงหมิงเลิกคิ้วขึ้น เอ่ยถามขึ้น “เป็นยังไงบ้าง ค้นเจอสิ่งที่อยากได้ไหม?”
ต้วนอวี้หรานมองด้วยใบหน้าบึ้งตึง ทางด้านเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์จึงพูดเสริมขึ้น “เรียนคุณหนู คุณหนูรองค้นเรือนนอกใน
จนครบทุกซอกทุกมุมแล้วเจ้าค่ะ แต่คุณหนูรองก็ยังหาสิ่วที่ต้องการไม่พบเจ้าค่ะ!”
สิ่งที่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ตอบทำให้ต้วนอวี้หรานถึงกับหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด`
นางมองตาขวางไปมาและพรวดถามขึ้น “ทำไมไม่เห็นชิงหนิง นางอยู่ไหน?”
ต้วนชิงหมิงเดินขึ้นไปด้านหน้าสองก้าว มองต้วนอวี้หรานที่ผิดหวัง “พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของชิวหนิง นางได้บอกลา
พี่แล้ว คืนนี้จะรีบกลับบ้าน”
“อ๋อ น้องรู้แล้วว่าทำไมหาไม่เจอ……” ต้วนอวี้หรานพูดอย่างเข้าใจ
เพราะชิงหนิงไม่อยู่นี่เอง!
ชิงหนิงไม่อยู่ ของที่ถูกขโมยจึงถูกนางเอาไปด้วย!
ต้วนชิงหมิงได้ฟังหน้าก็ชักสีหน้าทันใด “น้องอวี้หรานหมายความว่ายังไง?”
ต้วนอวี้หรานรีบพูดว่ายหน้าปฏิเสธ “น้องไม่ได้ความหมายว่ายังไงหรอก มีคนวิ่งเข้าไปในห้องชิวหนิงถึงตอนนี้ยัง
ไม่ออกมาเลย!”
เมื่อครู่เข้าห้องส่วนตัวต้วนชิงหมิง เวลานี้ยังอยากเข้าห้องชิวหนิงอีก
ต้วนชิงหมิงฟังแล้วพลันพูดอย่างเดือดดาลเป็นที่สุด “น้องอวี้หรานจะมากเกินไปแล้ว! พี่เห็นว่าเจ้าเป็นน้องสาว
ถึงยอมให้ แต่ถ้ายังจะได้คืบจะเอาศอกอีก! ชิงหนิงไม่อยู่ที่นี่แล้วยังไง บ่าวใช้ของพี่ มีหรือที่พี่จะไม่รู้จักนิสัยใจคอ?”
ต้วนอวี้หรานกลับกรอกตาไปมา “ท่านพี่กล้าให้น้องค้นหาห้องของชิงหนิงไหม?”
ทางด้านเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ได้ยิน อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างไม่พอใจ “ห้องของชิวหนิงและเยวี่ยเจีย คุณหนูรองก็ค้นแล้ว
ไม่ใช่หรือ? ทำไมยังจะต้องกลับไปค้นอีกละเจ้าคะ?”
“เชอะ! เพราะข้าไม่รู้ว่านั่นเป็นห้องของชิวหนิง ตอนนี้รู้แล้วว่านางสมคบคิดกับหัวขโมย ข้าจึงต้องเข้าไปค้นใหม่
อีกรอบ!” ต้วนอวี้หรานตอกกลับ
พอสิ้นเสียง ต้วนอวี้หรานก็สะบัดหน้าจากไป
ต้วนชิงหมิงลั่นวาจาด้วยเสียงดังลั่น “ถ้ากล้าก็ลองดูสิ!”
ต้วนอวี้หรานชะงักยืนตัวแข็งทื่อมองไปที่ต้วนอวี้หราน พูดอย่างไม่พอใจ “ท่านพี่ต้องเข้าใจหน่อย ถ้าไม่ให้น้องค้น
ก็เท่ากับเป็นวัวสันหลังหวะนะ!”
ต้วนชิงหมิงมิอาจทนต่อไปได้อีก นางจ้องเขม็งไปที่ต้วนอวี้หราน พูดเย็นชา “น้องอวี้หรานเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วย้อน
แก้กลับมาไม่ได้ พี่ยอมให้เจ้าทุกครั้งไม่ใช่เพราะกลัวเจ้าหรอกนะ… เจ้ามารื้อค้นในเรือนพี่แล้วไม่พบหัวขโมย ถ้าขืนยังหัว
รั้นดึงดัน พี่จะหาว่าเจ้าวัวสันหลังหวะ และยังไม่กล้าให้บ่าวของพี่ไปรื้อค้นที่เรือนเจ้า”
ต้วนอวี้หรานรีบสวนกลับทันควัน “พี่บอกว่าข้าเป็นวัวสันหลังหวะ?”
“ถ้าเจ้าไม่ได้อย่างที่พี่ว่ามา ก็จงพาไปรื้อค้นที่เรือนของเจ้าสิ!” ต้วนชิงหมิงท้ากลับตามสัญญา
ระหว่างที่ต้วนชิงหมิงพูดไปก็กวักมือเรียกเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ “อีกครู่หนึ่ง เมื่อถึงเรือนของคุณหนูรอง พวกเจ้าเบิกตาให้
กว้างที่สุด ดูสิว่าเรือนของคุณหนูรองจะสะอาดไร้มลทินสมชื่อไหม!”
ต้วนอวี้หรานถลึงตากว้าง “ถ้าค้นเรือนของน้องไม่เจออะไร อย่างนั้นต้องให้ค้นห้องชิวหนิงอีกรอบ เพราะชิวหนิ
งมีความสมัพันธ์บางอย่างกับหัวขโมย!”
เมื่อเอ่ยถึงชิวหนิง เยวี่ยเจียพลันนึกขึ้นได้ วันนี้ทั้งวัน ตอนนางออกจากเรือนต้วนชิงหมิงไป ก็มีบ่าวใช้เด็กมาลับๆ
ล่อๆ เยวี่ยเจียจำได้แม่นยำ ว่าบ่าวใช้เด็กได้บอกว่าจะฝากของให้ชิวหนิงเอาไปให้เยวี่ยหวา
ตอนนี้ดูท่าแล้ว บ่าวใช้เด็กคนนั้นก็คือหัวขโมยที่ต้วนอวี้หรานส่งมา เพราะนางได้คิดวางแผนมาเป็นอย่างดีแล้ว
ว่าจะใช้แผนนี้ในการเล่นงานต้วนชิงหมิง
เยวี่ยเจียแอบชำเลืองมองต้วนชิงหมิง ด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความโมโหต้วนอวี้หรานที่ซ่อนอยู่ภายใน
เรือนของต้วนอวี้หรานอยู่ห่างจากเรือนต้วนชิงหมิงไม่น้อย และเมื่อต้วนชิงหมิงมาถึงเรือนต้วนอวี้หราน ต้วนอวี้
หรานก็รีบแทรกนำหน้าเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้กลางห้องโถง พูดอย่างเย็นชา “รีบนำคนไปค้นหาได้เลย… น้องอยากจะดู
เสียเหลือเกินว่าจะค้นหาอะไรเจอที่นี่……”
ต้วนชิงหมิงไม่แยแสคำพูดต้วนอวี้หรานแม้แต่น้อย เพียงแต่กำชับเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ขึ้นว่า “พาคนไปค้นให้ละเอียดทุก
ซอกทุกมุมในเรือน อย่าให้เล็ดรอดไปได้แม้แต่จุดเดียว ดูสิว่าจะเจอของที่คุณหนูรองกำลังหาหรือไม่!”
ต้วนอวี้หรานมองเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ตาขวาง โดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใด
ต้วนชิงหมิงไม่สนใจเห็นหัวต้วนอวี้หราน นางสะบัดหน้าเดินนวยนาดไปนั่งที่เก้าอี้ด้านข้าง โดยไม่ชายตาแลเหลี
ยวต้วนอวี้หรานแม้แต่น้อย
เรือนของต้วนอวี้หรานมีห้องเล็กห้องน้อยรวมกันหกห้อง นอกจากของที่วางกระจัดกระจายจนเต็มไปหมดแล้ว
ห้องอื่นๆ ก็ไม่ได้มีอะไรต่างกัน ใช้เวลาเพียงไม่นาน เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ก็พาคนออกมา ส่ายหน้าให้ต้วนชิงหมิง “เรียนคุณหนู
ไม่พบอะไรเลยเจ้าค่ะ!”
ต้วนอวี้หรานเห็นว่าเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ไม่ได้ค้นพบของ นางจึงแสดงความโอหังออกมา “เห็นไหมล่ะ น้องบอกท่านพี่
แล้ว ในเรือยของน้องจะมีของที่ท่านพี่ต้องการได้อย่างไร แต่ท่านพี่กลับไม่เชื่อเอง!”
ต้วนชิงหมิงปรายตามองต้วนอวี้หราน เอ่ยขึ้น “พี่ก็บอกเจ้าแล้ว เรือนของพี่มีอะไรไม่มีอะไร แต่น้องก็ยังอยากค้น
อยู่ดีมิใช่หรือ?”
ต้วนอวี้หรานนึกได้ว่าหาตัวหัวขโมยไม่พบเหมือนกัน จึงนั่งลงอย่างขัดเคือง นางตั้งศอกท้าวแขน บ่นพึมพำ “นั่น
นะสิ… ทำไมถึงไม่พบ?”