การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 815 ประกาศผลสอบ

ต้วนชิงหมิงได้ยินข่าวลือนี้แล้วส่ายหน้าไปมา เป็นการบอกว่านางไม่มีทางเชื่อ
ในชาติที่แล้วกับในชาตินี้ การที่ต้วนชิงหมิงได้ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง จนชีวิตของต้วนอวี้หรานและหลิวนห
รงต่างไปไม่เหมือนเดิม
แต่ทุกอย่างในชีวิตล้วนเป็นของขวัญจากเบื้องบน หากต้วนชิงหมิงไม่สู้กับต้วนอวี้หราน หากต้วนอวี้หรานไม่มา
หาเรื่องเล่นงาน จนต้องหาทางรับมืออยู่เสมอ คงไม่มีต้วนชิงหมิงที่แข็งแกร่งอย่างทุกวันนี้
ต้วนชิงหมิงรู้ว่าต้วนอวี้หรานไม่ใช่คนที่ร้ายมาตั้งแต่แรก ทว่าการอบรมพรํ่าสอนชี้แนะของหลิวหรง ที่มีให้กับต้วน
อวี้หรานตั้งแต่เล็กจนโตทำให้นางไม่รู้จักว่าสิ่งที่ทำนั้นไม่ถูกต้อง ในทางกลับกัน นางมักคิดเสมอว่าต้วนชิงหมิงมาแย่ง
ความสุขและสิ่งที่นางควรจะมี ต่อให้ต้วนอวี้หรานต้องกลับมาเกิดอีกกี่ภพกี่ชาติก็คงไม่คิดว่าตัวนางมีความผิดอันใด!
เพราะนางมักโยนความผิดที่มีให้กับคนอื่น จากนั้นก็จะด่าทอ สาปแช่ง ชิงชังอีกฝั่ายจนมิอาจอยู่เป็นสุขได้เลย……
ในชาติที่แล้ว ต้วนชิงหมิงเคียดแค้นโกรธเกลียดต้วนอวี้หรานมากที่สุด เพราะนางได้ทำลายชีวิตของต้วนชิงหมิง
ให้ปั่นปี แต่มาในชาตินี้ ที่ได้กลับมาเกิดอีกครั้งของต้วนชิงหมิง ทำให้นางเลือกที่จะวางความเคียดแค้นและการแก้แค้น
ลง เลือกที่จะมอบความรักและดูแลคนที่นางรักแทน
แต่น่าเสียดายคือ สิ่งที่ต้วนชิงหมิงได้ประสบพบเจอในชาติที่แล้วจึงทำให้นางเข้าใจเหตุผลและมองได้ไกลขึ้น ส่วน
ต้วนอวี้หรานไม่มีทางเขาใจในสิ่งนี้ ดังนั้นเรื่องแย่ๆ เรื่องเศร้านั้นคงหนีไม่พ้นชีวิตของต้วนอวี้หราน
สำหรับต้วนอวี้หรานนั้น ต้วนชิงหมิงไม่รู้จะสรรหาคำใดมาอธิบายได้ แต่ถ้าจำเป็นต้องหาคำมาอธิบาย นางคง
บอกได้เพียงว่า… สมนํ้าหน้า ทำตัวเองดีนัก!!!
ชีวิตในแต่ละวันของต้วนชิงหมิงดูเหมือนจะสงบไม่มีเรื่องราวหนักใจเกิดขึ้น นอกจากที่นางไปหาตู้ชิงหรวนใน
แต่ละวันแล้ว เวลาที่เหลือก็เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในเรือนไม่ออกไปไหน
การสอบจอหงวนทั้งสามรอบใกล้เสร็จสิ้นแล้ว ต้วนอวี้ไม่ได้สนใจผลสอบที่จะประกาศแม้แต่น้อย หลังจากที่เขา
สอบเสร็จก็เริ่มกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อน ไม่ค่อยกลับจวนต้วนเหมือนเดิม หากต้วนชิงหมิงมีเรื่องใดที่ต้องหาก็ต้องส่ง
คนไปแจ้งกล่าว
ในวันนี้เป็นการประกาศผลสอบของคนที่สอบได้หนึ่งในสาม ต้วนชิงหมิงแต่งตัวอย่างดี กำลังเตรียมตัวจะเดิน
ออกจากเรือนไปทานอาหารเช้า ต้วนอวี้ได้ก้าวเท้าผ่านประตูเข้ามา “ท่านพี่ ท่านพี่ ไปดูประกาศผลสอบเป็นเพื่อนหน่อย
ได้ไหม?”
ต้วนอวี้เดินเข้ามาอ้อนวอนด้วยสายตาที่ออดอ้อน
ในวันนี้ต้วนชิงหมิงสวมเสื้อแขนยาวสีขาว ด้านล่างเป็นกระโปรงลูกไม้สีชมพูอ่อน ความเข้ากันของทั้งสองสีบน
และล่างช่วยขับให้นางดูโดดเด่นขึ้นมา แม้จะใช้เครื่องประดับเพียงปินที่ประดับด้วยไข่มุกกลมไม่กี่เม็ดก็ตาม
ต้วนชิงหมิงเหลือบเห็นต้วนอวี้เดินเข้ามาในเรือน จึงวางถ้วยนํ้าชาในมือลง “ก็ได้ พี่จะไปเป็นเพื่อนอวี้เอ๋อร์ จะได้
ถือโอกาสนี้ไปเยี่ยมพี่หนิงหรานทีเดียวไปเลย!”
เชวียหย่งเฉียงกับฮูหยินเชวียได้สั่งให้เชวียหนิงหรานห้ามพบหน้าต้วนอวี้และต้วนชิงหมิงก่อนจะสอบจอหงวน
เสร็จสิ้น บัดนี้การสอบผ่านพ้นไปแล้ว ไม่ว่าเรื่องของต้วนอวี้กับเชวียหนิงหรานจะได้ลงเอยกันไหม ความสัมพันธ์ของทั้ง
สองคนไม่มีทางเปลี่ยนแปลง ดังนั้นสิ่งแรกที่ต้วนชิงหมิงอยากทำหลังเสร็จสิ้นการสอบคือไปเยี่ยมเชวียหนิงหรานนั่นเอง
เมื่อต้วนอวี้เห็นว่าต้วนชิงหมิงจะไปเยี่ยมเชวียหนิงหรานก็พูดอย่างดีอกดีใจ “ท่านพี่พาอวี้เอ๋อร์ไปด้วยได้ไหม?”
ต้วนชิงหมิงส่ายหน้าปฏิเสธ “เรื่องนี้เกรงว่าจะไม่ได้!”
ต้วนชิงหมิงกับเชวียหนิงหรานมิได้พบหน้ากันมาเสียเนิ่นนาน ในครั้งนี้จึงมีเรื่องมากมายพี่อยากพูดคุยกัน มีหรือ
จะยอมให้ต้วนอวี้เข้าไปขัดจังหวะ
อีกอย่าง ถ้าต้วนอวี้ไปปรากฏตัวที่จวนเชวียคงเป็นที่ครหาของผู้คน เพราะคำสัญญาที่ได้ลั่นไว้ในครั้งก่อน
พอต้วนอวี้ได้ยินคำตอบจากต้วนชิงหมิงก็พูดอย่างเสียใจ “ไหนบอกว่าหลังสอบจอหงวนเสร็จแล้วสามารถไปหา
หนิงหรานได้ยังไงเล่า?”
ต้วนชิงหมิงเห็นต้วนอวี้มีท่าทางเศร้าสร้อย จึงหัวเราะอย่างชอบใจ “เอาล่ะ เจ้าอยากพบหน้าหนิงหรานนั้นเป็น
เรื่องง่ายดายมาก เดี๋ยวพี่จะนัดหนิงหรานออกมาจวนในวันอื่น ถึงตอนนั้นเจ้ามาพบก็เสร็จเรื่อง”
ต้วนอวี้หรานกะพริบตาปริบๆ “พบหน้าวันอื่นกับวันนี้จะต่างอะไรกันด้วยท่านพี่?”
เขาอาจทนความคิดถึงที่มีต่อเชวียหนิงหรานได้อีกต่อไปแล้ว แต่ตอนนี้ต้วนชิงหมิงกลับให้เขาต้องอดทนอดกลั้น
รอไปอีก
ต้วนชิงหมิงทำหน้าเคร่งขรึม “อวี้เอ๋อร์ เจ้าคิดถึงหนิงหรานพี่เข้าใจได้ แต่จะรออีกสองสามวันไม่ได้เชียวหรือ…
ขอเพียงเจ้าสอบจอหงวนได้หนึ่งในสาม ท่านพ่อท่านแม่จะช่วยเจ้าให้ได้หมั้นหมายกับเชวียหนิงหราน หากขืนไปเสียวันนี้
ทุกอย่างที่ทำมาอาจสูญไปได้รู้ไหม?”
ต้วนอวี้รู้ว่าสิ่งที่ต้วนชิงหมิงพูดออกมานั้นเป็นเรื่องจริง แต่เขาไม่ได้พบหน้าเชวียหนิงหรานมานานเหลือเกินก็เป็น
เรื่องจริง
ต้วนอวี้ครุ่นคิดพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะล้มเลิกความคิดนี้ลง เขาเดินเข้าไปอยู่ด้านหลังต้วนชิงหมิง ก้มหน้าหัน
มองออกไปนอกจวน
เมื่อมองออกไปที่ประตูใหญ่ของจวนต้วน ได้เห็นตู้ชิงหรวนที่เพิ่งไปส่ง11ด้านนอกเดินกลับเข้ามา ตู้ชิงหรวนที่เห็น
ต้วนชิงหมิงจึงเอ่ยขึ้น “ชิงหมิงกำลังจะพาอวี้เอ๋อร์ไปดูผลสอบอย่างนั้นหรือ?”
ในวันนี้ ตู้ชิงหรวนสวมเสื้อแขนยาวสีฟั้าอ่อน กระโปรงจีบสีขาวบริสุทธิ์ บนศีรษะเกล้าผมรวบเสียบปินปักผม
ใบหน้าผลัดแปั้งบางเบาช่วยขับให้ผิวพรรณดูสว่าง ขาวผ่องเป็นยองใย`
นี่คงเป็นสีหน้าของสตรีที่มีความสุขปรากฏขึ้นมา แม้แต่ท่าทางหัวเราะก็ยังพลุ่งพล่านไปด้วยความสุขที่แผ่ซ่าน
ออกมา
ต้วนชิงหมิงรีบเข้าไปช่วยประคองตู้ชิงหรวน พูดอมยิ้ม “ใช่แล้วท่านแม่ วันนี้เป็นวันดี ถ้าอวี้เอ๋อร์สอบจอหงวนได้
หนึ่งในสามแล้วละก็ พวกเราจะได้จัดงานมงคลที่จวนต้วน!”
ตู้ชิงหรวนพูดเน้นไปที่คำว่า “งานมงคล” อย่างตั้งใจ ซึ่งต้วนอวี้ก็พลอยตกใจตามไปด้วย เนื่องจากเขาลืมเรื่องนี้
ไปเสียสนิทแล้ว
ต้วนชิงหมิงที่ยืนด้านข้างกลับยิ้มน้อยๆ ออกมา “ใช่แล้ว ท่านแม่พูดได้ถูกต้องแล้ว หากอวี้เอ๋อร์สอบได้หนึ่งใน
สามเกรงว่าว่าต้องรบกวนท่านแม่ไปที่จวนเชวียแล้ว!”
คนเป็นท่านพ่อท่านแม่ หากบุตรชายหรือบุตรสาวต้องหมั้นหมาย งต้องยุ่งกับการเตรียมงานแต่งขั้นตํ่าก็สองสาม
เดือน ด้วยเหตุนี้ต้วนชิงหมิงจึงเอ่ยว่าต้องลำบากตู้ชิงหรวนแล้ว!
ตู้ชิงหรวนจึงตอบกลับว่า “เป็นหน้าที่ที่ต้องทำเพื่อลูกๆ อยู่แล้ว มิได้ลำบากอะไรเลย”
“ก็แค่ไปสู่ขอและพาตัวกลับจวนต้วนก็เรียบร้อยแล้ว” ต้วนอวี้พูดขึ้นลอยๆ
เขารู้สึกเพื่อพิธีรีตองที่ยุ่งยากมากมายของคนโบราณ ตามความคิดของเขาคือ เขากับเชวียหนิงหรานรักใคร่
ชอบพอกันก็แต่งมาที่จวนบุรุษเท่านี้ก็สิ้นเรื่อง
ต้วนชิงหมิงมองไปที่ต้วนอวี้พูดอย่างขึงขัง “อวี้เอ๋อร์ ทำไมพูดเช่นนี้ออกมาได้? การแต่งงานถือเป็นเรื่องใหญ่ของ
สตรีทุกคน ถ้าเข้าชอบหนิงหรานจริง ก็คงทำตามประเพณีหมั้นหมาย สู่ขอและแต่งงาน มิใช่ทำเรื่องที่น่าอับอายอย่างที่
เจ้าว่า ความคิดของเจ้านี้ทำไม่ได้ เข้าใจหรือยัง?”
ต้วนอวี้ที่ถูกดุก้มหน้าก้มตาลง พูดเสียงตํ่า “รับทราบแล้วท่านพี่”
ต้วนชิงหมิงจึงมองค้อนไปที่ต้วนอวี้ พูดอย่างดุดันแข็งกร้าว “รู้แล้วจะช่วยอะไรได้! ต้องทำให้ได้ด้วย!”
“ข้าต้องทำตามที่ท่านพี่กล่าวมาแน่นอน!” ต้วนอวี้ก้มหน้าก้มตาตอบอย่างจนปัญญา
ทางด้านตู้ชิงหรวนที่เห็นต้วนอวี้ก้มหน้าก้มตา จึงรีบเข้ามาช่วยแก้ต่าง “เอาล่ะ ชิงหมิง รีบพาอวี้เอ๋อร์ไปดู
ประกาศผลสอบเสียเถอะ”
ต้วนอวี้รู้ว่าตู้ชิงหรวนกำลังช่วยเขาให้รอดจากการโดนดุของต้วนชิงหมิง จึงพูดรับไม่ต่อทันที “ท่านพี่ พวกเรารีบ
ไปกันเถอะ”
ต้วนชิงหมิงจึงหันไปพูดกับตู้ชิงหรวน “ท่านแม่ไปกับพวกเราทั้งสองคนเถอะ… ลูกคิดว่าหากท่านแม่มีเวลา จะได้
ใช้โอกาสนี้ไปเยี่ยมเยือนฮูหยินเชวีย”
ตู้ชิงหรวนแอบชะงักไปชั่วขณะ
เนื่องจากนางไม่นึกไม่ฝันว่าต้วนชิงหมิงจะชวนนางไปฟังผลสอบ ทั้งยังเชิญให้นางไปเยี่ยมหาสหายคนสนิทอย่าง
เชวียหนิงหรานอีก
ตู้ชิงหรวนพลันพูดอย่างตะกุกตะกัก “เออ… แม่คงต้องกลับไปเปลี่ยนชุดเสียหน่อยแล้ว!”
ชุดที่ตู้ชิงหรวนสวมอยู่นั่นเป็นชุดสบายๆ หากต้องออกไปนอกจวนเกรงว่าคงไม่เหมาะ จึงอยากไปเปลี่ยนชุดใหม่
ต้วนชิงหมิงได้ฟังแล้ว รีบคว้ามือของตู้ชิงหรวนด้วยใบหน้าเปือนยิ้ม “ชุดที่ท่านแม่ใส่อยู่นั้นสวยแล้ว ไม่จำเป็น
ต้องเปลี่ยนใหม่ ดูแล้วไม่เห็นมีตรงไหนที่ไม่เหมาะเลย!”
ตู้ชิงหรวนยกมือขึ้นจับแก้มอย่างเขินอาย “ยังไงก็ต้องผลัดแปั้งแต่งหน้าอีกหน่อย… วันนี้แม่ยังไม่ได้แต่งหน้าเลย”
ต้วนชิงหมิงมองหน้าตู้ชิงหรวนอย่างพินิจ “ไม่ต้องกลัว ท่านแม่นั่งรออยู่ศาลาด้านหน้าประเดี๋ยว ลูกจะช่วยท่าน
แม่แต่งหน้าเอง… พวกเราไปเยี่ยมเพื่อนไม่จำเป็นต้องใส่ชุดและแต่งหน้าเป็นทางการจนเกินไป อีกอย่างท่านแม่รูปโฉม
งดงาม เห็นแล้วเป็นอันต้องตะลึง!”
ตู้ชิงหรวนหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา พูดแก้เขินขึ้น “เจ้านี่ปากหวานจริงเชียว!”
ต้วนชิงหมิงหัวเราะคิกคักออกมา ก่อนหันหลังกลับไปคว้ามือต้วนอวี้ “ท่านแม่เชิญเลย!”
ตู้ชิงหรวนเรียกให้บ่าวใช้ไปบอกชุนถาวว่านางกับต้วนชิงหมิงและต้วนอวี้กำลังจะออกไปจนไปด้วยกัน