การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 83 ถ้าไม่ใช่ต้วนชิงหมิงไม่เอา

ภายในห้องผู้ชายทั้งคู่ต่างร้องตกใจขึ้นพลางหันหน้ามามองพร้อมกันสายตาที่ไม่น่าเชื่อมองไปยังต้วนชิงหมิงที่ยืน
อยู่ข้างกายต้วนเจิ้งโดยไม่เชื่อว่านางจะพูดคำที่น่าตกตะลึงเช่นนั้นออกมา
นางตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว
ต้วนเจิ้งหันไปมองนางด้วยความประหลาดใจสายตาแฝงความร้อนรนบางอย่างอยู่ เขาปรับอารมณ์ให้เย็นลงครู่
หนึ่งจึงถามอย่างระมัดระวังขึ้นมา “ชิงหมิงเจ้าพูดอย่างนี้จริงหรือ?”
เรื่องภายในใจของลูกสาวเขาไม่ค่อยเข้าใจมากนักเพราะตอนนี้เขากลัวว่าต้วนชิงหมิงอาจจะพูดด้วยไปด้วย
อารมณ์โมโหดังนั้นเรื่องนี้ต้องไตร่ตรองให้กระจ่างชัดอีกครั้งเสียก่อน
อีกฝั่ายเข้าใจความหมายของผู้เป็นบิดาในทันใดจึงหันไปพยักหน้าตอบรับ จากนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดที่ตา
พูดอย่างเศร้าใจออกมา “ท่านพ่อน้องสาวเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างนี้ ชิงหมิงจะไม่สนใจได้อย่างไร? เมื่อลูกไตร่ตรองไปมา
อย่างถี่ถ้วนแล้วขอให้คำสัญญาของตระกูลไปั๋กับลูกสาวเปลี่ยนเป็นไปั๋หย่วนฮ่าวกับน้องสาวจะเหมาะสมกว่าแต่เรื่องนี้ลูก
ยังไม่ทันได้ปรึกษากับท่านพ่อหวังว่าท่านพ่อจะเห็นแก่หน้าของน้องอวี้หรานช่วยให้น้องสาวกับคุณชายไปั๋ได้
สมปรารถนากันเจ้าค่ะ!”
ผู้เป็นบิดาตกใจขึ้นมาหลังจากที่ได้ฟังต้วนชิงหมิงพูดเขาหยุดนิ่งชะงักไปชั่วครู่ก่อนได้สติกลับมา!
การหมั้นหมายของต้วนชิงหมิงกับไปั๋หย่วนฮ่าวเป็นสัญญาระหว่างพ่อแม่ทั้งสองฝั่ายก็จริงอยู่แต่ยังไม่ได้ประกาศ
ชัดอย่างเป็นทางการ ถ้ายกเลิกขึ้นมาจริง ก็ไม่ถือว่าเสียหายส่วนต้วนอวี้หรานแม้อายุจะเพียงแปดปีแต่นางกับไปั๋หย่วน
ฮ่าวต่างอยู่ในห้องกันสองต่อสอง ทั้งเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ ซึ่งทุกคนต่างเห็นกันจนหมด
ต่อจากนี้ไปชื่อเสียงของนางจะมีมลทินให้ด่างพร้อยต่อให้ตบแต่งออกเรือนไป ฐานะก็จะเป็นรองคนอื่นขั้นหนึ่งต้
วนเจิ้งกำลังปวดหัวกับเรื่องนี้ ทว่าตอนนี้วิธีของต้วนชิงหมิงนับว่าเป็นแผนการที่ไม่เลวทีเดียว!
เขาก็รักลูกสาวทั้งสองไม่ต่างจากกันต้วนเจิ้งรู้สึกลำบากใจมาก กลัวว่าบุตรสาวคนโตจะไม่ได้รับความไม่เป็น
ธรรม?
ถึงตรงนี้ต้วนเจิ้งมองเข้าไปในตาของต้วนชิงหมิงถามขึ้นอย่างจริงจัง “ชิงหมิงคิดดีแล้วใช่ไหม?” หยุดเว้นจังหวะ
มองหน้าบุตรสาวก่อนถามต่อไปว่า “นี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวพันทั้งชีวิตของลูกเลย!”
เด็กสาวผลิยิ้มออกมาและพยักหน้าอย่างมั่นใจ “เจ้าค่ะ ลูกคิดดีแล้ว”
เมื่อเห็นสายตาที่ตระหนกตกใจของผู้เป็นบิดาต้วนชิงหมิงจึงยิ้มออกมา “ลูกกับน้องอวี้หรานเป็นพี่น้องกันแล้ว
ตอนนี้ชื่อเสียงของน้องอวี้หรานเสียหาย ลูกก็ทุกข์ใจไม่น้อยไม่อาจจะมีความสุขโดยที่ไม่สนใจความทุกข์ร้อนของน้องสาว
ได้ลูกจึงเต็มใจที่จะให้น้องสาวได้สมหวังเจ้าค่ะ!”
ที่จริงการให้ต้วนอวี้หรานสมหวังหาใช่สิ่งที่นางปรารถนาไม่ ทว่านางรู้ว่าไปั๋หย่วนฮ่าวไม่เต็มใจที่จะแต่งกับต้วนอวี้
หราน หากยิ่งผลักไสอวี้หรานให้เขาไปั๋หย่วนฮ่าวก็จะยิ่งหลบเลี่ยง……สุดท้ายคงเหลือเพียงต้วนอวี้หรานมานั่งเสียใจกับต้
วนเจิ้งที่ยังโกรธเคือง ต่อให้ไปั๋หย่วนฮ่าวจะพยายามเจรจาไกล่เกลี่ยอย่างไรนับจากนี้ไป ในใจต้วนเจิ้งนับว่ามีความแค้น
กับเขาขึ้นมาก็เท่านั้น!
“ยิ่งไปกว่านั้นสัญญาหมั้นหมายกับคุณชายไปั๋ ก็เป็นเพียงคำสัญญาปากเปล่ายังไม่ได้แลกเปลี่ยนเกิงเถี่ยกัน ถ้า
ยึดตามหลักกฎหมายนับว่ายังไม่เป็นสัญญาหมั้นหมายอย่างเป็นทางการในตอนนี้ถ้าคุณชายไปั๋คิดว่าเหมาะสมกับน้อง
สาว ก็นับว่าช่วยรักษาหน้าตาของจวนต้วน!”
เมื่อเห็นใบหน้าที่ยืนหยัดของบุตรสาวต้วนเจิ้งก็ส่ายหน้าเล็กน้อย ละม้ายกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง กลับถูกไปั๋
หย่วนฮ่าวรีบแย่งขึ้นมาก่อน “มิได้ขอรับ!”
อะไรนะ? นางจะให้เขาละทิ้งลูกภรรยาเอกจวนต้วนไปแต่งงานกับลูกอนุที่เกิดจากอี๋เหนียงอย่างนั้นหรือ? พูดได้
ว่าไปั๋หย่วนฮ่าวไม่เพียงแต่ต้วนอวี้หรานจะไม่ผ่านด่านท่านพ่อท่านแม่ของเขาแม้แต่ตัวเขาก็ไม่เต็มใจเป็นที่สุด!
ในสายตาของเขามองว่าต้วนอวี้หรานเป็นเพียงลูกอนุคนหนึ่งถ้าแต่งกับนางแล้วยกให้เป็นอี๋เหนียง ก็ถือว่าให้หน้า
จวนต้วนมากพอแล้วแต่ตอนนี้ต้วนอวี้หรานกลับอยากที่จะอยู่ในฐานะภรรยาเอกจวนไปั๋?
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
ต้วนชิงหมิงเหมือนรู้ความคิดของเขาจึงหันหน้ามองแสร้งพูดด้วยความตกใจ “คุณชายไปั๋กับน้องสาวมีความ
ชอบพอรักใคร่กันต้วนชิงหมิงถอยออกมา แล้วทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ?”
ต้วนเจิ้งขมวดคิ้วขึ้นมา “คุณชายไปั๋ ในสายตาของข้า นี่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดแล้ว!”
ต้วนอวี้หรานใช้สายตาที่เต็มเปียมไปด้วยความรู้สึกมองไปยังไปั๋หย่วนฮ่าว “พี่ชายไปั๋พี่บอกข้าว่าพี่จะแต่งกับ
ข้า……”
ในใจเต็มไปด้วยความผิดหวังและรับไม่ได้เหงื่อแตกพลั่กไปทั่วทั้งร่างกายเมื่อต้องเจอกับสายตาต่างอารมณ์ของทั้ง
สามคนที่เต็มไปด้วยการบังคับกลายๆ เขาจึงรีบแก้ต่างออกไป “คำสั่งของท่านพ่อท่านแม่หย่วนฮ่าวมิอาจขัดได้……ตอน
นั้นท่านพ่อกับท่านลุงได้ตกลงหมั้นหมายหย่วนฮ่าวให้กับคุณหนูใหญ่ดังนั้นในใจของหย่วนฮ่าวคิดเสมอมา ว่าคุณหนูใหญ่
เป็นภรรยาในชาตินี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อีก แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นน้องอวี้หราน หย่วนฮ่าวยากที่จะรับได้ขอรับ!”
อีกฝั่ายเหลือบตาค้อนไปยังไปั๋หย่วนฮ่าว……เด็กหนุ่มไม่อยากจะเปลี่ยนคู่หมั้นหมายคงเป็นเพราะนางคือลูกสาว
ภรรยาเอกหรือไม่เล่า? ถ้าหากต้วนอวี้หรานเป็นลูกสาวภรรยาเอกเขาคงจะไม่ปฏิเสธคอแข็งเช่นนี้!
ต้วนเจิ้งขมวดคิ้วขึ้นมา “แต่ตอนนี้อวี้หรานเสื่อมเสียชื่อเสียงถึงเพียงนี้เจ้าจะไม่สนใจดูดำดูแดงบ้างหรือ?”
ต่อให้ไปั๋หย่วนฮ่าวทุ่มสุดตัวในตอนนี้แต่เขาก็รู้ดีว่าถ้ายังโลเลแบบนี้ แล้วทำให้ต้วนเจิ้งโมโหขึ้นมางานแต่งกับจวน
ต้วนคงจะจบสิ้นเอาจริงๆ
ดังนั้นไปั๋หย่วนจึงลุกยืนขึ้นพูดกับต้วนเจิ้งว่า “เรียนท่านลุงในใจหย่วนฮ่าวมีเพียงคุณหนูใหญ่เพียงผู้เดียวและคน
ที่อยากแต่งงานด้วยก็มีเพียงคุณหนูใหญ่เท่านั้นขอรับ!”
เมื่อเขาพูดจบลงต้วนอวี้หรานก็ร้องไห้ขึ้นมา นางร้องไปพูดไป “แต่ว่าพี่ชายไปั๋สัญญากับข้าแล้วว่าจะแต่งกับอวี้
หราน และดูแลอวี้หรานให้ดีทั้งชีวิต!”
สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยและยังคงมองไปที่ต้วนชิงหมิง “นั่นเป็นเพราะว่าเจ้ามาพัวพันไม่ยอมห่าง
จึงรับปากไปอย่างนั้น……หรือว่าเจ้าจะรับข้อเสนอแต่งไปพร้อมกับคุณหนูใหญ่ไปเป็นอนุของข้าเล่า!”
เด็กสาวชี้หน้าเขาด้วยความโกรธอย่างเดือดดาลแต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียวแต่ต้วนชิงหมิงผู้หวังดีเดิน
ขึ้นไปด้านหน้าก้าวหนึ่ง หันไปพูดโน้มน้าวเด็กหนุ่ม
“คุณชายไปั๋ ชีวิตของคนเราอย่าได้ยึดติดกับสัญญาในอดีตที่ผ่านมานานแล้วเลย……น้องอวี้หรานมีใจให้เจ้า และ
เจ้าก็สัญญากับนางแล้วจึงควรจะได้อยู่คู่กัน!”
นางตั้งใจพูดแดกดันเช่นนี้สิ่งที่นางอยากเห็นคือ อยากให้ไปั๋หย่วนฮ่าวปฏิเสธต้วนอวี้หรานอีกครั้งเพื่อให้นางได้รับ
รู้ถึงความรู้สึกหมดหวังจนสิ้นอีกครั้งมันจะทำให้ต้วนอวี้หรานเข้าใจชัดเจนขึ้นว่า ต่อให้ไม่มีนางไปั๋หย่วนฮ่าวก็มิอาจแต่ง
และยกนางเป็นภรรยาเอกได้!
เมื่อได้เห็นแววตาที่สิ้นหวังของบุตรสาวคนเล็กสีหน้าต้วนเจิ้งก็หม่นหมองลงมา ทว่าต้วนชิงหมิงกลับกำลังหัวเราะ
เยาะในใจเบาๆ
ตอนนี้กลัวว่าแม้แต่ต้วนเจิ้งก็ไม่อาจมองเขาได้ทะลุปรุโปร่ง? ไปั๋หย่วนฮ่าวคนนี้ไปสัญญาก่อนว่าจะแต่งกับต้วนอวี้
หรานแล้วก็ยังจับต้วนชิงหมิงไม่ยอมปล่อย! การทำแบบนี้กับจวนต้วนถือว่าเป็นการหยามหน้ากัน!
ต้วนชิงหมิงพูดออกมาอย่างเรียบนิ่งนํ้าเสียงใสไพเราะเสนาะหูคล้ายทำให้คนที่ฟังรู้สึกหลงใหลเคลิบเคลิ้มทันใด
พลันได้สติขึ้นมา คำพูดของนาง สำหรับเขาแล้วเป็นเหมือนการทดสอบอย่างหนึ่งสองตาฉายประกายแรงกล้ายามลั่น
วาจา ฉะฉานหนักแน่นแสดงถึงความเด็ดเดี่ยวอย่างหาที่เปรียบมิได้ “เป็นไปไม่ได้ข้า……ไปั๋หย่วนฮ่าวจะมีคุณหนูใหญ่
เป็นภรรยาเอกเท่านั้น……ส่วนคุณหนูรองถ้าเต็มใจแต่งไปพร้อมกัน จะให้อยู่ในฐานะอนุภรรยาถ้าไม่เต็มใจก็เชิญไปหาคน
อื่นที่ดีกว่า!”
สิ่งที่ไปั๋หย่วนฮ่าวพูดทำให้ทุกคนในที่นั้นต่างตะลึงกันไปหมด!
ใบหน้าต้วนชิงหมิงเผยให้เห็นถึงสีหน้าที่ดูถูกดูแคลนส่วนต้วนเจิ้งตาแดงกํ่าขึ้นมานานแล้ว และต้วนอวี้หรานก็ไม่
สนใจหน้าตาอีกต่อไปนางร้องไห้โฮออกมาเสียงดังลั่น หมุนตัววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ต้วนชิงหมิงมองไปที่เด็กหนุ่มพูดขึ้นด้วยความโมโห “ให้เจ้าแต่งกับน้องสาวข้า ยังพูดว่าจะรับเป็นแค่อนุเจ้าคง
เห็นว่าลูกสาวจวนต้วน คิดจะตบจะแต่งอย่างไรก็ได้อย่างนั้นหรือ?”
พูดจบก็หันไปคุกเข่าต่อหน้าต้วนเจิ้ง “ท่านพ่อคนที่ไร้ซึ่งความรู้สึก ได้แล้วทิ้งเช่นนี้ ต่อให้ชิงหมิง……ตาย……ก็ไม่มี
วันแต่งด้วยเด็ดขาด!”
ต้วนเจิ้งตกใจอย่างมากรีบเข้าไปประคองต้วนชิงหมิงให้ลุกขึ้น “ชิงหมิงเจ้าอะไร?รีบลุกขึ้นมาเร็ว!”
นางลุกขึ้นหันหน้าไปมองไปั๋หย่วนฮ่าวใช้สายตาที่บีบบังคับมองไปยังเขา จากนั้นพูดอย่างเย็นชาระคนโกรธแค้น
“คุณชายไปั๋ ท่านทำลายชื่อเสียงของน้องสาวข้า ดังนั้นท่านต้องรับผิดชอบนางส่วนเรื่องท่านกับชิงหมิงนั้น ชาตินี้คงไม่มี
วาสนาได้ตบแต่งกันต่อไปโปรดอย่าได้พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก!”
สายตาลุกวาวและเชือดเฉือนดั่งเหล็กแหลมคมทำให้มองเห็นความเกลียดที่แฝงอยู่อีกทั้งคำพูดยังเปรียบเหมือน
ค้อนอันหนักอึ้งที่ทุบลงมากลางใจของเขา……นางพูดว่าไม่แต่ง แล้วเขาจะต้องไม่แต่งอย่างนั้นหรือ?
ทว่าต้วนชิงหมิงเป็นดังภาพฝันของไปั๋หย่วนฮ่าว ภาพในอนาคตของเขาล้วนมีนางอยู่ด้วยกันตลอดดังนั้นที่นาง
บอกว่าไม่แต่ง เขาจะต้องปล่อยนางแล้วจากไปอย่างนั้นหรือ?
ไม่ได้……อย่างไรก็ไม่ได้เด็ดขาด!