การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 84 ไปั๋หย่วนฮ่าวอยากได้เปรียบแต่กลับเสียเปรียบเป็นหลายเท่า

ไปั๋หย่วนฮ่าวเห็นถึงสายตาที่น่ากลัวของต้วนชิงหมิงต้วนเจิ้งที่ไม่พูดไม่จานิ่งเงียบเมื่อครู่ยังคงกลัดกลุ้มเป็นอย่าง
มากถึงกับพะว้าพะวังถอยหลังไปสองก้าวจ้องมองไปยังต้วนชิงหมิง พูดอึกๆ อักๆ แต่กลับยืนหยัดแข็งแกร่งว่า “ชิงหมิง
พ่อตัดสินใจไปแล้ว จะต้องเป็นเจ้าคนเดียวเท่านั้น……เจ้าจะไม่แต่งไม่ได้!”
เด็กสาวหมุนตัวกลับมาในทันทีแววตาวาววับคู่นั้นของนางแสดงความรังเกียจออกมาทำให้หัวใจของไปั๋หย่วนฮ่าว
ถึงกับต้องเจ็บปวดอย่างที่สุด เขาอยากจะอ้าปากแก้ต่างทว่ากลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ดวงหน้าที่งดงามของนางชะงักลงทันทีเพ่งมองไปยังเด็กหนุ่มเบื้องหน้าพลางกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เช่นนั้น
คุณชายไปั๋ ชิงหมิงขอถามหน่อยว่า……ตอนที่ท่านบอกกับน้องสาวข้าว่าจะดูแลตลอดไป ท่านเคยคิดถึงประโยคที่ว่า ‘ถ้า
ไม่ใช่ต้วนชิงหมิงจะไม่แต่งเด็ดขาด’ บ้างหรือไม่?ในเมื่อท่านสัญญากับน้องอวี้หราน เหตุใดถึงไม่ยอมปล่อยชิงหมิงไป?
หรือว่าในสายตาของท่านลูกสาวจวนต้วนจะขออะไรก็ได้และทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ?”
ทุกถ้อยทุกวาจาที่นางพูดกับเขาดุดันดุจนํ้าแข็งที่เย็นเยียบบาดลึกลงมาทำให้ใบหน้าของไปั๋หย่วนฮ่าวที่เสแสร้งซีด
เผือดลงทันที! ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่อยู่ขาพลันอ่อนแรงคล้ายจะล้มลงไปกับพื้น
เด็กหนุ่มคิดว่าตัวเองฉลาดปราดเปรื่องเกินใครคิดบัญชีคนนั้นทีคนนี้ที คิดว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้หรือแต่นางกลับมอง
ทะลุปรุโปร่งจนหมดมานานแล้ว และเขาเลือกที่อดทนอดกลั้นอย่างมากเชื่อว่ารอมานานก็เพื่อวันนี้!
ต้วนชิงหมิงแผนการของเจ้าช่างแยบยลอย่างมาก……เจ้ามันใจดำอำมหิตเสียยิ่งกว่าอะไร!
เด็กสาวหันหน้ากลับมาพร้อมนัยน์ตาที่เอ่อคลอไปด้วยนํ้าตานางคุกเข่าดังตุบ ลงไปที่พื้นต่อหน้าต้วนเจิ้ง ร้องไห้
อย่างเจ็บปวดทุกข์ทรมาน “ท่านพ่อ ขอให้ท่านเห็นแก่หน้าท่านแม่ทำตามที่ลูกต้องการด้วยเถอะเจ้าค่ะ……”
หยุดเว้นจังหวะเพียงชั่วครู่พลันเห็นดวงตาดำของนางราวกับคบเพลิง พูดออกมาทีละคำอย่างหนักแน่นชัดเจน
“คนแบบนี้ ลูก ไม่ แต่ง!” นางไม่มีทางเดินกลับไปสู่ประตูนรกอีกเป็นแน่
ต้วนชิงหมิงที่กำลังร้องห่มร้องไห้ใบหน้าเต็มไปด้วยความน่าสงสารและความโกรธแค้นและท่าทางที่ดูอ่อนแอผสม
กับความแข็งแกร่งช่างคล้ายคลึงกับใบหน้าฮูหยินติงโหรวเป็นอย่างมาก!
ต้วนเจิ้งจ้องมองและถอนหายใจอย่างแผ่วเบารีบเอื้อมมือไปจับนาง พูดอย่างปวดใจว่า “ชิงหมิงกำลังทำอะไร
บอกว่าไม่แต่งก็จะไม่แต่งหรือ ไม่ต้องมาคุกเข่า!”
ผู้เป็นบิดารีบเข้าไปช่วยนางเช็ดคราบนํ้าตาทว่าแววตาที่มองนางนั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามที่
หนักแน่นมั่นคง……สีหน้าแบบนั้นเหมือนกับท่านแม่ทัพที่ได้รับชนะศึกนับร้อยกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูดังนั้นสายตาจึงเผย
ถึงท่าทางดุดันและสายตาพิฆาตออกมา
หันมองยังไปั๋หย่วนฮ่าวพูดอย่างเยือกเย็น “การหมั้นหมายของชิงหมิงกับคุณชายไปั๋ถือว่าสิ้นสุดลงตรงนี้ ส่วนอวี้
หรานถ้าคุณชายไม่ให้คำตอบอย่างนั้นลุงจะเขียนจดหมายไปให้ท่านพ่อเจ้ ช่วยตัดสินและจัดการเรื่องนี้!”
ท่าทีของบุตรสาวทำให้เขาเข้าใจอย่างชัดเจนนางหมดหวังกับเด็กหนุ่มเบื้องหน้าจนหมดสิ้นมิหนำซํ้าต้วนเจิ้งก็ไม่
ชอบท่าทีแบบนี้ของเขา ดังนั้นเรื่องในครั้งนี้ต้วนเจิ้งต้องให้คำตอบกับต้วนชิงหมิง!
พูดจบก็หน้าขึงขังพลางจูงมืออันน้อยของต้วนชิงหมิงรีบก้าวเดินออกไป
ภาพแผ่นหลังของทั้งคู่ทำให้ไปั๋หย่วนฮ่าวหน้าขาวซีดเป็นไก่ต้ม จนต้องผงะถอยหลังไปสองก้าวสิ่งที่อยากจะพูด
กลับนิ่งอึ้งจนพูดไม่ออก
ในที่สุดเรื่องมาถึงจุดนี้จนได้ ไปั๋หย่วนฮ่าวรับรู้รสชาติที่ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวว่าเป็นความรู้สึกที่แย่แค่ไหน
เขาเข้าใจแล้วว่าวาสนาระหว่างเขากับต้วนชิงหมิงเหมือนสายนํ้าที่ไหลผ่านไป มิอาจจะย้อนมาได้อีกแล้ว!
หัวเราะขึ้นมาอย่างน่าสมเพช……เขานึกว่าตัวเองฉลาดเป็นกรด แต่กลับถูกนางพังลงจนไม่เหลือท่าดูท่าแล้วคุณ
หนูใหญ่จวนต้วน คงจะไม่มีความรู้สึกรักใคร่เขาแม้แต่น้อยเดิมทีเขากับนางห่างกันแค่เพียงเอื้อมมือ แต่ตอนนี้เขากลับ
ผลักนางออกไปไกลแสนไกล!
เขากับนางในชาตินี้คงไร้วาสนาต่อกันจริง!
แต่ต้วนชิงหมิงเขาจะไม่ยอมแพ้!
สักวันเขาจะต้องทำให้นางร้องไห้และวิงวอนเพื่อขอแต่งงานเข้าจวนไปั๋! ถึงตอนนั้นเขาจะเหยียดหยามนางให้ถึงที่
สุดให้นางเสียใจในสิ่งที่ทำกับเขาในวันนี้
……
ต้วนอวี้หรานวิ่งไปร้องไห้ไปเสียงร้องไห้ของนางดังคล้ายใจจะขาด วิ่งผ่านระเบียงทางเดินและอ้อมสระดอกไม้จน
ในที่สุดเสียงก็เงียบลง
คนในจวนต้วนทั้งหมดต่างรู้เรื่องที่นางสูญเสียความบริสุทธิ์ไม่นานเรื่องที่ถูกไปั๋หย่วนฮ่าวมอบฐานะได้เพียง
อนุภรรยาก็ตามมาอีกระรอก
แม้ต้วนเจิ้งจะสั่งให้ปกปิดเป็นความลับห้ามนำไปพูดต่อทว่าเรื่องนี้กลับแพร่กระจายไปอย่างลับๆ จนทั่วจวนต้วน
ที่เรือนหลิวหรงแม้นางจะถูกกักบริเวณอยู่ แต่ไม่นานก็ได้รับรู้เรื่องราว นางโกรธจนลมออกหู จนเริ่มเต้นเร่าๆ
ด้วยความโกรธขึ้นมา
สิ่งของที่อยู่เต็มห้องอันไหนที่เขวี้ยงปาได้ ก็เอามาเขวี้ยงปาจนหมดแล้วในที่สุดหลิวหรงนั่งบนเก้าอี้หายใจฟึดฟัน
ด้วยความโกรธ ต้วนชิงหมิงที่น่ารังเกียจเมื่อวานยังวางแผนจัดการอวี้หรานไม่พอวันนี้ยังใจกล้าหน้าด้านไปพูดยุแยงให้อวี้
หรานฟัง ท้ายที่สุดคิดไม่ถึงว่าอวี้หรานยังไปยืนตรงหน้าไปั๋หย่วนฮ่าว แล้วถูกเขาดูถูกเหยียดหยามต่อหน้าต้วนเจิ้ง
นางโกรธจัดจนฉีกทึ้งผ้าเช็ดหน้าในมือขาดออกเป็นสองส่วน……กล้าเล่นงานอวี้หราน ต้วนชิงหมิง สงสัยเจ้าไม่
อยากมีชีวิตอยู่แล้ว? เวลาเดียวกัน เห็นแม่นมหวางยกกานํ้าชาเดินเข้ามาพลางหันไปพูดกับหลิวหรง “นายหญิงไม่ต้อง
โกรธเคืองไป ครั้งนี้คุณหนูใหญ่จะต้องไปแล้วไปลับไม่กลับมาแน่นอนนายหญิงให้นางดีใจสักวันสองวันเถอะเจ้าค่ะ!”
นางเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ฟังเอ่ยเสียงดังละม้ายตะคอกด้วยอารมณ์โกรธ “แต่คิดไม่ถึงว่าคนชั่วนั้นจะกล้ารังแกอวี้หรา
น!”
ต้วนอวี้หรานถือเป็นแก้วตาดวงใจของหลิวหรง!นางรักและทะนุถนอมเรียกได้ว่ายุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม!ทว่าตอน
นี้ต้วนชิงหมิงกลับกล้าดีอย่างไรมารังแกบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนของนางเช่นนี้จะให้อดทนและปล่อยนางไว้ได้อย่างไร?
บ่าวรับใช้ในเรือนทั้งหมดถูกไล่ออกมาบรรยากาศภายในห้องทำให้พวกนางรู้สึกกดดัน
แม่นมหวางย่องเข้ามายืนต่อหน้าหลิวหรงอย่างเงียบเชียบยกกานํ้าชาประคองในมือทั้งสอง พูดโน้มน้าวอย่าง
ระมัดระวัง “นายหญิงดื่มนํ้าชาคลายความโกรธเถอะเจ้าค่ะพรุ่งนี้คุณหนูใหญ่จะต้องออกเดินทางไปที่ทุรกันดาร ได้ยิน
มาว่าเส้นทางลำบากมีทั้งโจรและหัวขโมย ถ้าคุณหนูใหญ่เดินทางแล้วเป็นอะไรไปนายหญิงจะไม่เสียแรงโกรธเปล่า
ประโยชน์หรือเจ้าคะ?”
หลิวหรงปัดถ้วยชาที่อยู่ในมือแม่นมหวางควํ่าล้มพูดอย่างโมโห “พรุ่งนี้อะไรกันข้าต้องการให้คนชั่วนั้นได้รับผล
กรรมในวันนี้ ไม่สิ……ต้องได้รับผลกรรมเดี๋ยวนี้……”
นางคิดทุกวิถีทางเพื่อทำลายชื่อเสียงของต้วนชิงหมิงแต่จนถึงวันนี้ชื่อเสียงของบุตรสาวของนาง กลับถูกต้วนชิงห
มิงใช้วิธีต่างๆที่เคยโดนพวกนางทำร้าย มาทำลายต้วนอวี้หราน!อีกทั้งยังหลอกต้วนอวี้หรานไปหาต้วนเจิ้งกับไปั๋หย่วนฮ่า
วจนได้รับการดูถูกเหยียดหยามอย่างรุนแรงเรื่องนี้ถ้าแพร่ออกไป อีกหน่อยต้วนอวี้หรานจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
หลิวหรงกัดฟันกรอดๆและตีไปที่แม่นมหวาง “เจ้าจัดการเรียบร้อยหรือยัง?รอให้คนชั่วนั่นก้าวเท้าออกจากจวน
ก็ไม่มีทางได้กลับมาอีก?”
มือที่เหี่ยวย่นของแม่นมหวางถูกนํ้าร้อนลวกจนแดงไปหมด ทว่าระหว่างที่หลิวหรงกำลังโกรธ แม่นมไม่กล้าที่จะ
เปั่าและขยับตัวแม้แต่น้อยนางตั้งใจฟังที่หลิวหรงถามขึ้น นางถอนลมหายใจพลางพูดขึ้น “นายหญิงวางใจได้ บ่าว
วางแผนทุกอย่างเป็นอย่างดีแล้ว!” วันนี้ตอนเช้าแม่นมหวางไปแจ้งพวกหลิวเฉียงที่เคยร่วมกันทำงานมาเรียบร้อยแล้วคิด
ไปคิดมาแล้วขอเพียงต้วนชิงหมิงก้าวเท้าออกจากประตูใหญ่จวนต้วนการที่นางจะมีชีวิตรอดกลับมา โอกาสแทบจะริบ
หรี่เต็มที
ใบหน้าหลิวหรงก็บูดเบี้ยวเหยเกกัดฟันพูดขึ้นด้วยความโมโห “ไปบอกคนพวกนั้นอย่าให้ต้วนชิงหมิงคนชั่วตาย
เร็วเกินไปล่ะ!”
ดวงตาของนางหรี่เล็กลงอย่างโหดเหี้ยมเลือดเย็น……ต้วนชิงหมิง ครั้งนี้ข้าจะให้เจ้าตายโดยไม่รู้ว่าตายด้วยฝีมือ
ของใคร!
ทันทีที่เห็นใบหน้าของหลิวหรงแม่นมหวางที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ตัวสั่นเทิ้มขึ้นมา นางติดตามหลิวหรงมาสิบกว่าปีจึง
เข้าใจวิธีการต่างๆของนายหญิงอย่างแจ่มแจ้ง ทว่าคุณหนูใหญ่จวนต้วนที่กล้าล่วงเกินหลิวหรงช่างไม่รู้ฟั้าสูงแผ่นดินตํ่า
ไม่รู้เลยว่ากำลังใกล้ความตายเข้ามาทุกขณะ`