การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 841 แก่งแย่งชิงดี (1)

ตอนนี้เมื่อเห็นต้วนชิงหมิงจนปัญญา เห็นบ่าวใช้ยกมือกันจมูกพร้อมจ้องเขม็ง อ๋าวฮั่นรู้สึกว่านี่แหละเป็นชีวิตที่
ธรรมดาของคนเรา เป็นชีวิตที่มีความสุขกายสบายใจ
ทันใดนั้นอ๋าวฮั่นนึกถึงคำพูดของเหยียนหลิ่งอวี๋ขึ้นมาได้… หากได้พบสตรีที่อ่อนโยนผู้นี้ ย่อมให้ระลึกนึกถึงคนใน
ครอบครัว
อ๋าวฮั่นจู่ๆ ได้ยิ้มมุมปากออกมา ใช่แล้ว… ต้วนชิงหมิงคือสตรีที่อ่อนโยนคนนั้นนี่เอง!
เมื่อเห็นวัยรุ่นหนุ่มสาวพูดคุยหยอกล้อกันอย่างคึกคัก ต้วนเจิ้งที่ยืนมองอยู่ด้านหลังก็ยิ้มหน้าบานไปหมดแล้ว
ดูท่าแล้ว องค์ชายอ๋าวฮั่นผู้นี้จะชอบคุณหนูใหญ่จวนต้วนเข้าแล้วจริงๆ ในวันข้างหน้าตำแหน่งฮองเฮาคงไม่หลุด
มือของนางไปแน่
ต้วนเจิ้งพูดออกมาด้วยความเสียใจ “บุตรสาวของหม่อมฉันถูกตามใจมาเสียมากจึงเป็นแบบนี้ หวังว่าใต้เท้าติงจะ
ไม่ถือโทษโกรธเคือง”
สายตาของใต้เท้าติงหรี่ลงมามอง พลางโบกมือปฏิเสธ “ที่ไหนเล่า นี่เป็นนิสัยที่แท้จริงของบุตรสาวกระผม”
ในเมื่อนางได้กลายเป็นหงษ์โบยบินอยู่ในตำแหน่งที่สูง คนที่มาประกาศราชโองการจึงมิกล้าดูแคลน
เดิมที ต้วนเจิ้งอยากให้ใต้เท้าติงรออยู่ที่ห้องโถงรับรอง แล้วเรียกให้ต้วนชิงหมิงมาฟังประกาศด้วยตนเอง แต่ว่า
ใต้เท้าติงกล่าวว่าคุณหนูจวนต้วนจะกลายเป็นองค์หญิงแล้ว ย่อมต้องมาร่วมประกาศด้วยตัวเขาเอง!
ต้วนเจิ้งรู้ว่าใต้เท้าติงเป็นคนฝั่ายไทเฮา การที่เขาทำแบบนี้ย่อมอยากรู้ความสัมพันธ์ของต้วนชิงหมิงและอ๋าวฮั่น
ในตอนนี้เขาได้เห็นประจักษ์ต่อสายตาจึงวางใจลงได้
ใต้เท้าติงเดินขึ้นมาพร้อมเอ่ยด้วยเสียงดังลั่น “ต้วนชิงหมิงรับราชโองการ!”
ต้วนชิงหมิงที่ถูกเยวี่ยเจียก่อกวนใจ ตอนนีได้ยินว่าต้องรับราชโองการ ในใจของนางจึงรู้สึกกดดันขึ้นมา… ซวย
แล้ว!
ดูท่าแล้ว นางต้องถูกให้แต่งกับอ๋าวฮั่นจริงๆ ถึงตอนนั้นคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างเหยียนหลิ่งอวี๋กลับมา ไม่รู้ว่า
ต้องจะโดนเขาจัดการอย่างไรบ้าง อีกอย่างถึงตอนนั้น หากไม่ได้แต่งกับองค์ชายอ๋าวฮั่นจริง คนภายนอกไม่รู้ว่าจะเอาไป
พูดเสียๆ หายๆ แบบไหนบ้าง!
ในเวลานี้เมื่อราชโองการมาอยู่เบื้องหน้า มีหรือที่นางจะไม่น้อมรับ?
ดูท่าชะตาชีวิตในครั้งนี้ถูกกำหนดไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้
ฉับพลันนั้น ต้วนชิงหมิงได้แสดงสีหน้าสร้อยเศร้าออกมา พร้อมคุกเข่าลงพื้นดังตึ้ง “หม่อมฉันต้วนชิงหมิงน้อมรับ
ราชโองการ!”
ใต้เท้าติงไอกระแอมก่อนจะคลี่ราชโองการออกมาประกาศ “ด้วยโองการแห่งเบื้องบน ฝั่าบาททรงมีพระบัญชา
แต่งตั้งให้ต้วนชิงหมิงบุตรสาวภรรยาเอกจวนต้วน ผู้มีจรรยาดีงาม มีความเป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อม ความเฉลียวฉลาด
ปราดเปรื่อง รวมถึงคุณธรรมที่สูงส่ง ในครานี้ขอพระราชทานยศแต่งตั้งเป็นองค์หญิงเหอซั่วนับแต่บัดนี้เป็นต้นไปจบ
ราชโองการ!”
ต้วนชิงหมิงคุกเข่าด้วยความตกตะลึงจนลืมคำนับขอบพระทัยฝั่าบาท… เป็นอะไรไป? นี่ไม่ใช่ราชโองการ
พระราชทานงานอภิเษกกลับเป็นพระราชโองการแต่งตั้งเป็นองค์หญิง?
ด้วยเหตุใดหนอ นางถึงได้แต่งตั้ให้เป็นองค์หญิงไปได้?
นางเงยหน้าขึ้นมองอ๋าวฮั่นด้วยความงงงวย ส่วนเขากลับเลือกไม่มองนาง โดยใช้รอยยิ้มกลบเกลื่อนปิดบังเอาไว้
อ๋าวฮั่นเคยได้ยินเหยียนหลิ่งอวี๋พูดถึงต้วนชิงหมิงบ่อยจนนับครั้งไม่ได้ ทุกครั้งที่เอ่ยถึงนาง มักกล่าวถึงความปราด
เปรื่องเฉลียวฉลาดของนาง ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าสตรีที่เพียบพร้อม ฉลาดเฉลียว ไหวพริบฉับไว จะยังมีด้านดึงดัน
เหม่อลอย ตระหนก ลนลานแสดงออกมาจากสีหน้า… เหยียนหลิ่งอวี๋ เจ้าต้องอิจฉาข้าที่ได้เห็นนางในทุกอารมณ์ทุก
อิริยาบถ
อ๋าวฮั่นมองดูนางอย่างสนุกสนาน จนต้วนเจิ้งก็แอบยิ้มด้วยความดีใจ แต่ไม่ลืมที่จะเร่งต้วนชิงหมิง “หมิงเอ๋อร์ รีบ
ขอบพระทัยฝั่าบาทเร็ว
ต้วนเจิ้งหันกลับไปยิ้มใต้เท้าติง “บุตรสาวของกระผมไม่ค่อยได้เจอโลกภายนอกมา จู่ๆ ได้รับเกียรติที่สูงศักดิ์เช่น
นี้ต้องตกใจเป็นธรรมดา”
ต้วนชิงหมิงได้สติกลับมารีบตอบรับ “หม่อมฉันต้วนชิงหมิง……”
ใต้เท้าติงที่ประกาศราชโองการก็ยิ้มอย่างยินดี “องค์หญิงเหอซั่ว รีบเปลี่ยนคำเรียกชื่อใหม่เสียเถิด……”
นางจึงรีบตอบกลับไปว่า “เหอซั่วขอบพระทัยยฝั่าบาท……”
ใต้เท้าติงส่งราชโองการในมือออกไป โดยที่ต้วนชิงหมิงยื่นมือออกไปรับทั้งสองข้าง
เป็นที่รู้กันว่าราชโองการจากฝั่าบาทจะทำเป็นเล่นไม่ได้ ดังนั้นนางจึงรับด้วยความระมัดระวัง
ทางด้านบ่าวใช้ที่อยู่ด้านข้างก็รีบคุกเข่าน้อมรับราชโองการตามไปด้วย
เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พลอยนํ้าตาเอ่อล้นรินไหลออกมา “หือ หือ คุณหนูกลายเป็นองค์หญิงไปแล้ว……”
ชิวหนิงก็รีบกุมมือเยวี่ยเจียและพูดด้วยนํ้าตาที่ซึมออกมา “ในที่สุด คุณหนูก็ผ่านพ้นเรื่องทุกข์ยากทั้งหมดไปแล้ว
หือๆๆๆ……”
เยวี่ยเจียจึงเอ่ยเสียงดังปรามบ่าวใช้ทุกคน “จะร้องไห้ทำไม นี่เป็นเรื่องมงคล… พวกเราต้องยิ้มแย้มด้วยความยินดี
รู้ไหม? ต่อไปต้องเปลี่ยนคำเรียกจาก ‘คุณหนู’ เป็น ‘องค์หญิง’ แล้ว……”
ต้วนชิงหมิงหันไปยิ้มให้บ่าวใช้ข้างกาย “เอาล่ะ ใต้เท้าติงและองค์ชายอ๋าวฮั่นอยู่ที่นี่ พวกท่านทั้งสองไม่ชอบคน
หน้าตาเลอะเทอะ… พวกเจ้ารีบไปล้างหน้าล้างตาเสียเถอะ!”
ใต้เท้าติงมอบราชโองการแล้วก็รีบทำความเคารพต้วนชิงหมิง “หม่อมฉัน ติงเหว่ยคารวะองค์หญิงเหอซั่ว!”
ต้วนชิงหมิงรีบประคองเขาขึ้นมา “ใต้เท้าติงตามสบาย ทำแบบนี้เหอซั่วตื่นเต้นไปหมด!”
ใต้เท้าติงลุกขึ้นมาจากนั้นโบกมือให้คนที่อยู่ข้างหลัง พวกเขารีบถือของพระราชทานทั้งแก้วแหวนเงินทองเดินเข้า
มาวางไว้จนเต็มห้องโถงรับรองไปหมด
หลังจากนั้น ใต้เท้าติงจึงพูดขึ้นว่า “นี่เป็นเครื่องประดับขององค์หญิง ที่ฝั่าบาทให้กรมคลังนำออกมา ส่วนนี่เป็น
ของพระราชทานจากไทเฮา นี่เป็นของพระราชทานจากฮองเฮา ส่วนนี่เป็นของบรรดาพระสนมแต่ละพระองค์”
สิ่งของมากมายถูกจัดวางจนเต็มท้องมองเสียจนตาลายไปหมด
ติงเหว่ยแนะนำของพระราชทานแล้ว รับหันไปพูดกับต้วนชิงหมิง “วันนี้ฝั่าบาทเพิ่งจะออกพระราชโองการ และ
พระราชทานจวนใหม้ให้องค์หญิง ตอนนี้อยู่ในช่วงการปรับปรุงตกแต่งใหม่ อีกประมาณครึ่งเดือนหลังจากนี้ องค์หญิงน่า
จะเข้าไปอาศัยได้แล้ว”
ต้วนชิงหมิงตกใจอย่างหนัก นางเป็นองค์หญิงยังมีจวนเป็นของตนเองอีก… เป็นที่รู้ว่าคุณหนูที่กลายเป็นองค์หญิง
เเบบนี้มีอยู่น้อยมาก อย่างเช่นอดีตฝั่าบาทพระองค์ก่อนได้แต่งตั้ง บุตรสาวอัครเสนาบดีเป็นองค์หญิงเพียงคนเดียว
เท่านั้นเอง ดูท่าแล้วในครั้งนี้ ราชสำนักต้องเสียเงินเสียทองให้นางโดยเปล่าประโยชน์!
ทางด้านอ๋าวฮั่นเอ่ยขึ้นว่า “จวนนั้นข้าเคยเห็นมาก่อน เมื่อก่อนเป็นจวนอัครเสนาบดีหย่งโจว ที่นั่นฮวงจุ้ยส
สมบูรณ์อยู่มิน้อย……”
ต้วนชิงหมิงหันมองอ๋าวฮั่นด้วยรู้ว่า นางได้ใช้บารมีขององค์ชายใหญ่ท่านนี้เข้าแล้ว มิอย่างนั้นคุณหนูธรรมดาจะ
กลายเป็นองค์หฺงสูงส่งไปได้อย่างไร
มาถึงตรงนี้ ต้วนชิงหมิงหันไปยิ้มให้อ๋าวฮั่น “ขอบพระมัยองค์ชายใหญ่!”
อ๋าวฮั่นโบกมือหัวเราะด้วยความพอใจ “เรื่องแค่นี้เอง เจ้ามีจวนที่ต้าเซี่ยเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็รอเจ้าไปที่เขตทุ่ง
หญ้าเมื่อใดก็จะได้รู้ว่าใต้หล้ากว้างใหญ่ไพศาลเพียงใด!”
ต้วนชิงหมิงได้แต่อมยิ้มโดยมิได้ตอบคำใด
ในเมื่อนางไม่เคยคิดแต่งงานกับอ๋าวฮั่นมาก่อน ทั้งไม่เคยคิดต้องย้ายไปเขตทุ่งหญ้าที่ใช้ทุกที่เป็นบ้านได้ ต้วนชิงห
มิงคิดแต่ว่าที่พักของนางต้องอยู่ที่ต้าเซี่ยเท่านั้น ขอเพียงมีเหยียนหลิ่งอวี๋อยู่ ต่อให้อยู่ที่ไหนก็ยอม
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนกล่าวไว้ ว่าที่ใดมีคนรักที่นั่นก็คือที่พักพิงใจ!
เมื่อใต้เท้าติงเห็นท่าทางขององค์หญิงและองค์ชายคุยกันอย่างมีความสุข ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้
ประกาศราชโองการฉบับนี้
ต้วนชิงหมิงหันไปขอบคุณใต้เท้าติงอีกครั้ง ก่อนจะใหใต้เท้าพักผ่อนตามสบาย
ต้วนชิงหมิงได้มอบของพระราชทานเป็นการตอบแทนคนที่ข่วยยกของเหล่านี้มาให้ รวมไปถึงใต้เท้าติงที่ให้ของ
มากกว่าคนอื่น ด้วยเป็นคนมาประกาศราชโองการถึงที่นี่
ใต้เท้าติงได้รับของแล้วก็ยิ้มหน้าบานไม่หุบ… องค์หญิงเหอซั่วที่รูปร่างไม่สูง ช่างรู้ธรรมเนียมปฏิบัติในการมอบสิน
นํ้าใจไม่น้อยเลย ถึงแม้นางจะไม่ได้เกิดในราชวงศ์ แต่การมอบของล้วนให้มากกว่าองค์หญิงองค์ชายหลายๆ คนเสียอีก
อ๋าวฮั่นได้แต่ยืนมองนางต้วนชิงหมิงให้ของ โดยมีตู้ชิงหรวนนำของมีค่าส่วนตัวมอบให้เป็นสินนํ้าใจ ส่วนต้วนเจิ้งก็
ยินดีจนพาใต้เท้าติงไปดื่มฉลองเสียหน่อย แต่ติงเหว่ยที่นึกขึ้นได้ว่าต้องกลับไปทูลรายงานไทเฮาจึงได้ปฏิเสธไป และได้
นัดแนะและเปลี่ยนวันฉลองใหม่!
ต้วนเจิ้งจึงไปพูดคุยกับต้วนชิงหมิงและอ๋าวฮั่น โดยมีตู้ชิงหรวนเข้ามาช่วยจัดแจงของพระราชทานเหล่านี้อีกแรง
อ๋าวฮั่นที่ยิ้มมองทุกอย่างด้วยความสุขได้ละเลยไปว่าอันตรายกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า
ด้านต้วนเจิ้งที่เคยเป็นท่านแม่ทัพมาก่อน ได้เห็นสนามรบและกลิ่นคาวเลือดจนชินแล้ว พอเขาเห็นองค์ชายใหญ่
อ๋าวฮั่นจากแคว้นอื่น ก็ทราบได้ว่าดาบที่ติดตัวเขาต้องดื่มเลือดมาไม่น้อย และกำชัยในศึกสงครามมาบ่อย
ชื่อเสียงของอ๋าวฮั่นในเขตทุ่งหญ้าเป็นที่รู้ดีของต้วนเจิ้ง ทั้งสองคนจึงพูดคุยกันอย่างถูกคอตั้งแต่เช้ายันคํ่า ไป
จนถึงเรื่องกลวิธีตั้งรับและจู่โจมในสงคราม ทั้งสองผลัดกันพูดกันไปกันมาจนมถึงอาหารมื้อเย็นก็ยังไม่หยุดคุยเลย
ในคืนนี้ ต้วนเจิ้งรู้สึกพูดคุยถูกคอเป็นอย่างมาก จนตั้งใจจะจุดโคมไฟและคุยกับอ๋าวฮั่นตลอดทั้งคืน ทว่าตู้ชิงห
รวนกลับส่งสายตามให้เขา ต้วนเจิ้งจึงเข้าได้ทันทีว่าได้เอาเวลาของอ๋าวฮั่นมาทั้งวันแล้ว ตั้งแต่ที่อ๋าวฮั่นมาถึงตั้งแต่เช้าจน
บัดนี้ดึกดื่น สมควรจะปล่อยให้กลับไปพักผ่อนได้แล้ว!