การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 90 แผนการร้ายของหลิวอี๋เหนียง

เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของต้วนเจิ้งราวกับไม่อยากให้ไป ต้วนชิงหมิงจึงหันหน้ามายิ้มตลกๆ ให้เขาไปหนึ่งที
คำพูดของนางทำให้ต้วนเจิ้งอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ที่ว่าทหารหนีกระเจิดกระเจิงเป็นคำที่ลูกสาวควรพูดออกมา
อย่างนั้นหรือ?”
อีกฝั่ายคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงถามขึ้นอีกว่า “ชิงหมิง พ่ออยากถามเจ้าว่าถ้าวันหนึ่งพ่อไม่ใช่แม่ทัพใหญ่แล้ว เจ้ายังจะ
ภูมิใจในตัวพ่ออีกไหม?”
นางถึงกับตกใจไม่น้อยนึกเรื่องที่ได้ยินเมื่อหลายวันก่อนขึ้นมาได้ว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไม่ทราบว่าด้วยอันใดจึง
เปลี่ยนแม่ทัพใหญ่กะทันหันดังนั้นท่านพ่อที่ทำศึกสงครามมากกว่าสิบปี อาจจะต้องอยู่ในเมืองหลวงไม่ได้ออกรบออกศึก
อีก
อยู่ๆนางกลับคิดขึ้นมาได้ว่า คำพูดของต้วนเจิ้งระคนด้วยความเศร้าโศกทว่าตอนนี้ความจริงเริ่มเผยออกมาแล้ว
ทำให้นางรู้ว่าผู้เป็นบิดาเริ่มสนใจลูกสาวคนโตขึ้นมาบ้างแล้ว
ต้วนชิงหมิงไม่รีบตอบคำถามในทันทีกลับชะงักนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ตอบพึมพำ “ไม่ว่าท่านพ่อจะอยู่ในตำแหน่งอะไรก็
ยังคงเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับชิงหมิง……ยิ่งไปกว่านั้นท่านพ่อมักจะไม่ได้อยู่เมืองหลวงนาน ลูกจึงคิดถึงอยู่เสมอ……ถ้าต่อ
ไปท่านพ่อได้อยู่ข้างกายชิงหมิง ก็คงจะเป็นเรื่องที่ลูกปรารถนามานานแล้ว……”
ได้เห็นสีหน้าที่ผ่อนคลายลงของอีกฝั่ายต้วนชิงหมิงจึงแลบลิ้นน้อยๆ ออกมา พูดเสียงเบาว่า “ท่านพ่อไม่ได้คิดว่า
ลูกสาวเป็นภาระใช่หรือไม่เจ้าคะ?…อันที่จริงลูกแค่อยากให้ท่านพ่ออยู่กับลูกและต้วนอวี้นานกว่าที่เคยก็เท่านั้น!
คำพูดของนางได้คลายสีหน้าที่เป็นกังวลของต้วนเจิ้งลงเขาได้ยื่นมือไปลูบที่หัวของต้วนชิงหมิงอีกครั้ง และยกยิ้ม
ขึ้นบางๆ “ชิงหมิงพูดจากความรู้สึก พ่อจะโทษเจ้าได้อย่างไรกัน……”
จากนั้นเขาได้มองการแต่งตัวของต้วนชิงหมิงจึงเอ่ยขึ้น “ชิงหมิงลูกพ่อ วันนี้เจ้าสวยมาก!”
วันนี้นางใส่ชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนที่ดูเรียบง่ายใช้ด้ายสีนํ้าตาลเข้มปักเป็นรูปกิ่งไม้ที่งดงามและใช้ด้ายสีแดงสดปัก
เป็นรูปดอกเหมยที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งจากด้านบนลงไปถึงช่วงเอวมีผ้าสีม่วงคาดเอวไว้อย่างพอดีตัวแสดงให้เห็นถึง
ความเป็นกุลสตรียิ่งไปกว่านั้นยังทำให้คนที่พบเห็นรู้สึกถึงความเรียบแต่หรูหรา ยังมีชุดคลุมสีม่วงอ่อนที่ใช้ด้ายสะท้อน
แสงปักรูปดอกไม้จนทั่วดังนั้นทุกท่วงท่าลีลาของนางให้ความรู้สึกพลิ้วไหวไปมาราวกับมีชีวิต
ที่ข้อมือของนางยังใส่กำไลหยกสีขาวนํ้านมบนศีรษะใช้ริบบิ้นสีม่วงและขาวเกล้าและรัดผมอย่างแปลกตา หน้า
ผากปล่อยผมหน้าม้าบางๆคิ้วทั้งสองใช้ถ่านดำวาดให้โก่งดั่งคันศรทั้งหมดประกอบรวมกันทำให้ที่ท่าทางที่งดงาม เป็นที่
ดึงดูดของผู้พบเห็น
ได้เห็นนางแต่งตัวแบบนี้ทำให้ต้วนเจิ้งอดคิดถึงฮูหยินติงโหรวขึ้นมาไม่ได้ เมื่อก่อนฮูหยินรู้หนังสือวาดรูปได้และ
บรรเลงพิณได้ไพเราะ เมื่อแต่งงานกับเขา นางยอมทิ้งความชอบของวัยสาวลงเพื่อจะได้เติบโตเป็นฮูหยินที่ดี
ในตอนนั้นฮูหยินติงโหรวก็ไปดูแลร้านค้าที่เซี่ยจ้วงทั้งยังต้องดูแลจวนต้วนให้เป็นระเบียบเรียบร้อย แม้ต้วนชิงหมิง
ในวันนี้อายุจะยังน้อย แต่ท่าทางช่างเหมือนกับแม่ของนาง!ต้วนเจิ้งทั้งดีใจและเสียใจไปพร้อมกัน! ถ้าฮูหยินไม่ด่วนจากไป
ก่อนลูกสาวที่อายุยังไม่ถึงสิบปีเต็มก็จะไม่ต้องออกไปดูแลร้าน!
ต้วนชิงหมิงกระโดดไปเกาะที่เอวของต้วนเจิ้งไม่พูดไม่จาอะไร
เขาตบไปที่ไหล่ของนางเบาๆเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน “ชิงหมิงอีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันเกิดครบรอบสิบปีของลูกแล้ว
พ่อจึงถือโอกาสที่อยู่ในเมืองหลวงจัดงานวันเกิดให้ลูกถ้าลูกมีเพื่อนก็สามารถเชิญมาร่วมงานได้หมด!”
นางได้ยินก็ยิ้มหน้าบานตบมือไปมาด้วยความดีใจ “ได้ๆท่านพ่อไม่ได้อยู่จวนมานาน ชิงหมิงไม่ได้ฉลองวันเกิดมา
นานหลายปีแล้วครั้งนี้ต้องจัดให้ใหญ่ กินให้เต็มที่แล้ว!”
คำพูดที่ต้วนชิงหมิงทิ้งไว้ทำให้คิ้วของต้วนเจิ้งขมวดคิ้วขึ้นมา จากนั้นนางจึงรีบทำความเคารพและรีบวิ่งรถม้าออก
เดินทาง
ที่เรือนของหลิวหรงแม่นมหวางรีบเปิดประตูออกมา เห็นหลิวหรงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูงสีนํ้าตาลแดงและโบกมือ
ให้บ่าวรับใช้ออกไปให้หมด
หลิวหรงดูแลจัดการเรื่องจวนต้วนมาหลายปีไม่ว่าจะคุยเรื่องอะไรกับแม่นมหวางนางจะให้แม่นมหวางไล่บ่าวรับ
ใช้ทั้งหมดออกจากห้องและพวกบ่าวจะต้องรู้หน้าที่เดินออกไปพร้อมกับปิดประตู
เมื่อมองไปรอบห้องไม่มีคนอื่นอยู่แม่นมหวางจึงเดินขึ้นไปสองก้าวกระซิบข้างหูของหลิวหรงด้วยเสียงแผ่วเบา
“คุณหนูเรื่องไปเอายามาบ่าวได้ใช้บ่าวระดับสามที่ชื่อเสี่ยวหรานในจวนคุณหนูใหญ่ เพราะนางเหมาะที่จะทำเรื่องนี้มาก
ที่สุด อีกทั้งไม่เป็นจุดสนใจของคนฉะนั้นคุณหนูวางใจได้เจ้าค่ะ!”
หลิวหรงมองไปข้างนอกเรือนกัดฟันพูดขึ้นว่า “ถ้าถึงเวลาอย่าทำยาหายเป็นอันขาด!”
ทุกคนต่างรับรู้ว่าตอนนี้หลิวหรงไม่ได้เป็นที่โปรดปรานชั่วคราวเป็นเพราะโรคกำเริบขึ้นมา ขอเพียงนางรักษาตัว
ให้หายดีขึ้นเรื่องตั้งท้องกับต้วนเจิ้งก็เป็นเรื่องที่ง่ายนิดเดียว
ถึงตอนนั้นตำแหน่งภรรยาเอกก็จะตกลงมาอยู่ในมือของนาง
หมอเทวดาท่านนั้นเคยบอกว่าโรคของนางต้องรอใช้หลังเดือนสิบอากาศเย็นจึงเหมาะกับการใช้ยาใช้เวลารักษา
ห้าปีก็จะสามารถหายขาดได้ และปีนี้ก็เป็นปีที่ห้าพอดิบพอดีถือว่าเป็นช่วงสำคัญที่สุดก็ว่าได้! ดังนั้นทุกปีพอถึงช่วงนี้นาง
จะไปเซี่ยจ้วงครั้งหนึ่ง แต่ในปีนี้กลับไม่เป็นดังใจวาดหวังโดนต้วนชิงหมิงแย่งนางไป……เชอะ! คิดหรือว่าคนอย่างข้าจะ
ไม่มีวิธีสำรอง!
ต้วนชิงหมิงก็แค่เด็กน้อยยังไม่ประสีประสา อยากจะล้มคนอย่างนาง ฝันเฟืองเกินไป
แม่นมหวางที่ติดตามหลิวหรงมากว่ายี่สิบปีจึงเข้าใจที่หลิวหรงพูดว่า “ถึงเวลา” หมายความว่าอะไร จึงรีบตอกลับ
ไปว่า “คุณหนูวางใจได้ เสี่ยวหรานนั้นหูตาเป็นสับปะรดอีกอย่างบ่าวได้บอกกับโจรพวกนั้นแล้วว่า ให้ปล่อยบ่าวรับใช้
พวกนี้!พอถึงเวลาที่กำหนดเสี่ยวหรานจะหลบออกมาก่อนเจ้าค่ะ!”
หลิวหรงต้องการได้ยาซึ่งสิ่งนี้แม่นมหวางรู้ดีจึงพูดเสริมขึ้นไปว่า “เพียงแต่ยังมีเวลาอีกหลายวันกว่าจะถึงวันที่
ทานยาอี๋เหนียงวางใจรักษาร่างกายให้ดี อย่าได้วิตกกังวลหรือโมโหโกรธาเช่นนั้นจะส่งผลต่อสุขภาพได้!”
นางเข้าใจที่แม่นมหวางเตือนนางอย่ารีบร้อนออกจากเรือน ไม่อย่างนั้นอาจทำให้ต้วนเจิ้งโมโหขึ้นได้หลิวหรงจึงได้
แต่กำผ้าเช็ดหน้าและกัดฟันไว้แน่น “ฮึ!เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือรักษาโรคที่ข้าเป็นให้หายดีเสียก่อนส่วนเด็กต้วนชิง
หมิงต่อให้ไม่ตายก็จะไม่มีวันได้กลับมาลอยหน้าลอยตาได้อีก”
ใช่แล้วตอนนี้เป็นช่วงที่สำคัญที่สุดในการรักษา นางจะออกไปนอกเรือนหาเรื่องใส่ตัวทำไม? ดังนั้นต้องสงบเสงี่ยม
อยู่ในเรือน รอจนกว่าจะทานยาครบหนึ่งเดือนค่อยวางแผนออกจากเรือน!
พูดได้ว่าการโดนกักตัวในครั้งนี้กลับเป็นโอกาสดีที่นางจะไม่ต้องเข้าไปยุ่มย่ามกับต้วนเจิ้ง!ส่วนเรื่องดูแลจัดการ
จวนนั้นยังไม่ต้องรีบร้อนรอให้นางมีลูกกับต้วนเจิ้งได้เสียก่อน ไม่ช้าก็เร็วจวนต้วนทั้งหมดต้องเป็นของนาง!
คิดได้เช่นนี้หลิวหรงก็สบายใจขึ้นหน่อยนางหันหลังไปกำชับแม่นมหวาง “ช่วงนี้ดูแลอวี้หรานให้ดีอย่าให้นางโกรธ
จนสร้างปัญหาขึ้นอีก……ส่วนเรื่องตระกูลไปั๋รอให้ข้าออกจากที่นี่ก่อน จะไปเป็นคนตัดสินเรื่องนี้ให้!”
ฮึ!ความคิดในใจของไปั๋หย่วนฮ่าวนั้น นางรู้มาโดยตลอด เรื่องทั้งหมดก็เพื่อต้องการตำแหน่งลูกสาวภรรยาเอก
จวนต้วน ตระกูลไปั๋ทั้งมีชื่อเสียงและการค้าใหญ่โตดังนั้นไม่มีทางที่จะเอาลูกอนุยกให้เป็นภรรยาเอกซึ่งเรื่องนี้หลิวหรง
มองทะลุปรุโปร่งไปแล้ว!อันที่จริงสายตาของนางไม่ได้สนใจตระกูลไปั๋ แต่ในเมื่ออวี้หรานชอบ และเด็กหนุ่มก็ไม่ได้โง่เขลา
อีกต่างหากเช่นนั้นนางสามารถวางแผนร่วมมือกับเขาได้!
เพียงแต่หลิวหรงเข้าใจว่าเรื่องนี้จะรีบร้อนไม่ได้เป็นอันขาดอย่างไรเสียต้วนอวี้หรานและไปั๋หย่วนฮ่าวอายุยังน้อย
และยังมีเรื่องการหมั้นหมายของต้วนชิงหมิงอีก นางจึงต้องรีบมีลูกชายให้กับต้วนเจิ้ง หลังจากเรื่องนี้สำเร็จก้อนหินขวาง
ทางอย่างต้วนอวี้และต้วนชิงหมิงหายไป นางจะได้เลื่อนเป็นภรรยาเอกและต้วนอวี้หรานก็จะได้เป็นลูกสาวภรรยาเอกถึง
ตอนนั้นเรื่องตบแต่งกับตระกูลไปั๋ก็ไม่ไกลเกินเอื้อม!