การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง - ตอนที่ 97 หลิวหรงขอยาช่วยชีวิต

แม่นมหนิงเดินออกจากห้องไปแล้วเหลือแต่ต้วนชิงหมิงเพียงคนเดียว
ท้องฟั้าต้นฤดูหนาวช่างแสนสั้นเมื่อครู่แสงตะวันยังสาดแสงส่องสว่างไปทั่วทว่าตอนนี้ดวงตะวันคล้อยลงทางทิศ
ตะวันตกใกล้จะลาลับขอบฟั้าเต็มทีพลันเปลี่ยนเป็นสีส้มเหลืองทั่วไปหมด
สายลมหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูกพัดกรูมาปะทะใบหน้าต้วนชิงหมิงรู้สึกราวกับมีดที่กรีดลงมาทำให้นางไม่กล้า
จะขยับตัวมากความรู้สึกนั้นทำให้นางรู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่
ทว่าภาพลูกชายลูกสาวที่ไม่รู้ประสากลับโดนต้วนอวี้หรานจัดการจนถึงแก่ความตาย โดยไม่สามารถฟืนขึ้นมาได้
อีก
เด็กสาวออกมายืนที่หน้าประตูเหม่อมองไปยังท้องฟั้าที่กำลังเปลี่ยนจากสีฟั้าเป็นสีนํ้าเงินจากสีนํ้าเงินเปลี่ยนเป็น
สีเทา จนสุดท้ายก็กลายเป็นสีดำมืด อยู่ๆนางเม้มปากหวนคิดถึงภาพเมื่อกาลเก่า พลันเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นมา
“หลิวหรง เจ้าอยากหาหมอมารักษาโรคของเจ้าให้หายใช่หรือไม่? แต่ครั้งนี้ข้าจะให้โรคที่เจ้าเป็นไม่มีวันรักษาหายได้อีก
ต่อไป!”
หลิวเตี่ยนจ้วงเป็นตำบลที่ใหญ่ที่สุด ที่นั่นมีรถม้าเข้าออกแทบจะตลอดทั้งวันคนผ่านไปผ่านมาคึกคักแน่นไปหมด
มองไปทางประตูทางทิศตะวันออกเห็นหญิงสาวตัวน้อยแต่งตัวด้วยชุดสีเขียวเข้มซอมซ่อ กำลังเดินอย่างรีบเร่งใน
มือถือกระเปั๋าผ้าใบเล็กอยู่ใบหนึ่งที่กอดแน่นอยู่แนบอกดูท่าทางหวาดกลัวคล้ายว่าจะมีคนมาขโมยจากนางไป
หญิงสาวคนนั้นมาถึงที่ตำบลนี้ตั้งแต่ยังไม่มืดนางเดินไปที่ตลาด ปากก็เอ่ยสอบถามผู้คนไม่หยุด “เส้นทางลัดที่จะ
ไปหาหมอเทวดาที่ร้านหมอหลิว นั้นอยู่ที่ไหน”
เพราะว่าฟั้ายังไม่มืดคนที่มาร้านหมอจึงมีไม่มากเท่าไร หลังจากหญิงสาวมาถึงก็ไม่ได้เข้าแถวกลับหยิบกระดาษที่
ซ่อนไว้ในอกออกมายื่นออกไป บอกว่านางมาพบหมอเทวดาแทนนายหญิง
ผ่านไปครู่เดียวคนที่ไปส่งกระดาษก็กลับออกมาบอกว่าหมอเทวดาเชิญเข้าไป!
ม่านที่กั้นระหว่างหมอกับคนไข้เขาพูดด้วยนํ้าเสียงไม่พอใจ “ข้าไม่ได้บอกนายหญิงของเจ้าไปหรอกหรือปีนี้เป็นปี
สุดท้ายของการรักษา จะเอายาอะไร จะใช้ยาเท่าไรเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างมาก ดังนั้นข้าจึงกำชับกำชาหนักหนาว่านาย
หญิงจะต้องมาด้วยตัวเองไม่ใช่หรอกหรือ?”
นางอธิบายด้วยเสียงเบาละม้ายกระซิบ “นายหญิงเชื่อฟังคำที่ท่านหมอบอกเสมอ เดิมทีนางจะมาด้วยตนเองทว่า
คุณหนูเกิดปั่วยหนัก ในจวนก็ไม่มีคนดูแล แม่สามีก็เจ้ากี้เจ้าการและเคร่งครัดทำให้ นายหญิงไม่สามารถมาได้…นี่คือ
จดหมายของนายหญิงนางได้เขียนบอกเล่าอาการทั้งหมดอยู่ในนี้แล้วรบกวนท่านหมอเทวดาช่วยหายารักษาให้นายหญิง
ด้วย!”
คำอธิบายของหญิงสาวทำให้อารมณ์โกรธของหมอเทวดาลดลงไปครึ่งหนึ่ง เมื่อได้ฟังคำพูดข้างหลังหมอเทวดาจึง
ไม่ซักไซ้ไล่ความอีก!
หญิงสาวคอยแอบมองสีหน้าของหมอเทวดาไปด้วยทั้งพูดอย่างน่าสงสารไปด้วย “นายหญิงทราบว่านี่ผิดระเบียบ
การรักษาของท่านหมอดังนั้นจึงเพิ่มเงินในการรักษาให้อีกเท่าหนึ่ง เพื่อเป็นการขอบคุณท่านหมอ นอกจากนี้นายหญิงยัง
บอกว่าถ้าคุณหนูใหญ่หายดีนายหญิงจะมาขอบคุณท่านหมอด้วยตัวนายหญิงเอง!”
นายหญิงที่ทำอะไรรอบคอบและเฉลียวฉลาดทั้งหญิงสาวที่พูดขอร้องอย่างตรงไปตรงมา ทำให้อารมณ์โมโหของ
ท่านหมออันตรธานหายไป!
หมอเทวดาได้อ่านจดหมายที่นายหญิงเขียนแล้วจึงถอนหายใจยาวๆ “โรคนายหญิงของเจ้าเป็นมานานแล้วเมื่อ
เข้าต้นฤดูหนาวอาการก็จะกำเริบขึ้นมาดังนั้นการรักษาก็ค่อนข้างจะลำบากมากอยู่แล้วข้าจึงไม่กล้าออกยาให้นางสุ่มสี่
สุ่มห้าแต่ตอนนี้นางอยากมาแต่มาไม่ได้และการช่วยคนก็ต้องรีบทำอย่างเร่งด่วนข้าจะละเว้นกฎให้กับนางแล้วกัน…”
ผ่านไปครู่หนึ่งหมอเทวดาก็ถอนหายใจพูดขึ้น “ยาในครั้งนี้ข้าออกให้กับนางถ้ายามีปัญหาอะไรจะต้องรีบกลับมา
รายงานข้าทันที!”
เมื่อได้ยินที่หมอเทวดาบอกหญิงสาวก็ดีใจเป็นล้นพ้นรีบขอบคุณอีกฝั่ายเป็นพัลวัน!
จากนั้นหมอเทวดาก็ถามอาการของนายหญิงอีกสองสามข้อและกำชับว่ามีของอะไรบ้างที่ห้ามทาน จึงยอมสั่งยา
ให้ “เช่นนั้น ยาที่ข้าออกให้ เจ้าต้องรีบนำกลับไปให้นายหญิงได้ทานโดยเร็ววัน!”
ผ่านไปครู่เดียวยาก็จัดเสร็จเรียบร้อยนางหยิบยาที่ห่อด้วยกระดาษขึ้นมาด้วยความโล่งใจจากนั้นก็ถามพ่อห้าม
และอาหารที่ห้ามทานอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ สุดท้ายก็ขอบคุณท่านหมอเทวดาและขอตัวกลับ
ทันทีที่หญิงสาวเดินออกจากร้านหมอไม่ทันมองจึงชนเข้ากับชายผู้หนึ่งจนยาที่อยู่ในมือของนางกระเด็นจนทำให้
นางถึงกับต้องถอยหลังไปสองก้าว และหันมองตาม
โชคดีคนที่ชนมือเร็วคว้านางได้ทัน……เมื่อรู้ตัวหญิงสาวจึงผลักเขาออก แล้วรีบก้มลงไปเก็บห่อยา
พลันเห็นชายหนุ่มที่มือหนึ่งจับนางส่วนอีกมือเก็บยาที่ตก มาใส่มือของนางให้เรียบร้อย พร้อมกับกล่าวคำขอโทษ
ไม่หยุด “ต้องขอโทษเจ้าด้วย ข้าใจร้อนไปหน่อย ไม่ระวังเลยชนเจ้า… ขอโทษด้วยขอโทษจริงๆ!”
หญิงสาวตรวจดูห่อยาที่อยู่ในมือ พบว่าไม่ได้รับความเสียหายอะไร จึงเงยหน้าต่อว่าชายคนนั้นไป “อยู่ดีๆ เจ้าจะ
มาชนข้าทำไม?”
ส่วนชายหนุ่มก็ได้แต่ยกมือขึ้นกล่าวคำขอโทษไม่หยุด “เป็นความผิดของข้าเองที่ไม่ได้ระวัง เลยไปชนเข้าเจ้าช่วย
ยกโทษให้ข้าได้หรือไม่!”
หญิงสาวขมวดคิ้วขึ้นและก้มลงไปมองห่อยาในมืออีกครั้ง พลางถอนหายใจด้วยความโล่งใจหลังจากนั้นก็รีบถือ
ห่อยาเดินออกไป
เพราะหญิงสาวหารู้ตัวไม่ว่าเขาหยุดยืนและมองตามหลังนาง ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เป็นอย่างมาก
ด้านข้างของร้านหมอเทวดามีรถม้าสีดำจอดอยู่เพื่อจับตามองการกระทำของนาง เมื่อเห็นหญิงสาวเดินออกไป
แม่นมที่อายุค่อนข้างมากจึงรีบเดินปรี่มาที่รถม้าพูดเสียงเบา “คุณหนู ยัยติงเอ๋อร์นั่นไปแล้วเจ้าค่ะ!”
รถม้าถูกผ้าสีดำคลุมเอาไว้หนึ่งชั้นจึงทำให้ไม่เห็นคนที่นั่งอยู่ด้านในเพียงแต่คนในรถเมื่อได้ยินเสียงแม่นมก็พูด
กลับออกมาด้วยเสียงที่เย็นชาแต่กลับอ่อนโยน “ทำเรื่องสำเร็จแล้วใช่ไหม?”
นางย่อตัวลงไปพยักหน้าตอบรับ “เรียนคุณหนูทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้เจ้าค่ะ!”
ในรถม้ามีเสียงพูดออกมาอย่างเรียบนิ่งคล้ายซ่อนอารมณ์ความรู้สึกบางอย่างอยู่ “เช่นนั้นก็ดี!”
ระหว่างที่พูดผ้าม่านบนรถม้าก็ขยับพะเยิบพะยาบแม่นมที่ยืนอยู่ข้างรถจึงรีบเดินเข้าไปสองก้าวเพื่อเปิดผ้าม่าน
ออกจึงพบวัยรุ่นคนหนึ่งปรากฏตัวข้างรถม้า!
หญิงสาวคนนั้นอายุสิบปีโดยประมาณสวมชุดคลุมสีฟั้าอ่อน ที่ไหล่มีผ้าคลุมผืนสีขาวบริสุทธิ์สายลมที่พัดผ่าน
ทำให้ดูเหมือนเป็นนางฟั้าที่ลอยลงมา
เพราะว่านางใส่หมวกที่ห้อยผ้าตาข่ายลงมาคลุมจึงทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัดเจน ทว่าดูมือที่ขาวใสเรียบเนียนก็เดา
ได้ว่าจะต้องเป็นหญิงงามแน่นอน!
หญิงคนนั้นก็คือต้วนชิงหมิง บัดนี้นางยืนอยู่ตรงหน้าร้านหมอเทวดามองไปยังคนที่เข้าออกอย่างไม่ขาดสาย จึง
ยิ้มขึ้นเล็กน้อย “แม่นมหนิงพวกเราไปพบหมอเทวดากัน!”
อีกฝั่ายยื่นมือขึ้นมาประคองต้วนชิงหมิงพูดขึ้นเสียงเบา “คุณหนูจะมาหาหมอหรือเจ้าคะ?” เรื่องก็ทำสำเร็จแล้ว
พวกเราควรรีบไปจากตรงนี้อย่างไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็น แต่ไม่รู้ว่าทำไมคุณหนูถึงจะเปิดเผยหน้าไปพบท่านหมอเทวดา?
แม่นมหนิงฉงนใจทว่าไม่กล้าเอ่ยถามขึ้น ได้แต่ก้มหน้าเงียบต่อไป
“ใช่แล้ว!” เด็กสาวตอบพลางหยักยิ้มออกมาด้วยแววตาที่แหลมคมทะลุหมวกตาข่าย มาหาหมอในครั้งนี้ ไม่ใช่
เพื่อตัวของนางเอง แต่เพื่อหลิวหรงต่างหาก!
นางจะไปหาหมอเทวดาเพื่อขอยาให้โรคหลิวหรงยังอยู่กลับนางและไม่สามารถรักษาให้หายได้ในชาตินี้!