กำเนิดใหม่ชายาผู้ล่วงลับ โม่เหยียนซาง - บทที่ 45 บุรุษชุดดำ

ซูหลีตะลึงงัน “เป็นเช่นนั้น”
เจียงหยวนนัยน์ตาแน่นิ่งครุ่นคิด ผ่านไปครู่หนึ่งจึงค่อยเอ่ย “ผิวหนังไม่มีสิ่ง
ใดผิดปกติ มีเพียงสีที่กระจุกรวมอยู่ใต้ผิว ไม่ไหลเวียนตามชีพจร แต่สรีระกลับ
ย่ำแย่ได้ถึงเพียงนี้ อาการเช่นนี้ไม่ใช่ปานธรรมดาจริงๆ แต่เป็นพิษที่พิเศษมาก
ชนิดหนึ่ง”
แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่เมื่อได้ยินซูหลีก็ยังสีหน้าขรึมลงอย่างไม่รู้ตัว
หวั่นซินถามเสียงตึงเครียด “ท่านหมอเจียง รู้หรือไม่ว่าเป็นพิษชนิดใด?”
หลังตรวจชีพจร เขามองซูหลีอย่างถี่ถ้วน แววเย็นเยียบพาดผ่านนัยน์ตา เอ่ย
ถามเสียงเบา “ผู้แซ่เจียงขอบังอาจถาม มารดาท่านมีความเกี่ยวข้องกับรา
ชวงศ์เปี้ยนหรือไม่?”
ซูหลีได้ยินก็ชะงัก ก่อนจะใคร่ครวญเล็กน้อย และส่ายหน้าปฏิเสธ
เจียงหยวนกล่าวเสียงเคร่งขรึม “พิษนี้ของคุณหนูน่าจะติดตัวออกมาจาก
ครรภ์มารดา พิษชนิดนี้มาจากดอกไม้หายากชื่อว่าดอกฉิงฮวาที่ราชวงศ์เปี้ยน
ปลูกขึ้น ตัวพิษถูกสร้างขึ้นจากของเหลวที่สกัดจากเกสรดอกไม้ มีชื่อว่าเวิ่นฉิง
มิใช่ว่าผู้ใดก็สามารถหาพิษชนิดนี้ได้”
ดอกฉิงฮวา! ซูหลีสะท้านวาบในใจ! หลีซูเองก็ถูกพิษประหลาดตั้งแต่ยังเล็ก
อาการกำเริบทุกปี ไม่มียาใดรักษาหาย มารดานางจิตใจร้อนรุ่มกระสับกระส่าย
บอกว่าพิษจากดอกฉิงฮวามิอาจรักษา เกรงว่าอายุนางจะสั้น แล้วนี่ซูหลี เหตุใดจึง
ถูกพิษชนิดเดียวกันได้เล่า? สิ่งเดียวที่ต่างกันก็คือ หลีซูนั้นถูกพิษจากภายใน

ร่างกาย ส่วนซูหลี สารพิษก่อตัวจนกลายเป็นปานอยู่บนใบหน้า ไม่ได้ส่งผลต่อ
ร่างกายแต่อย่างใด
หวั่นซินเอ่ยอย่างกังวล “ในเมื่อท่านหมอเจียงรู้ว่าเป็นพิษชนิดใด แล้วมีวิธี
รักษาหรือไม่เจ้าคะ?”
“วิธีนั้น… จะว่ามีก็มี แต่น่าเสียดายโอกาสช่างริบหรี่” เจียงหยวนขมวดคิ้ว
พลันฉีกยิ้มและเอ่ย “บางทีมารดาท่านอาจมียาแก้พิษ”
ซูหลีชะงักงัน “ท่านแม่ของข้า… เสียแล้ว ยามนางยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่อาจหาทาง
แก้พิษให้ข้าได้เช่นกัน” นางหลิ่วอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปานนี้เกิดจากพิษ เพียงแต่เบื้อง
ลึกเบื้องหลัง ยามนี้ไม่อาจสืบสาวราวเรื่อง
หวั่นซินสะท้านไปทั้งใจ เอ่ยด้วยสีหน้าตึงเครียด “ยังหวังว่าท่านหมอเจียงจะ
สอนวิธีแก้พิษให้คุณหนูของข้าได้”
แววหนักใจพาดผ่านดวงตาเจียงหยวน ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ย “พิษนี้มีทางแก้
สองหนทาง หนทางที่หนึ่ง กลีบดอกและเกสรของดอกฉิงฮวามีฤทธิ์หักล้างกัน
หากสามารถหาพิษของกลีบดอกฉิงฮวามาได้ ก็จะทำยาแก้พิษได้ เพียงแต่ดอก
ฉิงฮวานั้นเป็นดอกไม้พิเศษที่ปลูกเฉพาะในราชวงศ์เปี้ยน ผู้ที่จะหาสิ่งนี้ได้ต้องมิใช่
คนธรรมดา หนทางที่สอง ก็คือยาวิเศษครอบจักรวาล กระวานเทียนเซียง จากที่ผู้
แซ่เจียงทราบมา ใต้หล้านี้มีกระวานเทียนเซียงอยู่เพียงสามดอกเท่านั้น”
เฉินเหมิน! สายตาของซูหลีและหวั่นซินพลันแปรเปลี่ยน สีหน้าหนักอึ้ง
เจียงหยวนยิ้มบาง “พิษของคุณหนูนอกจากของสองสิ่งนี้ ก็ไม่มีสิ่งใดแก้ได้
ข้าน้อยแม้มีใจอยากรักษา ก็มิอาจช่วยได้”
ซูหลีสงบจิตใจ ถอนใจกล่าว “ฟังท่านหมอเจียงกล่าวเช่นนี้ พิษของข้าคงแก้
ไม่ได้แล้ว ในเมื่อท่านหมอเจียงตรวจอาการให้ข้าแล้ว มีเงื่อนไขใดก็โปรดกล่าวมา
เถิด ขอเพียงเป็นเรื่องที่ข้าทำได้ ไม่คิดบ่ายเบี่ยงแน่นอน”
เจียงหยวนกลับลุกขึ้นกล่าว “ไม่จำเป็น หากคุณหนูสามารถหายาแก้พิษมาได้
ค่อยมาถามวิธีแก้พิษกับข้าน้อย ยามนั้นค่อยว่ากันก็ยังไม่สาย!”
เห็นแววจองหองของเขาฉายชัดที่หางตา คล้ายสนอกสนใจยาแก้พิษ ซูหลีจึงรู้
ว่าไม่มีอะไรต้องกล่าวต่ออีก นางรีบลุกขึ้นกล่าวว่า “ขอบพระคุณท่านหมอเจียงยิ่ง
นัก! พวกข้าขอตัวลาก่อน”
“ไม่ส่งนะ” เขาเดินไปจัดยาอีกด้านหนึ่งของห้อง ไม่ได้มองพวกนางอีก

ทั้งสองกล่าวลา ก่อนจะค่อยๆ เดินลัดเลาะไปตามทางเดินเส้นเล็กๆ ออกจาก
หุบเขา ถึงแม้ไม่สามารถลบปานออกไปได้ แต่ครานี้ที่เจียงหยวนรักษานาง กลับ
ราบรื่นจนชวนให้แปลกใจ หรือว่าคำเล่าลือกล่าวเกินจริง
มองดูแผ่นหลังคู่นั้นค่อยๆ ห่างออกไป นัยน์ตาของเจียงหยวนไหวระริก
คล้ายกำลังครุ่นคิดบางสิ่ง พลันนั้น เสียงบุรุษผู้หนึ่งดังมาจากข้างหลัง “หมอ
เทวดาเจียงหยวน?”
เสียงทุ้มหนาทว่ารื่นหูราวกับบ่อน้ำลึก นิ่งสงบไร้เกลียวคลื่น
เจียงหยวนสะดุ้ง ข้างหลังมีคน? เขาหมุนกายอย่างรวดเร็ว แววตื่นตะลึงฉาบ
เต็มใบหน้า ด้านนอกประตูไม้ไผ่ที่เมื่อครู่ยังไร้เงาคน ไม่รู้มีคุณชายผู้สูงศักดิ์สวม
ชุดผาวสีดำ รัดเกล้าสีทองมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อใด ด้านหลังยังมีบุรุษสวมเสื้อคลุม
สั้นผู้หนึ่งติดตามมาด้วย
เจียงหยวนเลื่อนสายตามองพิจารณาคุณชายผู้สูงศักดิ์ขึ้นลงหนึ่งรอบ
เสื้อผ้าอาภรณ์หรูหรา ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ทั่วร่างมีรัศมีองอาจผึ่งผายที่บอก
ไม่ถูกแผ่กำจาย เห็นชัดว่าคนผู้นี้อยู่ในตำแหน่งสูงมานาน ฐานะสูงส่งไม่ธรรมดา
เจียงหยวนสายตาฉายประกายระริก เอ่ยตอบ “เป็นข้าน้อยเอง ไม่ทราบ
คุณชายมีเรื่องอันใดให้ข้าน้อยรับใช้?”
“รักษาอาการป่วย” คุณชายสวมชุดผาวสีดำตอบรวบรัด ไม่เอ่ยเกินความ
จำเป็นแม้แต่คำเดียว
เจียงหยวนกระดกคิ้ว ยิ้มจองหองก่อนกล่าว “ที่นี่มีกฎเกณฑ์ของที่นี่!”
คุณชายสวมชุดผาวสีดำยิ้มบาง ไม่ได้เอ่ยอะไร ยกมือเบาๆ ผู้ติดตามด้านหลัง
รีบน้อมส่งกล่องผ้าตาดประณีตมาให้
เจียงหยวนคลี่ยิ้มดูแคลน หมายจะกล่าวว่าเขามิเคยรับแก้วแหวนเงินทองเป็น
ของตอบแทน ทว่าเมื่อมองด้านในกล่องผ้าตาดที่ถูกเปิดออก กลับเห็นสมุนไพร
ล้ำค่าที่แม้แต่ในพระราชวังยังหาไม่ได้วางเรียงรายอยู่เต็มกล่อง!
สำหรับผู้ที่ลุ่มหลงในการศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับสมุนไพร! สมุนไพรที่อยากได้
แต่หาไม่ได้มาโดยตลอดก็ว่าล้ำค่าแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามีถึงสิบชนิด! เจียง
หยวนหรี่ตา คุณชายตรงหน้ารูปโฉมงดงาม รัศมีน่าเกรงขาม นับได้ว่าใต้หล้ามีคน
เช่นนี้เพียงหยิบมือ
เจียงหยวนแววตาสั่นไหว ปั้นหน้าจองหองเอ่ยถามเสียงเนิบนาบ “ข้าน้อยขอ
บังอาจถามชื่อเสียงเรียงนามของคุณชาย?”

“ท่านหมอเจียงมีนิสัยถามชื่อเสียงเรียงนามก่อนรักษาอาการป่วยหรือ?” เขา
กระดกคิ้วยิ้มบาง ไม่ตอบกลับตั้งคำถาม
เจียงหยวนแค่นหัวเราะ “สามารถรวบรวมสมุนไพรล้ำค่าสิบชนิดได้ ต้องมิใช่
คนธรรมดาแน่นอน หากข้าไม่ถามให้แน่ชัด ภายหลังเกิดเรื่องวุ่นวายอันใด มิใช่
เป็นการหาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ?”
‘ฮ่า ฮ่า ฮ่า!’ เขาหัวเราะลั่น น้ำเสียงสั่นสะเทือนไปจนถึงหลังคา
เจียงหยวนสะท้านไปทั้งใจ คนผู้นี้กำลังภายในลึกล้ำ หาตัวยากยิ่งในยุทธภพ
เพียงแต่ในกำลังภายในของเขา คล้ายมีอาการตึงเกร็งบางอย่าง ดูท่าเขาคงมี
เรื่องให้ช่วยจึงได้มาเยือน
“ท่านหมอเจียงมิต้องกังวล สมุนไพรแม้ล้ำค่าหายาก ทว่ามิอาจเทียบได้กับคำ
พูดของท่านหมอเจียงสักกระผีก” เขาแสยะยิ้มเยือกเย็น สาวเท้าเข้ามาในเรือน
คุณชายสวมชุดผาวสีดำเดินเข้ามานั่งตามอำเภอใจ ห้องที่เดิมก็ไม่ได้กว้างใหญ่
พลันมีรังสีกดดันบางอย่างแผ่ปกคลุมทันที
เจียงหยวนขมวดคิ้ว พลันหัวเราะเย็นชา เอ่ยว่า “คุณชายเข้าใจผู้คนตามคาด
เช่นนั้นท่านคงรู้กฎเกณฑ์ของข้า หากผู้ใดไม่เข้าตา แม้เขาผู้นั้นจะเป็นชนชั้นสูง
หรือเชื้อพระวงศ์ มอบเงินทองมากมายให้อีกสักเท่าใด ข้าน้อยก็ไม่อยากตรวจ
อาการ”
“เจ้า! บังอาจนัก!” ผู้ติดตามที่อยู่ด้านนอกตวาดลั่น หมายจะเข้ามากุมตัวเขา
คุณชายสวมชุดผาวสีดำยกมือโบกเบาๆ ผู้ติดตามจึงทำได้เพียงล่าถอยกลับ
ไปดังเดิม สายตากลับยังคมปลาบดั่งมีดดาบ ที่แทงเขาตายไปแล้วนับพันนับหมื่น
หน คุณชายสวมชุดผาวสีดำพลันหัวเราะเบาๆ”เอาเถิดเจียงหยวน ทะนงตนเช่นนี้
ย่อมมีความสามารถอยู่บ้างเป็นแน่ ถ้าเช่นนั้นเจ้าลองว่ามา ข้าไม่เข้าตาเจ้าตรงที่
ใด?”
เจียงหยวนเดินผ่านทั้งสองคน กลับไปจัดสมุนไพรของเขาบนโต๊ะข้างๆ ต่อ
“คุณชายเชิญกลับไปเถิด”
ผู้ติดตามบันดาลโทสะ หมายจะพุ่งตัวเข้ามาอีกหนอย่างหมดความอดทน กลับ
ถูกคุณชายสวมชุดผาวสีดำใช้สายตาห้ามปราม เขาคล้ายไม่โกรธเคืองสักนิด กลับ
หัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “สมุนไพรล้ำค่าสิบชนิดก็ยังไม่เข้าตาท่านหมอเจียง?
บางทีท่านหมอเจียงอาจชอบรับแขกสตรีมากกว่า?”

มือของเจียงหยวนไม่ได้หยุดเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย คล้ายไม่อยากสนทนากับ
เขาแม้แต่ประโยคเดียว
คุณชายสวมชุดผาวสีดำทำท่าครุ่นคิด “ในแขกสตรีที่ท่านหมอเจียงตรวจ
รักษา มีนางหนึ่งที่ข้าน้อยก็รู้จัก นางมีฐานะไม่ธรรมดา ฮองเฮาองค์ปัจจุบัน…”
เจียงหยวนหมุนกายอย่างรวดเร็ว จ้องเขาแล้วกล่าวว่า “คุณชายไม่ได้มารักษา
อาการป่วยกระมัง?”
คุณชายสวมชุดผาวสีดำไม่เอ่ยอะไร เพียงยื่นมือมาตรงหน้าเขาตรงๆ ยิ้มบาง
พลางจ้องหน้าเขา ราวกับต้องการเอ่ยว่า ไม่รักษาอาการป่วย แล้วข้าจะมาหาเจ้า
ทำไม?