ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล] - บทที่ 181 ถูกพันธนาการ ใช้พลังสายฟ้าไม่ได้
ผมถูกลากไปตามพื้น เสียง “ซืดๆ” ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กางเกงของผมแทบจะขาดเพราะแรงเสียดสี
หลงเจี๋ยกระชากแขนของผมสุดแรง พยายามดึงให้ผมหลุดออกมา แต่พลังของต้นหวยแข็งแกร่งเกินไป รากไม้สีขาวที่พันรอบขาผมแน่นหนาและแข็งแรงมาก
หลงเจี๋ยเป็นแค่วิญญาณธรรมดา พละกำลังของเขาไม่สามารถต่อกรกับมันได้เลย เขาแทบจะดึงตัวผมไว้ไม่ได้…
ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ ผมไม่มีทางยอมปล่อยให้ตัวเองตายง่ายๆ
ไม่มีปาฏิหาริย์ ไม่มีความช่วยเหลือจากฟ้า สิ่งเดียวที่สามารถช่วยผมได้คือตัวเองเท่านั้น ผมต้องตัดรากไม้เส้นนี้ให้ได้จึงจะมีโอกาสรอด
ผมได้ลองใช้แรงมหาศาลทุบมันแล้ว แต่วิธีการโจมตีทางกายภาพไม่เป็นผล ในเมื่อไม่มีอาวุธ ไม่อุปกรณ์ ผมเหลือเพียงทางเลือกเดียว…
‘อาคมสายฟ้า!’
แต่การใช้อาคมสายฟ้าไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
ตามปกตินั้นต้องร่ายอาคมและใช้ตราสัญลักษณ์สายฟ้าประทับลงบนฝ่ามือก่อน ถึงจะปล่อยพลังได้
แต่ตอนนี้…ไม่มีเวลาแม้แต่จะวาดสัญลักษณ์!
ผมต้องเดิมพันด้วยการลองใช้โดยไม่เตรียมการ หวังว่าปาฏิหาริย์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
ผมประสานมือมุทรา ร่ายอาคมด้วยความเร็วสูงสุด
ผมพยายามควบคุมจิตใจให้นิ่งและเข้าสู่สภาวะปล่อยพลัง
มือของผมเปลี่ยนท่าทางเจ็ดครั้ง พลังในร่างกายไหลเวียนไปตามกระแสพลังปราณ ใช้เวลาเพียงสามวินาที ผมก็ร่ายอาคมเสร็จสิ้น
ตอนนี้ ผมถูกลากเข้าไปใกล้ปากของต้นหวยแทบจะในระยะสุดท้ายแล้ว
หลงเจี๋ยเห็นว่าไม่มีทางช่วยผมได้ จึงปล่อยมือแล้วถอยออกไปด้วยความตกใจ
“น้องชาย…ขอโทษด้วย!” เสียงของหลงเจี๋ยเต็มไปด้วยความเสียใจและเศร้าหมอง
หากเขาไม่ปล่อยมือ เขาเองจะถูกต้นหวยกลืนกินไปด้วยเช่นกัน
ผมยอมรับว่าหลงเจี๋ยเป็นวิญญาณที่มีน้ำใจ เราเพิ่งรู้จักกันไม่กี่ชั่วโมง แต่เขากลับพยายามช่วยผมสุดกำลัง ถ้าผมรอดไปได้ ผมจะส่งเขาไปเกิดและเผากระดาษเงินกระดาษทองให้แน่นอน
แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้น ผมอยู่ห่างจากปากที่เต็มไปด้วยรยางค์และน้ำลื่นเหนียวไม่กี่เซนติเมตรแล้ว!
ผมสูดลมหายใจลึก แล้วตะโกนออกมาอย่างหนักแน่น “อัสนีสวรรค์กัมปนาท ปราณต้นกำเนิดไม่ขาดสาย ข้าขอยืมอำนาจแห่งสายฟ้า พิฆาตปีศาจร้าย อาคมสายฟ้า หัตถ์อัสนี!”
ทันทีที่ร่ายคาถาสำเร็จ ผมฟาดฝ่ามือลงไปบนรากไม้สีขาวที่พันขาผม
วินาทีนั้น ผมรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าพุ่งผ่านแขน แต่แล้ว…เสียงฟ้าผ่าที่คาดหวังกลับไม่เกิดขึ้น
ปาฏิหาริย์ไม่เกิดซ้ำ! พลังสายฟ้าไม่ได้ปลดปล่อยออกมา มีเพียงแค่กระแสไฟสีขาวจางอันแผ่วเบาเท่านั้น ซึ่งไม่มีผลอะไรเลยกับรากไม้ที่รัดขาผมอยู่
อาคมสายฟ้า…ล้มเหลว!!
ผมจ้องมองมือของตัวเองด้วยความสิ้นหวัง ก่อนเงยหน้ามองปากขนาดมหึมาที่กำลังจะกลืนกินผม
จบแล้ว…
ในชั่วพริบตานั้นเอง ร่างของผมก็ถูกดึงเข้าไปในปากของต้นหวย!
“น้องชาย… ลาก่อน...”
ผมยังคงได้ยินเสียงของหลงเจี๋ยแว่วอยู่ด้านหลัง
รยางค์ภายในปากของมันพุ่งเข้าหาผมอย่างรวดเร็ว พันรัดตัวผมไว้แน่น
รยางค์เหล่านั้นเรียวเล็ก รัดกันเป็นชั้นหนาแน่นราวกับเส้นผม มันต้องการมัดร่างผมให้แน่นจนขาดอากาศหายใจ ก่อนจะฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วกลืนกินเหมือนกับเหล่าหนู แมว และสุนัขพวกนั้น!
“ได้เวลาจัดการแกแล้ว…”
ดวงตาสีเขียวเข้มสองดวงในความมืดจับจ้องมาที่ผมด้วยความตื่นเต้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นดอกหวยยิ่งทำให้รู้สึกคลื่นไส้ ขณะที่ปากของมันค่อยๆ หุบเข้าหากัน เตรียมจะขังผมไว้ภายในลำต้น
ผมไม่อยากตาย! ผมไม่มีวันยอมถูกต้นหวยกินเด็ดขาด!
แม้เมื่อครู่การใช้อาคมสายฟ้าจะล้มเหลว ทำให้ผมแทบหมดหวัง แต่จนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย ผมยังคงมีโอกาส!
หากสามารถปล่อยพลังสายฟ้าออกมาได้ก่อนจะขาดอากาศหายใจ ผมอาจยังรอดได้!
ตอนนี้ผมถูกพันธนาการจนขยับแทบไม่ได้ ความเหนียวลื่นของรยางค์ทำให้รู้สึกขยะแขยงอย่างที่สุด
ผมไม่สามารถประกบมือผสานมุทราด้วยมือทั้งสอง แต่ยังสามารถใช้มือข้างเดียวร่ายอาคมได้!
แม้จะทำให้ความยากเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว แต่ผมไม่มีทางเลือกแล้ว
ผมไม่มีเวลาคิดอะไรอีก ต้องใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่า
มีเพียงสองตัวเลือกในตอนนี้ จะตายหรือปล่อยพลังสายฟ้าออกมา!
รยางค์กำลังรัดผมแน่นขึ้นเรื่อยๆ ความเจ็บปวดจากแรงบีบรัดเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ผมสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างคืบคลานเข้าสู่รูจมูกและช่องหูของผม แม้จะใช้พลังปราณต้านไว้ แต่ก็ทำได้เพียงชะลอเวลาให้ตัวเองตายช้าลงเท่านั้น!
ต้นหวยเองก็ดูเหมือนจะรู้ว่าผมแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป เสียงหัวเราะประหลาดไร้เพศดังขึ้น พร้อมกับถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความกระหาย “แกแตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ…รสชาติของแกต้องอร่อยแน่…ฮ่าๆๆ”
ผมเพิกเฉยต่อเสียงเย้ยหยันของมัน มือซ้ายเริ่มเปลี่ยนท่าทางเพื่อร่ายอาคม ในช่วงเวลาคับขัน ความสามารถที่ฝึกฝนมาตลอดก็เข้ามาแทนที่ความกลัว
จิตของผมเริ่มจดจ่ออยู่เพียงสิ่งเดียว…การปล่อยพลังสายฟ้า!
ผมเข้าสู่สภาวะที่แปลกประหลาด ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ
“ดิน น้ำ ลม ไฟ สวรรค์ ปฐพี อัสนี สมุทร ขอพลังฟ้าดินจงสำแดงฤทธา ณ บัดนี้!”
เพียงแค่สองวินาที เจ็ดมุทราก็ถูกปลดปล่อยออกมา แต่ผมก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน โดยเฉพาะลำคอที่กำลังถูกบีบรัดจนแทบจะหัก ดวงตาของผมเริ่มแดงก่ำ เลือดสูบฉีดจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
มุทราในมือหลอมรวมเป็นมุทราสายฟ้า ก่อนที่ผมจะตะโกนออกมาด้วยเสียงแหบพร่า
“อัสนีสวรรค์กัมปนาท ปราณต้นกำเนิดไม่ขาดสาย ข้าขอยืมอำนาจแห่งสายฟ้า พิฆาตปีศาจร้าย อาคมสายฟ้า หัตถ์อัสนี!”
ทันทีที่ผมตะโกนร่ายอาคม มุทราบนมือซ้ายก็เรืองแสงขึ้นทันที กระแสไฟฟ้าสีขาวพลันกระโจนออกมาพร้อมกับเสียงระเบิดกึกก้อง
“เปรี้ยง!”
ต้นหวยสั่นสะเทือน รอยร้าวแตกกระจายตามลำต้น มีของเหลวสีแดงสดไหลซึมออกมาตามรอยแยกนั้น พร้อมกันนั้นสายฟ้าก็แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ
เสียงไฟฟ้าช็อต “เปรี๊ยะๆ” ดังก้องอยู่ภายในปาก รยางค์ที่เคยพันธนาการผมไว้พลันคลายตัวหลุดออก
ต้นหวยส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด “อ๊ากกก!!”
ภายใต้แสงสีขาวแห่งสายฟ้า ผมถมองเห็นภายในของมันได้อย่างชัดเจน
ที่ที่ผมอยู่ตอนนี้คล้ายกับกระเพาะของมัน ทุกอย่างรอบตัวเต็มไปด้วยของเหลวเหนียวหนืดและรากไม้สีขาวมากมายที่ยังคงเคลื่อนไหวได้ราวกับมีชีวิต
ลึกเข้าไปในต้นไม้ที่ใจกลางของมันมีใบหน้าหนึ่งปรากฏขึ้น! มันถูกฝังอยู่ในลำต้น ดวงตาเรืองแสงสีเขียวซีด ใบหน้ามีโครงสร้างเหมือนมนุษย์ และเสียงก็ดังมาจากปากของใบหน้านั้น!
ผมไม่มีเวลามองมันนานกว่านี้ นี่เป็นโอกาสเดียวของผม!
ก่อนที่ปากของมันจะปิดลงอีกครั้ง ผมดิ้นรนสุดแรง พยายามเบียดตัวเองออกไป
ขณะที่ผมรอดออกไปได้ครึ่งตัว ใบหน้าที่อยู่ภายในจ้องมองผมด้วยความโกรธเกรี้ยว “ฉันจะฆ่าแก! ฆ่าแก!!”
ทันใดนั้น รยางค์จำนวนมากก็พุ่งเข้าหาผมอีกครั้ง
พวกมันพยายามจะลากผมกลับเข้าไปข้างใน แต่ครั้งนี้ ผมไม่มีทางให้มันได้สิ่งที่ต้องการ!
ผมกัดฟันเค้นแรงทั้งหมดที่เหลือ ดันตัวเองออกมาเต็มที่
ก่อนที่ระยางค์จะพันรอบตัวอีกครั้ง ผมก็กระโจนออกมาได้สำเร็จ!
ผมเซถลาไปข้างหน้า ก่อนจะออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต
เบื้องหลัง เสียงคำรามของต้นไม้ดังขึ้น รากสีขาวที่เคยรัดผมพุ่งออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันช้ากว่าก่อนหน้า และผมก็ระวังตัวมากขึ้น!
ทันทีที่มันพุ่งเข้ามา ผมเบี่ยงตัวหลบได้ทันเวลา จากนั้นก็เร่งความเร็ววิ่งต่อไป
“แกหนีไม่พ้นหรอก!!” มันคำรามก้อง กิ่งก้านของมันสั่นไหว ก่อนร่วงโรยอย่างรวดเร็ว รากสีขาวยืดยาวออกมาอีกครั้ง พุ่งเข้าหาผมด้วยความเร็วที่น่ากลัว
แต่ครั้งนี้ มันไม่ได้จะพันรัดตัวผมอีกแล้ว มันพุ่งมาเพื่อสังหาร! มันต้องการเสียบทะลุร่างผม!
ผมเห็นดังนั้นก็รีบม้วนตัวหลบไปด้านข้างทันที แต่ก่อนที่ผมจะลุกขึ้นตั้งหลักได้ รยางค์อีกเส้นก็พุ่งสูงขึ้นราวกับงูเห่า แล้วพุ่งตรงมาที่หน้าอกผม!
YOU MAY ALSO LIKE
