ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล] - บทที่ 48 ถูกจับได้ ใครกลัวคนนั้นตาย
เสียงตะโกนด้วยความโกรธของเฉินกั๋วฝูดังก้องไปทั่วห้อง
แม้ผมจะตื่นเต้นและกังวล แต่ก็ยังคงนิ่งไม่ขยับ
จะให้ออกไปเข้าเรียนงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ! เขาไม่ได้อยากสอน เขาอยากชันสูตรผมต่างหาก!
มีหรือที่ผมจะโง่ออกไปให้เขาเล่นงานง่ายๆ
ผมกำกระบี่กระดูกปลาแน่น และยังคงซ่อนตัวอยู่ในห้องชันสูตรต่อไป
เฉินกั๋วฝูเริ่มสูดลมหายใจเข้าแรงๆ หลายครั้ง
“อาจารย์ได้กลิ่นเธอแล้วนะ เจียงหนิง มาเข้าเรียนซะดีๆ” เขาพูดพร้อมกับแสยะยิ้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความชั่วร้าย
ดูเหมือนว่าเขาจะได้กลิ่นผมแล้ว!
แต่ผมยังคงนอนราบไปกับพื้น ไม่ขยับแม้แต่น้อย
ตราบใดที่เขายังหาไม่เจอ ผมก็จะถ่วงเวลาไปเรื่อยๆ
ถ้าน้ำมนต์ออกฤทธิ์เมื่อไร ผมจะเป็นฝ่ายออกไปจัดการเขาเอง
ผมมีแผนของตัวเอง และจะไม่ปล่อยให้เรื่องที่กระต่ายตัวแทนถูกจับได้มาทำให้แผนพัง
เมื่อเฉินกั๋วฝูเห็นว่าภายในห้องยังคงเงียบสนิท และไม่มีวี่แววว่าผมจะออกมา เขาก็แสยะยิ้ม ก่อนจะตะโกนออกมาเสียงดัง “ไม่ออกมาใช่ไหม! งั้นอาจารย์จะลากเธอออกมาเอง!!”
พูดจบ ดวงตาสีขาวขุ่นของเขาก็กวาดมองไปทั่วห้องชันสูตร
เขาขยับจมูกสูดดมราวกับสัตว์ป่า เสียง “ฟืดๆๆ” ดังสะท้อนอยู่ในห้อง
หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก
ผมเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ‘อย่ากลัว…อย่าตื่นตระหนก...ตั้งสติให้ดี…’
แต่เฉินกั๋วฝูดูเหมือนจะจับตำแหน่งของผมได้แล้ว
เขาจ้องมาทางที่ผมซ่อนตัวอยู่ พร้อมส่งเสียงคำรามต่ำ
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของมนุษย์อีกต่อไป มันคล้ายเสียงของสัตว์ร้ายมากกว่า
เขาเริ่มย่างเท้าเข้ามาใกล้
แต่หลังจากเดินไปได้เพียงสองก้าว เขาก็ลอยขึ้นจากพื้น และพุ่งตรงมาทางผม!
ภาพที่เห็นทำให้เส้นประสาทของผมตึงเครียดสุดขีด
เขาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และเป้าหมายของเขาชัดเจนมาก
เขามุ่งตรงมายังจุดที่ผมซ่อนตัวอยู่โดยตรง!
ตอนนี้ผมรู้ว่าคงหลบซ่อนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
ถ้าผมยังนอนนิ่งอยู่แบบนี้ก็คงมีแต่รอความตายเท่านั้น
เมื่อรู้ว่าถ่วงเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ผมจึงตัดสินใจเลิกหลบซ่อน กำกระบี่กระดูกปลาในมือแน่น
กัดฟันแล้วลุกขึ้นยืนทันที
“ธุลีคืนสู่ธุลี…ดินคืนสู่ดิน…คนตายก็ต้องไปที่ของคนตาย! เฉินกั๋วฝู อาจารย์ตายไปแล้ว ยังจะตามรังควานผมอีกทำไม!” เสียงตะโกนของผมดังก้องไปทั่วห้องชันสูตรอันเงียบสงัด
ผมกระโจนขึ้นไปยืนบนโต๊ะเพราะตรงทางเดินแคบเกินไป เคลื่อนไหวร่างกายได้ไม่สะดวกนัก และถ้าเขาพุ่งเข้ามา ผมจะไม่มีที่ให้ถอย!
เฉินกั๋วฝูดูตกใจเมื่อเห็นผมลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกับตะโกนประโยคเมื่อครู่
เขาชะงักไปเล็กน้อยเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่ผมพูด
หรืออาจเป็นเพราะเขากลายเป็นวิญญาณอาฆาตไปแล้ว จึงไม่สามารถรับรู้คำพูดของผมได้อีกต่อไป
“นักเรียนแย่ๆ แบบเธอนี่มัน!”
พูดจบ เขาก็อ้าปากกว้าง แล้วพุ่งกระโจนเข้าใส่ผมเต็มแรง!
พลังเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างเขาทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกกดจนหายใจแทบไม่ออก
แรงกดดันจากเขาหนักหน่วงราวกับจะบดขยี้ผมให้แหลกคามือ
แต่ผมไม่มีทางเลือก ไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว ทำได้แค่เผชิญหน้าอย่างตรงไปตรงมา
ผมภาวนาให้น้ำมนต์ออกฤทธิ์เร็วๆ พร้อมกับแทงกระบี่กระดูกปลาไปข้างหน้าเต็มแรง
ผมเล็งตรงไปยังร่างของเฉินกั๋วฝู!
แต่เหมือนเขาจะรับรู้ได้ถึงพลังของกระบี่เล่มนี้จึงรีบหลบออกไปในพริบตา ก่อนจะลอยค้างอยู่บนโต๊ะเรียนห่างจากผมประมาณสองเมตร จากนั้นก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “นักเรียนแย่ๆ แบบเธอ พกอาวุธผิดกฎหมายมาโรงเรียนด้วยงั้นหรือ”
ขณะพูด เขาก็เผยให้เห็นฟันแหลมคมที่เรียงตัวกันเต็มปาก
ผมจ้องเขาเขม็ง ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา
จากนั้นก็สูดลมหายใจลึกก่อนจะตะโกนออกไป “เอาไว้ส่งแกไปลงนรกไงล่ะ”
นี่ไม่ใช่เพียงเพื่อข่มขู่เขาเท่านั้น แต่เพื่อเสริมสร้างขวัญกำลังใจให้กับตัวเองด้วย
สถานการณ์ตรงหน้านี้ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากสู้ให้ถึงที่สุด
ถ้าผมแสดงความกลัวแม้แต่นิดเดียว วันนี้ร่างของผมคงถูกถลกหนังและควักหัวใจเหมือนกระต่ายตัวนั้น
“นักเรียนแย่ๆ นักเรียนแย่ๆ…”
เฉินกั๋วฝูพึมพำด้วยน้ำเสียงอาฆาต ดวงตาขาวโพลนของเขาจ้องมองผมจนทำให้รู้สึกขนลุก
ความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาแผ่ไปทั่วทั้งห้อง อุณหภูมิรอบตัวลดต่ำลงจนทำให้ผมหายใจติดขัด
ทันใดนั้น เขาก็กระโจนเข้าหาผมอีกครั้ง!
ผมเบิกตากว้าง รีบกระโจนหลบไปด้านข้าง
แต่เขาเร็วเกินไป และที่สำคัญ มือของเขากำมีดผ่าตัดเล่มใหญ่แน่น
เขาเล็งปลายมีดตรงมาที่ดวงตาของผม และแทงลงมาอย่างไม่ลังเล!
ความตกใจทำให้ผมเผลอชูกระบี่กระดูกปลาขึ้นรับการโจมตี
เสียง “เคร้ง!” ดังขึ้น
แม้กระบี่กระดูกปลาจะปัดมีดผ่าตัดของเฉินกั๋วฝูออกไปได้ แต่แรงกระแทกนั้นมหาศาลจนทำให้ผมลอยกระเด็น
ผมกระแทกลงกับพื้นทางเดินอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาทั่วแผ่นหลัง
ผมยังไม่ทันตั้งตัวให้ดี เฉินกั๋วฝูก็เงยหน้าขึ้นมา ยกมีดขึ้นสูง และกระโจนเข้าหาผมอีกครั้ง!
“นักเรียนแย่ๆ สมควรถูกลงโทษ!” เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้อง
ผมกัดฟัน พยายามเพิกเฉยต่อความเจ็บปวด รีบพลิกตัวหลบไปอีกด้าน
เฉินกั๋วฝูพลาดเป้า มีดผ่าตัดปักลงบนพื้นแทน
แต่เขาไม่หยุดแค่นั้น เขาหมุนตัวกลับ และเงื้อมีดขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้ เขาเล็งมาที่หัวใจของผมโดยตรง!
แต่ในขณะที่เขากำลังจะฟันลงมา เขากลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเหมือนบางสิ่งกำลังทำให้เขาหมดเรี่ยวแรงลงฉับพลัน
ดูเหมือนน้ำมนต์กำลังเริ่มออกฤทธิ์! นี่เป็นโอกาสที่ผมไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปได้
เมื่อศัตรูกำลังอ่อนแอ จงรีบลงมือซ้ำ!
ผมง้างเท้าเตะออกไปเต็มแรง
เฉินกั๋วฝูกระเด็นไปด้านหลัง ล้มลงกับพื้นทันที
ผมไม่ปล่อยให้เขาตั้งตัว รีบคว้ากระบี่กระดูกปลา และกระโจนเข้าโจมตีซ้ำ!
เขายังคงมึนงงอยู่ และร่างกายของเขาก็เริ่มสูญเสียเรี่ยวแรง
ไอสีดำที่เคยปกคลุมตัวเขาค่อยๆ จางหายไป พลังงานเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างเขาก็เริ่มลดลงเช่นกัน
ผมจ้องไปที่เขา ก่อนจะเล็งกระบี่ไปที่หัวใจ จากนั้นก็แทงลงไปเต็มแรง
เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของเฉินกั๋วฝูดังก้องไปทั่วห้อง!
ไอสีดำพวยพุ่งออกมาจากแผลของเขาไม่หยุด
บริเวณที่ถูกกระบี่กระดูกปลาแทงมีเสียง “ฉี่ๆๆ” ดังขึ้น เหมือนบางสิ่งถูกเผาไหม้
ผมมองดูใบหน้าของเขาที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
ชายผู้เคยเป็นอาจารย์วิชากายวิภาคของผม บัดนี้ไม่เหลือความเป็นมนุษย์อีกต่อไป
ผมไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้เขาไม่ใช่มนุษย์อีกแล้ว เขาคือปีศาจที่ต้องถูกกำจัด
ผมออกแรงกดกระบี่ลงไปลึกขึ้น เตรียมจบชีวิตเขา
แต่ทันใดนั้นเอง
“ฟู่!”
ร่างของเฉินกั๋วฝูพลันสลายกลายเป็นไอสีดำ หายไปต่อหน้าต่อตาผม!
“หนีไปแล้ว…!?”
ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบกวาดตามองรอบๆ
แล้วผมก็เห็นเฉินกั๋วฝูปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่ประตูห้องชันสูตร
เขาหันกลับมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น มือข้างหนึ่งกดแผลที่หน้าอกซึ่งยังคงมีไอสีดำลอยออกมา จากนั้นเขาก็หมุนตัวและวิ่งออกจากห้องไป!
“บ้าชะมัด คิดจะหนีงั้นเหรอ!”
ไม่มีทางที่ผมจะปล่อยให้เขารอดไปได้
ผมกำกระบี่กระดูกปลาแน่น แล้วพุ่งตัวไล่ตามไป!
เฉินกั๋วฝูที่ดื่มเลือดของกระต่ายตัวแทนเข้าไปและถูกผมโจมตีจนได้รับบาดเจ็บหนักอ่อนแอลงมาก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเร็วอยู่ดี
เมื่อผมมาถึงหน้าประตูห้องชันสูตร เขาก็ไปถึงบันไดทางลงแล้ว และกำลังวิ่งลงไปชั้นล่าง
ผมไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องอื่นอีก แม้แต่วิญญาณหญิงที่ยังคงนั่งตัวสั่นอยู่ในห้องก็ต้องปล่อยไปก่อน
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือ การกำจัดเฉินกั๋วฝูให้สิ้นซาก!
YOU MAY ALSO LIKE
