ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 1004 ปัดเศษกลมๆ เป็นการลงทุนเล็กน้อยที่สี่สิบล้านหยวน!

บทที่ 1004 ปัดเศษกลมๆ เป็นการลงทุนเล็กน้อยที่สี่สิบล้านหยวน!

ถึงเกมแนวภาพยนตร์อินเทอร์แอ็กทีฟจะไม่น่าตื่นเต้นเท่าแนว FPS แต่ถ้าทําเนื้อ

เรื่องออกมาดีก็จะยิ่งไปเสริมกับความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของเกม VR แถมเกมแนว

ภาพยนตร์อินเทอร์แอ็กทีฟยังมีระบบน้อยและมุมมองที่ค่อนข้างคงที่ ซึ่งสอดคล้องกับ

คุณลักษณะของ VR มากกว่า

อัตราความสําเร็จของเกมสองแนวนี้สูงเกินไป ไม่ควรทําสุดๆ!

ถึงอัตราความสําเร็จของเกมแนว RTS จะดูต่ํามาก แต่บทเรียนจาก Mission &

Choice เมื่อเร็วๆ นี้ก็ทําให้เขาหลอนเกมแนวนี้และไม่คิดจะแตะมันไปอีกสักพัก

เผยเชียนโบกมือ “ไม่เหมาะเลย

“เกมแนวที่คุณว่ามาถ้าทําสเกลเล็กก็จะไม่มีคุณภาพ แต่ถ้าทําสเกลใหญ่ก็หา

อุปกรณ์รองรับได้ยาก

“เพราะยังไงอุปกรณ์ก็ยังไม่พัฒนาออกมาและยังไม่ชัดเจนว่าจะรองรับความ

ละเอียดได้เท่าไหร่ แนวเกมส่วนใหญ่ที่คุณเสนอมามีความสมจริงสูงและต้องใช้

กราฟิกที่มีคุณภาพกว่า”

หลินหวานพยักหน้า คิดว่าบอสเผยพูดถูก

โดยเฉพาะเกมแนวภาพยนตร์อินเทอร์แอ็กทีฟ ถ้าผู้ชมเห็นภาพแตกๆ ก็จะส่งผล

ต่อประสบการณ์การเล่นอย่างรุนแรง

“งั้น…บอสเผยคะ ถ้าสไตล์สมจริงใช้ไม่ได้ ก็ทําได้แค่สไตล์การ์ตูน

“แต่เกม VR ดูจะไม่เข้ากับสไตล์การ์ตูนเท่าไหร่รึเปล่าคะ จะทําเกมแบบไหน

ออกมาได้”

ถ้าประสิทธิภาพของอุปกรณ์ต่ําและความละเอียดภาพต่ํา การทํากราฟิกสไตล์

การ์ตูนจะตอบโจทย์กว่า อย่าง Zelda: Breath of the Wild ในตํานานก็ทําภาพ

ออกมาได้สวยสดงดงามแม้จะอยู่บนหน้าจอ Nintendo Switch ที่มีความละเอียด

เพียงแค่ 720p

แถมสไตล์นี้ยังมีเอกลักษณ์โดดเด่นและสร้างความประทับใจให้กับผู้เล่นได้ง่าย

ปัญหาเดียวคือแนวเกมที่เลือกได้มีค่อนข้างจํากัด แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะ

ฝืนสร้างเกมแนว FPS หรือแนวภาพยนตร์อินเทอร์แอ็กทีฟ เพราะจะลดทอนคุณภาพ

ลงเล็กน้อย และไม่สอดคล้องกับการแสวงหาความเป็นเลิศอยู่เสมอของบอสเผย

เผยเชียนตอบ “สรุปแล้วเกมจะต้องมีคุณสมบัติตามนี้

“เราต้องพิจารณาถึงประสิทธิภาพที่ค่อนข้างอ่อนแอของอุปกรณ์ VR ในตอนนั้น

ดังนั้นต้องใช้สไตล์การ์ตูน ขณะเดียวกันสเกลเกมก็ไม่ควรใหญ่เกินไป

“นอกจากนั้นเมื่อพิจารณาว่าอุปกรณ์ VR ในปัจจุบันอาจทําให้ผู้เล่นเกิดอาการ

วิงเวียนศีรษะได้ง่าย การเปลี่ยนมุมมองก็ไม่ควรเร็วเกินไป จะดีที่สุดถ้าทําออกมาได้

ลื่นไหลและเน้นไปที่การตัดสลับมุมมอง

“ระบบเกมไม่ควรยากมาก เพื่อที่จะได้ไม่สร้างอุปสรรคให้ผู้เล่นจากการควบคุมที่

ซับซ้อน”

หลินหวานคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แสดงว่าทําเกมแนวแคชชวลจะดีกว่า เกม VR

ในตอนนี้ก็มีเกมแนวแคชชวลที่ค่อนข้างเรียบง่ายอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนจะได้รับกระแส

ตอบรับกลางๆ

“จากประสิทธิภาพของอุปกรณ์ในปัจจุบัน เกมแคชชวลน่าจะปลอดภัยที่สุด แต่ก็

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทําออกมาได้โดดเด่นใช่ไหมคะ

“ถ้าเราทําแว่น VR ของตัวเองออกมาแต่เกมไม่ดึงดูพอ แว่นก็จะขายได้น้อยลงซึ่ง

ส่งผลต่อยอดขายของเกม ทําให้เกิดปัญหาตามมา”

เผยเชียนพูดขึ้น “สาเหตุหลักที่เกมแนวแคชชวลอื่นๆ ได้กระแสตอบรับปานกลาง

มาจากนักออกแบบขาดความสามารถ ลงทุนน้อยเกินไป และระบบการเล่นไม่ลึกซึ้ง

มากพอ ถ้าเราลงทุนสูงและสร้างระบบเกมที่ลึกมากพอ เราก็จะใช้เกมนี้เป็นตัวกระตุ้น

ยอดขายแว่น VR และเปิดตลาดนี้ได้สําเร็จ!”

หลินหวานพยักหน้าเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด

การวิเคราะห์ของบอสเผยฟังดูสมเหตุสมผลสําหรับเธอ

เผยเชียนพูดต่อ “ไอเดียของผมคือทําเกมจําลองชีวิตแบบแคชชวล ผู้เล่นเริ่มต้น

ที่เกาะร้างและทํากิจกรรมอย่างถอนหญ้า ปลูกดอกไม้ ตัดต้นไม้ ตกปลา และแวะไป

เกาะของผู้เล่นคนอื่นได้

“จากนั้นเราก็ทําระบบให้ลึกขึ้นเพื่อให้ผู้เล่นติดเกมนี้มากขึ้น เป้าหมายของเราคือ

ทําให้แว่น VR นี่น่าซื้อมากพอแม้จะแค่เอามาเล่นเกมนี้เกมเดียว

“แน่นอนว่าเราต้องคิดรายละเอียดเพิ่มเติมอีก คุณจะเป็นนักออกแบบหลักของ

เกมนี้”

คําพูดของเผยเชียนนั้นจริง 70% และเท็จ 30% ถึงจะฟังดูสมเหตุสมผลแต่ก็ดู

จะทําอะไรมากไม่ได้

ทําเกมแคชชวลที่ลึกมากพอเพื่อให้ผู้เล่นติดฟังดูง่ายแต่ทําได้ยาก

กําแพงสําหรับเกมแคชชวลนั้นต่ํามาก มีเกมแคชชวลผุดขึ้นบนโลกมากมายทุกปี

มีแค่กี่เกมกันที่โดดเด่นจริงๆ

ถ้าทําขายบนคอมพิวเตอร์หรือมือถือ ตราบใดที่ตั้งราคาขายเกมแคชชวลไว้ถูกๆ

ก็ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องขายไม่ออก

แต่ปัญหาอยู่ที่ฝั่ง VR ถ้าอยากเล่นเกมนี้ก็ต้องเสียเงินสองถึงสามพันหยวนซื้อ

แว่น VR เว้นแต่ว่าเกมจะโดดเด่นเป็นพิเศษจริงๆ ใครจะยอมจ่ายเงินมากขนาดนั้น

ดังนั้นถึงสิ่งที่เผยเชียนพูดจะฟังดูสมเหตุสมผลแต่อัตราสําเร็จนั้นต่ํามาก

หลินฉางขมวดคิ้วและพูดขึ้นด้วยความสงสัย “ก็ยังฟังดูแปลกๆ ไหมครับบอส

เผย ไอเดียนี้ดูเป็นอุดมคติมากเกินไป เราต้องพิจารณาสถานการณ์จริง…”

หลินหวานพูดขัดทันที “ถ้าไม่เข้าใจก็อย่ามายุ่ง หนูคิดว่าไอเดียของบอสล้ํามาก

คุ้มค่าที่จะลองดู”

หลินฉาง “…”

เผยเชียนผุดยิ้มเล็กน้อย แค่นั้นแหละ!

ตราบใดที่หลินหวานเห็นด้วยกับแผนการออกแบบทุกอย่างก็จัดการได้ง่าย

หลินฉางไม่เข้าใจเรื่องเกมจริงๆ แม้จะรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่ามีบางอย่าง

ผิดปกติ แต่ก็พูดอะไรไม่ได้มากในเมื่อบอสเผยกับหลินหวานได้ข้อสรุปแล้ว

“โอเคครับ คําถามสุดท้าย จะลงทุนเท่าไหร่”

การพัฒนาเกมและแว่น VR ต้องใช้เงิน

ฉือสิงสตูดิโอร่วมลงทุนโดยเฉินฮว่าคอร์เปอเรชันและเถิงต๋า ทั้งสองถือหุ้นเท่ากัน

ดังนั้นก็ควรลงทุนเท่ากัน แน่นอนหลินฉางคิดว่าเฉินฮว่าลงทุนมากกว่าได้เมื่อพิจารณา

จากความสัมพันธ์กับหลินหวาน

หลินหวานคํานวณคร่าวๆ แล้วพูดขึ้น “สําหรับเกมแคชชวลเราต้องการเงินลงทุน

ไม่มาก สิบล้านหยวนก็น่าจะพอแล้ว

“ส่วนแว่น VR หนูกะไว้คร่าวๆ ว่าน่าจะใช้สักสิบห้าล้านถ้าเราพัฒนาเองหมด แต่

ถ้าทําแค่ตัวจอครอบหัวก็น่าจะถูกกว่านั้นอีก ประมาณสองสามล้านก็น่าจะพอแล้วค่ะ”

แว่น VR มีองค์ประกอบสามอย่าง มีจอแสดงผลสําหรับใส่ครอบศีรษะ

คอนโทรลเลอร์ และ Base Station ใช้จับการเคลื่อนไหว ถ้าอยากประหยัดเงินก็ทํา

แค่ตัวจอแสดงผล คอนโทรลเลอร์กับ Base Station ใช้ของสําเร็จรูปจาก

ต่างประเทศได้

ถึงตอนนั้นก็แค่จับคู่ขายอุปกรณ์แสดงผลครอบศีรษะของตัวเองกับ

คอนโทรลเลอร์และ Base Station ของแบรนด์อื่น

หลินฉางพยักหน้าเบาๆ คิดว่าจํานวนเงินอยู่ในช่วงที่ยอมรับได้ ถึงจะสูญไป

เปล่าๆ ก็ไม่รู้สึกปวดใจ

เมื่อพิจารณาจากขนาดของเฉินฮว่าคอร์เปอเรชันแล้ว สินค้าคงคลังของกิจการมือ

ถือมียอดรวมสูงกว่านี้อีก

แต่เผยเชียนส่ายหัวและพูดอย่างเด็ดขาด “ทําแบบนั้นไม่ได้!

“คุณต้องทําทุกอย่างให้ดีที่สุด กุญแจสู่ความสําเร็จของเถิงต๋าคือการมุ่งมั่นสู่ความ

เป็นเลิศ!

“ผมยอมทุ่มเงินสองเท่าเพื่อทํางานเต็ม 100% ดีกว่าประหยัดเงินครึ่งหนึ่งเพื่อ

ทํางานแค่ 80% เพราะทําแบบแรกผู้เล่นจะจดจําเราไปอีกนาน แต่แบบหลังไม่นานก็

จะจมหายไปในบรรดาเกมโดดเด่นมากมาย

“ผมคิดว่าทุนการค้นคว้าและพัฒนาเกมควรเพิ่มอีกสองเท่าเป็นยี่สิบล้านหยวน

“แล้วก็ปัดต้นทุนการค้นคว้าและพัฒนาแว่น VR เป็นตัวเลขกลมๆ ที่ยี่สิบล้าน”

เขาหันไปมองหลินฉาง “ถ้าคุณคิดว่าต้นทุนสูงเกินไปหน่อย เถิงต๋าออกทุนให้

มากกว่า…”

หลินฉางแสดงจุดยืนทันที “ไม่ได้ครับ! เราต้องทําตามที่ตกลง ออกทุนกันคนละ

ครึ่ง”

ตอนแรกหลินฉางคิดว่าไม่จําเป็นต้องลงทุนกับ VR สูงขนาดนี้ ตลาดยังไม่เปิด

ความเสี่ยงในการลงทุนก้อนโตนั้นสูงเกินไป

แต่ถ้าบอสเผยโอเคที่จะให้เถิงต๋าออกทุนเพิ่ม หลินฉางก็ไม่มีทางถอย

เพราะบอสเผยเป็นคนเสนอให้ตั้งบริษัทนี้ด้วยเจตนาอยากช่วยเหลือ ใครจะยอม

ปล่อยให้บอสเผยควักเงินจ่ายมากกว่าได้

หลินฉางต้องยืนหยัดในจุดยืน เฉินฮว่าต้องออกทุนเท่ากับบอสเผย ไม่อย่างนั้น

จะดูไม่ดีเกินไป

การเตรียมการเบื้องต้นของฉือสิงสตูดิโอจึงได้ข้อสรุป

ต่อไปหลินหวานจะรับสมัครคนและเตรียมแผนการออกแบบเกมไปพร้อมๆ กัน

ส่วนเรื่องแว่น VR ก็จะไปขอความร่วมมือกับกิจการมือถือของเฉินฮว่า

เผยเชียนลุกขึ้น “ถ้าอย่างนั้นเราก็เตรียมการเบื้องต้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอน

บ่ายผมมีงานต้องทําเพราะงั้นขอตัวก่อนนะครับ ถ้ามีข้อสงสัยอะไรถามผมได้เลย”

หลินหวานลุกตาม “โอเคค่ะบอสเผย หนูจะดูแลฉือสิงสตูดิโอให้ดีและทําเกมนี้

ออกมาให้สําเร็จ!”

บทที่ 1005 ร้านค้าประสบการณ์ขนาดใหญ่

ตอนบ่ายเหลียงชิงฟานมาถึงหน้าห้องทํางานของบอสเผยและเคาะประตูเบาๆ

ช่วงที่ผ่านมาเขายุ่งอยู่กับงานออกแบบตลาดร้านข้างทางและคุมไซต์ก่อสร้าง

งานออกแบบเบื้องต้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว มีการเพิ่มองค์ประกอบเกมเข้าไปหลาย

อย่างตามคําแนะนําของเปาซวี่ ดังนั้นงานของเหลียงชิงฟานจึงถือว่าเสร็จแล้ว เขาแค่

ต้องควบคุมดูแลไซต์ก่อสร้างเพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีปัญหาอะไร ซึ่งจะทําให้แผนการ

ออกแบบสมบูรณ์แบบ

บอสเผยติดต่อเขามาบอกว่าอยากให้ออกแบบหน้าร้าน แต่บอสเผยก็ไม่ได้ลง

รายละเอียดว่าเป็นร้านเกี่ยวกับอะไร

เหลียงชิงฟานคิดว่าน่าจะเป็นงานที่ค่อนข้างง่าย ถ้าเป็นหน้าร้านก็น่าจะระดับ

ประมาณร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู แค่ออกแบบง่ายๆ ก็ปิดงานได้

“สวัสดีครับบอสเผย” เหลียงชิงฟานเข้าไปในออฟฟิศแล้วเห็นบอสกําลังมองจอ

หน้านิ่วคิ้วขมวด ดูเหมือนกําลังกังวลอะไรสักอย่าง

พอเผยเชียนเห็นเหลียงชิงฟาน เขาก็ปิดเว็บเกี่ยวกับ Mission & Choice แล้ว

พูดขึ้น “มาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ”

หลังจากคุยกันคร่าวๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของอพาร์ตเมนต์บ้านจอม

เฉื่อย พวกเขาก็เข้าเรื่องกันอย่างรวดเร็ว

เผยเชียนเลือกคําพูดอย่างระมัดระวัง “ผมวางแผนว่าจะเปิดหน้าร้านเถิงต๋าในจิ

งโจวเพื่อแสดงสินค้าของเถิงต๋า และจัดให้มีช่องทางสื่อสารระหว่างลูกค้ากับฝ่ายขาย”

เหลียงชิงฟานพยักหน้า “เข้าใจครับ อารมณ์ประมาณแฟลกชิปสโตร์ของเถิงต๋าใช่

ไหมครับ

“ร้านใหญ่ประมาณไหนและเปิดแถวไหนเหรอครับบอสเผย”

เผยเชียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “สักห้าหกพันตารางเมตร ไม่ก็หมื่นตารางเมตรไปเลย

อย่าคิดว่าใหญ่เกินไป ออกแบบให้ใหญ่ๆ เลย”

เหลียงชิงฟาน “…”

ตอนแรกเขาคิดว่าจะเป็นหน้าร้านในห้างแบบของเฉินฮว่าไม่ก็ Pineapple ซึ่งมี

พื้นที่มากสุดแค่ไม่กี่ร้อยตารางเมตร แต่ถ้าบอสเผยจะให้ใหญ่หลายพันหรือเป็นหมื่น

ตารางเมตร ก็จะออกมาเหมือนร้านเครื่องเรือนและของใช้ภายในบ้าน มีหลายชั้น ทั้ง

อาคารเต็มไปด้วยสินค้าต่างๆ ของบริษัท และขนาดจะใหญ่กว่ามาก

เหลียงชิงฟานคิดดูแล้วก็มองว่าสมเหตุสมผล เพราะหน้าร้านแบรนด์มือถือในห้าง

ใช้โชว์มือถือและอุปกรณ์อัจฉริยะแค่ไม่กี่อย่าง เห็นได้ชัดว่าหน้าร้านที่บอสเผยตั้งใจ

เปิดจะโชว์สินค้าทุกอย่างของเถิงต๋า

ไม่ใช่แค่มือถือและสินค้าดิจิทัลอื่นๆ แต่อาจรวมถึงโซนให้ลองเล่นเกม

เฟอร์นิเจอร์ในอพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อย อาหารของโมหยูเดลิเวอรี่ อุปกรณ์สมาร์ต

โฮมของ OTTO และอื่นๆ ซึ่งต้องใช้พื้นที่ค่อนข้างใหญ่

เหลียงชิงฟานพูดขึ้น “เข้าใจแล้วครับบอสเผย สรุปคือเป็นเหมือนหน้าร้านให้ลอง

สัมผัสประสบการณ์สินค้าทั้งหมดของเถิงต๋าใช่ไหมครับ

“แล้วบอสเผยบอกว่าอยากให้มีช่องทางสื่อสารระหว่างลูกค้ากับฝ่ายขาย ก็คือ

บอสอยากให้มีพนักงานฝ่ายขายในร้านใช่ไหมครับ”

เผยเชียนพยักหน้า “ใช่ จะมีทีมพนักงานขาย แต่จะไม่เหมือนทีมขายทั่วไป

“ทีมขายของแบรนด์อื่นจะยืนอยู่ในร้าน พร้อมแนะนําสินค้าให้ลูกค้าตลอดเวลา

แต่ทีมขายส่วนใหญ่ของเราจะเพลิดเพลินกับประสบการณ์สินค้าต่างๆ ในร้าน เราจะ

แนะนําสินค้าก็ต่อเมื่อลูกค้าถาม”

เหลียงชิงฟานผงะไป “หา? นี่คือพนักงานเหรอครับ”

เผยเชียนพยักหน้า “ใช่ นี่คือพนักงานขายของเถิงต๋า พนักงานขายของเถิงต๋าจะ

ไม่ใช้คําพูดเพื่อเอาชนะใจลูกค้า แต่จะใช้การปฏิบัติจริงเพื่อให้ลูกค้าเห็นว่าสินค้าของ

เถิงต๋าสนุกและใช้งานได้สะดวกขนาดไหน!

“หรือจะมองว่าเป็น…ผู้สัมผัสประสบการณ์ก็ได้ พวกเขาจะพาลูกค้าไปสัมผัส

ประสบการณ์สินค้า

“ดังนั้นให้มองร้านนี้เป็นเหมือน ‘บ้านของพนักงานขาย’ ต้องทําให้มั่นใจว่า

พนักงานขายจะมีช่วงเวลาดีๆ ในร้าน ไม่ต้องประหยัดพื้นที่ ใช้พื้นที่ให้มากที่สุดเท่าที่

จะทําได้ ร้านต้องกว้างขวาง สว่าง หรูหรา และยิ่งใหญ่!”

แนวคิดของเผยเชียนนั้นเรียบง่ายมาก เขาอยากให้ร้านนี้เป็นเหมือนสวรรค์ของ

พนักงานขายที่พวกเขาจะได้กินดีอยู่ดี ทุกวันจะเข้าไปกิน ดื่ม และเล่นสนุกกันให้หนํา

ใจ เพื่อที่เขาจะได้ผลาญเงินสนับสนุนร้านนี้ต่อไป

หลังจากเปิดร้านแล้วเขาจะสังเกตการณ์ไปอีกพักหนึ่ง เมื่อมั่นใจได้ว่าพนักงาน

ขายหมดกะจิตกะใจในการทํางานและไม่สามารถผลักดันยอดขายได้ เขาก็จะเปิดสาขา

เพิ่มและผลาญเงินไปพร้อมๆ กัน

เผยเชียนคิดว่าการที่ลูกค้าเข้ามาเยี่ยมและซื้อของนั้นเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ตราบใดที่เถียนโม่และทีมขายจดจําสิ่งที่เคยบอกไว้เสมอ สินค้าไม่กี่ชิ้นที่ขายไปได้ย่อม

ไม่สามารถครอบคลุมรายจ่ายประจําวันก้อนโตของร้านได้แน่นอน

เหลียงชิงฟานพยักหน้า “โอเคครับบอสเผย ผมเข้าใจแล้วครับ

“งั้นผมขอวางแผนคร่าวๆ เกี่ยวกับกิจการของเถิงต๋าที่จะนํามาแสดงในร้านนี้

“อันดับแรกต้องเป็นกิจการเกมและภาพยนตร์ของเถิงต๋า ได้แก่ ฝ่ายเกมเถิงต๋า

ฉางหยางเกมส์ และเฟยหวงสตูดิโอ

“เราจะจัดให้มีโซนเล่นเกมและรับชมภาพยนตร์โดยเฉพาะ เพื่อที่พวกเขาจะได้

ลองเล่นเกมใหม่ของเถิงต๋าได้ตลอดเวลา

“อย่างที่สองคือ โมหยูเดลิเวอรี่ เราจัดโซนอาหารและเครื่องดื่มเหมือนของอิเกีย

เพื่อที่ลูกค้าจะได้ลองชิมอาหารของโมหยูเดลิเวอรี่กับสือเหอได้ตอนที่เหนื่อยจากการช็

อปปิ้ง

“จากนั้นก็เป็นโซนนั่งเล่น เราใช้การออกแบบของอิเกียเพื่อแสดงสไตล์การตกแต่ง

ของอพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อยได้ โดยจัดโชว์เฟอร์นิเจอร์ที่มีความร่วมมือกับเราและ

เพิ่มอุปกรณ์สมาร์ตโฮมของ OTTO เข้าไป

“ส่วนกิจการหน้าร้านอื่นๆ อย่างร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู ฟิตเนสฝากประจํา และ

อื่นๆ มีหน้าร้านเป็นของตัวเองอยู่แล้ว ไม่จําเป็นต้องใส่เข้ามา มันค่อนข้างซ้ําซ้อน

เล็กน้อย”

เผยเชียนส่ายหัวทันที “ไม่ได้! ทําไมคุณถึงคิดว่าซ้ําซ้อน

“คุณต้องคิดแบบนี้ ถ้าลูกค้าไม่เคยไปร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูหรือฟิตเนสฝาก

ประจํามาก่อนล่ะ ถ้านี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามาร้านของเราล่ะ

“แบบนั้นจะไม่เสียโอกาสแนะนํากิจการหน้าร้านให้พวกเขารู้จักเหรอ

“เราต้องเพิ่มทุกอย่างเข้าไปให้หมด! ทําโซนพิเศษให้ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู ฟิต

เนสฝากประจํา และแม้แต่นี่เฟิงโลจิสติกส์ด้วย

“แน่นอนว่าไม่จําเป็นต้องให้เป็นเชิงธุรกิจ เราต้องยึดเรื่องประสบการณ์เป็นหลัก

“ทําแบบนี้ลูกค้าที่ไม่เคยสัมผัสกิจการหน้าร้านของเราก็จะได้เห็นเป็นครั้งแรกว่า

กิจการหน้าร้านของเราโดดเด่นขนาดไหน!”

เผยเชียนไม่คิดจะเปิดร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูอีกสาขาในร้านนี้เพราะน่าจะทําเงินได้

ใช้โอกาสนี้เปิดโซนร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูให้ได้ใช้บริการกันฟรีๆ แบบนี้ก็ยิ่ง

ผลาญเงินได้เพิ่มอีกไม่ใช่เหรอ

เหลียงชิงฟานอดตกตะลึงขึ้นมาไม่ได้

บอสเผยคิดต่างจากคนอื่นอยู่เสมอ

แต่ปัญหาคือมีใครในจิงโจวบ้างที่ไม่เคยใช้บริการร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูกับโมหยู

เดลิเวอรี่มาก่อน

อืม… ก็อาจจะมีอยู่บ้าง ที่บอสเผยพูดมาก็สมเหตุสมผล

เขารีบไตร่ตรองก่อนจะสรุป “เข้าใจแล้วครับบอสเผย หน้าร้านที่บอสจะเปิดเป็น

เหมือนร้านค้าประสบการณ์ ไม่ใช่แค่สถานที่จัดแสดงสินค้าและขายของ แต่ยังเปิด

โอกาสให้ลูกค้าได้สัมผัสสินค้าของเรา

“ถ้าอย่างนั้นร้านค้าประสบการณ์ก็จะแบ่งคร่าวๆ เป็นหลายส่วน

“ส่วนแรกคือโซนประสบการณ์เกม จะมีร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู แบรนด์ ROF

และเกมทั้งหมดมารวมกัน

“ส่วนที่สองคือโซนรับชมซึ่งจะเปิดผลงานภาพยนตร์ของเฟยหวงสตูดิโอ ทั้งหนัง

ซีรีส์ และสารคดี

“ต่อมาเป็นโซนพักอาศัย การตกแต่งจะใช้สไตล์ของอพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อย

โซฟาและตู้ต่างๆ จะจัดวางในสไตล์มินิมอล และจัดอุปกรณ์สมาร์ตโฮมแบบครบชุด

“ถัดจากนั้นเป็นโซนดิจิทัล ความแตกต่างระหว่างโซนนี้กับโซนพักอาศัยคือ โซน

พักอาศัยจะจัดแสดงแต่อุปกรณ์อัจฉริยะล่าสุดในจํานวนจํากัด ไม่ว่าจะเป็นทีวี ลําโพง

และอื่นๆ แต่โซนดิจิทัลมีมือถือ คอมพิวเตอร์ และสินค้าดิจิทัลอื่นๆ ที่เราขาย เหมือน

หน้าร้านของแบรนด์มือถือ

“แล้วก็ต่อที่โซนสินค้าที่เกี่ยวข้อง เราจะขายสินค้าที่เกี่ยวกับเถิงต๋า อย่างฟิกเกอร์

เกม หมอน และเมอร์แชนไดส์อื่นๆ ที่ขายในโฮสเทลเขย่าขวัญ

“สุดท้ายเป็นโซนอาหารและเครื่องดื่ม ซึ่งจะมีโมหยูเดลิเวอรี่ให้บริการ ถ้าลูกค้า

เหนื่อยจากการช็อปปิ้งก็มาพักกินข้าวที่นี่ได้ อาหารบางอย่างจากตลาดร้านข้างทางใน

อนาคตก็เอามาขายในโซนนี้ได้ด้วยครับ

“ทั้งหมดมีหกโซน หกโซนนี้กินพื้นที่มาก ครอบคลุมพื้นที่ค่อนข้างใหญ่ และดูมี

ชีวิตชีวามากๆ

“แล้วก็เราวางผังทั้งหกโซนให้ลูกค้าไม่หลงทางระหว่างช็อปปิ้งได้ ขณะเดียวกันก็

ทําให้พวกเขาหาทางไปโซนที่ต้องการได้อย่างรวดเร็ว

“บอสเผยหมายความประมาณนี้ใช่ไหมครับ”

เผยเชียนพยักหน้า “อืม ใกล้เคียงมากแล้ว

“แต่ผมขอเสริมอีกหนึ่งเรื่อง ตอนที่คุณออกแบบต้องไม่มองว่าเป็นร้านค้า

ประสบการณ์ แต่มองมันเป็นพื้นที่อยู่อาศัยตามปกติ ถึงจะไม่มีลูกค้าพนักงานขายก็

ต้องอยู่กันได้อย่างเพลิดเพลินใจ เข้าใจมั้ย”

เหลียงชิงฟานพยักหน้าทันที “เข้าใจครับ หมายความว่าให้ใกล้เคียงกับ

บรรยากาศชีวิตประจําวันให้มากที่สุด ห้ามให้ลูกค้ารู้สึกเหินห่าง และห้ามให้พวกเขา

รู้สึกถึงความแตกต่างระหว่าง ‘การสัมผัสประสบการณ์ของผู้ซื้อ’ และ ‘การสัมผัส

ประสบการณ์ของผู้ขาย’

“พูดให้ถูกคือพนักงานขายของเราจะไม่ ‘ขาย’ แต่จะ ‘แสดง’ เราต้องแสดงส่วน

ที่ดีที่สุดของสินค้าให้ลูกค้าเห็นอย่างเป็นธรรมชาติ แทนที่จะเล่นลิ้นหลอกลวงลูกค้า”

เผยเชียน “…ก็ประมาณนั้น”

ถึงจะผิดจากเจตนาดั้งเดิมของเผยเชียนเล็กน้อยแต่เขาก็ขี้เกียจแก้

เหลียงชิงฟานจดข้อกําหนดทั้งหมดเงียบๆ ก่อนจะพูดขึ้น “โอเคครับบอสเผย

เดี๋ยวผมไปเลือกทําเลก่อน การออกแบบทั้งหมดอาจจะครอบคลุมพื้นที่หลายพัน

ตารางเมตร ถ้าพื้นที่เล็กเกินไปจะใช้ไม่ได้ เพราะจะดูอึดอัดและไม่ได้ผลตามที่

คาดหวัง

“พอผมได้ทําเลเหมาะๆ แล้วจะรีบวางแผนการออกแบบที่เฉพาะเจาะจง จากนั้น

จะรายงานให้บอสทราบทันทีที่แผนพร้อมดําเนินการนะครับ!”

เผยเชียนพยักหน้า “อืม ลุยเลย!

“พยายามเลือกที่ใหญ่ๆ นะ ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินทุนเลย!”