ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1232 เจ้าต้องตัดสินใจแทนข้า

บทที่ 1232 เจ้าต้องตัดสินใจแทนข้า

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าอย่างเรียบเฉย

การเปิดเผยตัวตนก็ดีเหมือนกัน จะทำให้การกระทำต่าง ๆ ในภายภาคหน้าสะดวกขึ้น

“ขออนุญาตถามท่านเทพอสูร เรื่องของจีปอฉาง…” จีทังคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ทั้งหมดจนเข้าใจ

ทำไมจางซวีคุนถึงจัดการให้จีปอฉางไปยังดินแดนลับเต๋อเหลียน ทำไมคำทำนายถึงกล่าวว่าตระกูลจีจะรุ่งเรือง และผู้ที่จะทำให้รุ่งเรืองนั้นชี้ไปที่ ‘จีปอฉาง’

เพราะผู้ที่จะทำให้ตระกูลจีรุ่งเรืองจริง ๆ คือเทพอสูรจ้าวอู่เจียงที่ปลอมตัวเป็นจีปอฉางอยู่ในตอนนี้

จีปอฉางถูกส่งไปรับเทพอสูร

แต่แล้วจีปอฉางเล่า?

ด้วยนิสัยที่เอาแต่ใจและบ้าระห่ำของจีปอฉาง จะถูกจ้าวอู่เจียงสังหารไปแล้วหรือไม่?

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าจีปอฉางเป็นเด็กที่ไม่สำคัญอะไร เขาก็ไม่ได้ชอบจีปอฉางสักเท่าไร

แต่ตอนนี้อายุขัยใกล้หมดแล้ว โดยเฉพาะหลังจากทำผิดพลาด เขากลับรู้สึกคิดถึงความหลังและให้ความสำคัญกับความรู้สึกมากขึ้น เมื่อรู้ว่าจีปอฉางอาจตายไปแล้ว ในใจเขาพลันรู้สึกอึดอัดบอกไม่ถูก

จ้าวอู่เจียงขยับนิ้วมือ มีประกายใสลอยออกมาจากร่างของเขา นั่นคือวิญญาณของจีปอฉาง

จางซวีคุนมีสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด

จากความเข้าใจที่มีต่อจ้าวอู่เจียงที่เป็นคนมีจิตใจบริสุทธิ์และมีเมตตา

เมื่อมองทะลุกลอุบายของเขาแล้ว ย่อมไม่ลงมือสังหารจีปอฉางอย่างแน่นอน ทั้งเพื่อเก็บไว้เป็นไพ่ตายในอนาคต และเพื่อให้คำอธิบายแก่จางซวีคุน

จีทังสีหน้าสั่นสะท้าน มองดูดวงวิญญาณของจีปอฉาง อดไม่ได้ที่จะร้องออกมา

“ฉางเอ๋อร์?”

จีปอฉางมีสีหน้างุนงงและหวาดกลัว เขาคิดว่าตนเองกำลังจะตาย เพราะจ้าวอู่เจียงไม่ได้พูดคุยกับเขามานานราวกับลืมเขาไปแล้ว

บัดนี้เรียกเขาออกมา จะทำอะไรกันแน่?

เป็นเพราะเขาไม่มีประโยชน์แล้ว หรือเขาจะต้องตาย?

ต้องเป็นอย่างนั้นแน่!

แต่เขาได้ยินเสียงของท่านพ่อ เขามองตามเสียงไป เห็นบิดาที่แก่ลงไปหลายปี และยังเห็นราชครูที่ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ

ในชั่วพริบตา ความน้อยใจและความหวาดกลัวทั้งหมดก็ทะลักขึ้นมา เขาพุ่งเข้าหาราชครู เหมือนเด็กที่ผ่านความทุกข์ทรมานแต่ไม่มีใครรับฟัง ก่อนจะร้องไห้โฮออกมา

“ราชครู ท่านพ่อ ขอท่านช่วยเรียกร้องความยุติธรรมให้ข้าด้วย!”

วิญญาณของจีปอฉางตะโกนอย่างปวดร้าวใจ เขาชี้ไปที่จ้าวอู่เจียงพลางสั่นเทา

“เป็นเขา! เป็นเขา! ก็เขานั่นแหละ!”

“เขาไม่ใช่บุตรชายของท่าน เขาเป็นคนปลอมตัวมา เขามีเจตนาร้าย!”

“หากไม่ใช่เพราะข้าโชคดี คงไม่มีโอกาสได้พบพวกท่านอีกแล้ว!”

“บัดนี้เขาตกอยู่ในมือพวกท่านแล้ว นี่คือความประสงค์ของสวรรค์!”

“ท่านพ่อฆ่าเขาเสีย! ฆ่าเขาเสีย! ประหารทั้งตระกูลเขา!”

“อย่าปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ คนผู้นี้อันตรายยิ่งนัก ดูเหมือนว่าเขายังรู้วิชาร่างอมตะของตระกูลจีของพวกเราด้วย!”

“ท่านพ่อรีบฆ่าเขาเสีย!” จีปอฉางกอดท่านราชครูแน่นพลางร้องไห้ไม่หยุด ส่วนราชครูมีสีหน้าจนใจ

จีทังมีสีหน้าซับซ้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ ในสถานการณ์ที่จีปอฉางคิดว่าอันตรายเช่นนี้ คนที่จีปอฉางเข้าใกล้กลับไม่ใช่เขา แต่เป็นจางซวีคุน

จีปอฉางค่อย ๆ รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เสียงร้องไห้ของเขาหยุดลง เขาเหลือบมองจ้าวอู่เจียงที่ปลอมตัวเป็นตัวเขาในตอนนี้

เขาเห็นดวงตาเยียบเย็น ทั้งร่างสั่นสะท้าน ยิ่งแนบชิดราชครูจางซวีคุนแน่นขึ้น

“อิ้นอ๋อง” จางซวีคุนเอ่ยปากในที่สุด พูดอย่างจริงจังว่า

“อย่าวุ่นวายอีกเลย”

“ตามลำดับอาวุโส เจ้าต้องเรียกเขาว่าบรรพบุรุษ อย่าตะโกนให้ฆ่า ให้ทำร้ายอีกเลย…”

จีปอฉางตกตะลึงจนแข็งทื่อ ไม่ใช่แค่ตกใจ แต่เป็นความมึนงง จนสมองของเขาปิดกั้นคำว่า ‘บรรพบุรุษ’ ออกไปชั่วขณะ

เขามองราชครูผู้เป็นที่เคารพรักอย่างงุนงง แล้วหันไปมองฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาที่มีสีหน้าเคร่งขรึม จากนั้นก็มองจ้าวอู่เจียง

เขารู้สึกว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ อาจเป็นเพียงภาพลวงตา เป็นภาพลวงที่จ้าวอู่เจียงสร้างขึ้นมาเพื่อทรมานเขา

ต้องเป็นอย่างนั้นแน่!

ไม่เช่นนั้น ทำไมจ้าวอู่เจียงถึงปล่อยตัวเขา?

กล้าปล่อยตัวเขาต่อหน้าฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาและท่านราชครูหรือ?

ที่นี่ยังคงเป็นอารามอู๋เหวยแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว จ้าวอู่เจียงไม่กลัวตายหรือ?

ดังนั้น นี่ต้องเป็นภาพลวงตาแน่นอน

เขายังคงอยู่ในภาพลวงตา

แม้จะไม่ใช่ภาพลวงที่จ้าวอู่เจียงตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อทรมานเขา แต่ก็คงเป็นภาพลวงที่เกิดจากความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้อิสรภาพและกลับสู่ราชวงศ์เซียนต้าโจว!

“อย่าหวังว่าจะหลอกข้าได้ พวกเจ้าหุ่นเชิดในภาพลวงนี่!” จีปอฉางตะโกนด้วยความโกรธ พุ่งเข้าใส่จ้าวอู่เจียงที่อยู่ในสายตาเขา

“จงตายซะ!”

ในชั่วพริบตาถัดมา ได้ยินเสียง ‘ปัง!’ ดังขึ้น วิญญาณของจีปอฉางถูกจ้าวอู่เจียงตบจนกระเด็นไปกระแทกเข้ากับเตาหลอมยาที่อยู่ไม่ไกล ทำให้วิญญาณของเขาหม่นลงไปไม่น้อย

“ช่างน่าเสียดาย” จางซวีคุนส่ายหน้าถอนหายใจ จีทังก็รู้สึกจนปัญญาเช่นกัน การที่เจ้าหนูยอมรับไม่ได้ในตอนนี้ก็เป็นเรื่องปกติ

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ…” จีปอฉางมีผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูท่าทางค่อนข้างลำบาก เขาทำท่าทางเหมือนคนบ้า หัวเราะร่าลั่น แล้วลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าคลุ้มคลั่งปนกับความตื่นเต้นไม่สิ้นสุด

“นี่มันเป็นเรื่องจริง นี่มันเป็นเรื่องจริง!”

“ข้ารู้สึกถึงความเจ็บปวด ข้ารู้สึกได้ว่าเขาลงมือจริง ๆ ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง!”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ข้าไม่ได้กำลังฝันไป และก็ไม่ใช่ภาพลวงตา ฮ่า ๆ ๆ!”

จ้าวอู่เจียงยกมือขึ้นกุมขมับ เริ่มสงสัยตัวเองว่า บางทีอาจจะขังจีปอฉางไว้นานเกินไปจนทำให้เขาเสียสติไปแล้ว…