ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1566 เรื่องราวที่สร้างความตื่นตระหนก

บทที่ 1566 เรื่องราวที่สร้างความตื่นตระหนก

“สุขสันต์วันเกิด”

เมื่อจ้าวอู่เจียงยื่นน้ำยาวิวัฒนาการระดับสามจำนวนสองขวดที่ห่อแบบเรียบง่ายให้กับโม่หลี พร้อมกับกล่าวคำอวยพรอย่างอ่อนโยน

ทั้งห้องจัดเลี้ยงพลันเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงอื้ออึงขึ้นมา

“ฉันดูไม่ผิดใช่ไหม? ไอ้จ้าวเจียงคนนี้สมองเพี้ยนไปแล้วเหรอ?”

“ฉันว่าใช่ ถ้าสมองไม่มีปัญหา มันจะลืมกฎที่ว่าคุณหนูโม่หลีไม่เคยรับของจากผู้ชายได้อย่าไงร?”

“ฮ่า ๆ ๆ พี่น้องทั้งหลาย พวกนายเห็นอะไรไหม? ตัวตลก? ไอ้จ้าวเจียงนี่เป็นตัวตลกมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว?”

“นายเพิ่งจะรู้เหรอ ตั้งแต่มันอาศัยเส้นสายของหม่าซูเยี่ยนเพื่อไต่เต้าขึ้นมา และได้พัวพันกับคุณหนูหรานหร่าน ฉันก็รู้แล้วว่ามันเป็นตัวตลก”

“เอ๊ะ พวกนายเห็นของในมือมันไหม ห่อแบบนั้นมันอะไรน่ะ? ขี้เหนียวถึงขนาดไม่ยอมใช้กล่องกลไกเหรอ? ของข้างในดูรูปทรงคล้ายน้ำยาวิวัฒนาการเลยนะ”

“มันคงไม่คิดว่าตระกูลโม่ขาดแคลนน้ำยาวิวัฒนาการล่ะมั้ง?”

“แต่ก่อนมันก็เป็นแค่นักล่ารางวัลตัวเล็ก ๆ ถึงจะได้ไต่เต้าขึ้นมาด้วยการอาศัยผู้อื่น วิสัยทัศน์และความรู้เรื่องโลกก็แค่นั้น ให้ของขวัญก็ดูขี้ตื๊อ”

“คิดว่าอยู่ใกล้คุณหนูโม่หลีกว่าพวกฉันหน่อย ก็จะได้รับความชื่นชอบจากคุณหนูแล้วเหรอ? ยังกล้าอวยพรวันเกิดเธอ แล้วมอบของให้เธออีก พวกฉันวางของขวัญไว้บนโต๊ะ แต่มันดันอยากทำตัวแปลกแยก ช่างน่าอับอายจริง ๆ!”

“…”

ไม่เพียงแต่เหล่าคุณชายที่อยู่ในที่นั้นจะเยาะเย้ยถากถาง แม้แต่โม่หรานหร่านที่อยู่ข้างกายจ้าวอู่เจียงเมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

เธอรู้จักน้องสาวคนนี้ดี แม้แต่ของที่คุณพ่อยื่นให้ เธอก็ยังไม่รับเลย แล้วจะไปรับของจากชายแปลกหน้าได้อย่างไร?

จ้าวเจียงเป็นอะไรไป? แม้แต่มารยาทขั้นพื้นฐานก็ยังไม่รู้ หรือว่าคิดว่าสนิทกับเธอแล้วจะทำให้โม่หลีลดความเย็นชาและความรังเกียจลงได้เหรอ?

ไม่ได้ ตอนนี้เธอต้องช่วยจ้าวเจียงแก้สถานการณ์ ไม่ให้เขาต้องอับอายมากเกินไป!

โม่หรานหร่านรู้สึกหนักใจ เตรียมจะรับของขวัญแทนน้องสาวโม่หลี

ส่วนโม่หลี หนึ่งในตัวละครหลักของเหตุการณ์นี้ ในตอนที่จ้าวอู่เจียงยื่นของขวัญให้ เธอตะลึงไปชั่วขณะ โดยสัญชาตญาณรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย แต่ความรู้สึกนั้นก็พลันหายไปอย่างรวดเร็ว แม้แต่เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจิตใจถึงรู้สึกอ่อนโยนเช่นนี้

เพียงคำพูดง่าย ๆ และท่าทางธรรมดาของเขา แต่เธอกลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนเป็นคนสำคัญในชีวิต เช่นนั้นแล้วจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร?

ดังนั้นท่ามกลางความสับสนมึนงง เธอจึงยื่นมือขาวเรียวรับของขวัญมาโดยไม่รู้ตัว

“ขอบคุณ…”

การที่โม่หลีรับของขวัญทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง

เหล่าคนหนุ่มมากความสามารถต่างมองภาพที่ทำให้พวกเขาอ้าปากค้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

“บ้าเอ๊ย! ฉันเห็นอะไรเนี่ย! คุณหนูโม่หลียื่นมือไปรับของขวัญจากจ้าวเจียง เป็นไปได้อย่างไร?”

“สวรรค์! คุณหนูโม่หลีไม่ได้เป็นโรครังเกียจผู้ชายและโรคกลัวความสกปรกหรอกเหรอ? ทำไมถึงรับของขวัญจากจ้าวเจียงได้ล่ะ?”

“ฉันคงไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?”

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ไอ้เจ้าจ้าวเจียงนี่มันมีดีอะไรกัน ก่อนหน้านี้ก็ไปเกาะหม่าซูเยี่ยนกินแล้วครั้งหนึ่ง ต่อมาก็ได้ใกล้ชิดกับคุณหนูโม่หรานหร่าน ตอนนี้แม้แต่คุณหนูโม่หลีก็ดูเหมือนจะลดความระแวงกับมันลง ไอ้จ้าวเจียงนี่มันเป็นใครกันแน่?”

“มันเป็นนักเวทมายาเหรอ หรือว่าตอนนี้มันเป็นผู้วิวัฒน์ระดับห้าขึ้นไปแล้ว? ตื่นพลังพิเศษจนสามารถสร้างภาพลวงตาหลอกคนอื่นได้?”

“พี่น้องทั้งหลายอย่าตื่นตระหนก พวกนายอย่าโดนสถานการณ์ตรงหน้าหลอก ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือคงเป็นเพราะคุณหนูโม่หรานหร่านมีจิตใจเมตตา เพื่อไม่ให้จ้าวเจียงต้องอับอาย เลยแอบบอกคุณหนูโม่หลีไว้ก่อน คุณหนูโม่หลีถึงได้รับของขวัญของมันไว้”

“อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง พี่ฉางไห่พูดได้ถูกต้องจริง ๆ ทำให้ฉันเหมือนตื่นจากฝัน”

“ถูกต้อง คงเป็นอย่างที่ซีเหมินฉางไห่พูดแน่ ๆ”

“จะมีความเป็นไปได้นอกเหนือจากนี้อีกไหม อย่างของขวัญชิ้นนี้อาจไม่ธรรมดา? พวกเราอยู่ไกลเลยมองไม่ชัด แต่คุณหนูโม่หลีเห็นชัดเจนเลยรับไว้?”

“พูดอย่างนี้ ไอ้จ้าวเจียงนี่นี่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำจริง ๆ ถึงกับใช้วิธีต่ำช้าสกปรกเจ้าเล่ห์แบบนี้มาหลอกลวงคุณหนูโม่หลีผู้งดงามและจิตใจอารีของพวกเรา”

“นักล่าเงินรางวัลตัวเล็ก ๆ จะหาของขวัญอะไรที่ล้ำค่ากว่าที่พวกเราเตรียมมาได้?”

“ใช่ ฉันถึงกับต้องขายรถสปอร์ตที่พ่อฉันเพิ่งซื้อให้เพื่อของขวัญชิ้นนี้เลยนะ แล้วของขวัญของจ้าวเจียงจะเทียบของฉันได้ยังไง?”

“ถูกต้องแล้ว เพื่อของขวัญวันเกิดวันนี้ ตลอดปีที่ผ่านมา ฉันถึงกับต้องประหยัดมัธยัสถ์เลยทีเดียว”

“คุณหนูโม่หลีไม่ใช่คนที่สนใจวัตถุนิยม บางทีของขวัญจากจ้าวเจียงอาจจะมีความคิดสร้างสรรค์ก็ได้”

“จริงอยู่ คุณหนูโม่หลีไม่ใช่คนที่สนใจวัตถุนิยม และไม่ได้ให้ความสำคัญกับเงินทอง แต่ถ้าจะทำให้คุณหนูโม่หลีประทับใจได้ทุกเวลานาที ล้วนต้องใช้เงินทองทั้งนั้น พวกนายคิดว่าจ้าวเจียงจะมีปัญญาหาเงินมาได้เหรอ?”