ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1677 ความรักและความภักดี

บทที่ 1677 ความรักและความภักดี

ข้าปรารถนาให้ท้องฟ้านี้มิอาจบดบังสายตาของข้าได้อีกต่อไป?

ข้าปรารถนาให้ตนเป็นอิสระ ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์?

คำพูดให้กำลังใจเหล่านี้ล้วนแต่เสแสร้ง

มันเป็นการเสแสร้งของจ้าวอู่เจียงหลังจากที่จิตใจตายด้านโดยไม่รู้ตัวแต่ยังคงรู้สึกได้

หากในใจเขายังคงเจิดจ้าดั่งดวงตะวันสาดส่อง ไยต้องให้กำลังใจตัวเอง? เขาคงจะพูดว่าเขาไม่สนใจกฎเกณฑ์อะไรทั้งสิ้น แทนที่จะบอกว่าเขาปรารถนา

ชีวิตที่เหมือนซากศพเดินได้ผ่านมาหลายวัน วันนี้ในที่สุดเขาก็ตระหนักว่าตัวเองติดอยู่ในความชื้นแฉะอันยาวนาน

ร่างกายที่เคยเป็นเพียงหุ่นให้เอลิซาขย่มขึ้นลงในที่สุดก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา เขาโอบกอดเอวอ่อนช้อยของเอลิซาทันที เปลี่ยนจากการเคลื่อนไหวเชื่องช้าเป็นการกระแทกเข้าออกอย่างรวดเร็ว ไม่นานเอลิซาก็ครวญครางอย่างเย้ายวนและอ่อนระทวย

เขาปล่อยมือออกอย่างไม่ใส่ใจ วางเอลิซาลงบนพื้น ใบหน้าสงบนิ่งขณะเช็ดทำความสะอาดอาวุธ แต่ภายในใจกลับปั่นป่วนดั่งพายุ เขาพูดคุยกับตัวเอง

ไม่มีใครรู้ว่าเขาพูดอะไร

มีเพียงเอลิซาที่ทั้งน้อยใจและโกรธอาย เห็นจ้าวอู่เจียงถอนหายใจแล้วย่อตัวลง พยายามกอดตัวเองและร้องไห้ จากนั้นจ้าวอู่เจียงก็ทำหน้าเคร่งขรึมแล้วลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

ครั้งนี้เอลิซารู้สึกได้ชัดเจนว่าจ้าวอู่เจียงมีบางอย่างเพิ่มขึ้นมา พลังงานนี้ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน แต่กลับไม่ขัดเขิน ราวกับว่าจ้าวอู่เจียงมีมันอยู่แล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้ลืมมันไปหรือซ่อนมันเอาไว้

—

หมาป่าหิมะควรตายท่ามกลางหิมะ ไม่ใช่ตายในมือของพวกชั่วช้า

ในพื้นที่อันวุ่นวายไร้ระเบียบของอาณาเขตพันดารา ภายในดินแดนแห่งกาลเวลา หมาป่าหิมะร่างใหญ่แต่ชราภาพกำลังถูกกลุ่มผู้แข็งแกร่งไล่ล่าและขัดขวาง

เพราะร่างกายที่ใหญ่โตของหมาป่าหิมะ ทำให้มันไม่สามารถซ่อนตัวได้ และในพื้นที่ประหลาดนี้ มีหลายจุดที่มิติบิดเบี้ยว

อันตรายอย่างยิ่ง

มันเคยเห็นกับตาว่ามีคนที่พยายามจะลอบโจมตีมัน มันพลาดพลั้งเหยียบเข้าไปในพื้นที่มิติบิดเบี้ยว ถูกบดขยี้จนกลายเป็นละอองแสง ไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง เลือดยังไม่ทันได้ไหล

มันยังเคยเห็นคนอื่น ๆ เหยียบในจุดมิติบิดเบี้ยวเดียวกัน แต่เพียงแค่ร่างหายวับไป ดูเหมือนไม่มีอันตราย แค่ถูกส่งตัวไปยังที่อื่นเท่านั้น

พื้นที่มิติบิดเบี้ยวเหล่านี้บางครั้งก็ไม่มีอันตราย บางครั้งก็อันตราย ไม่มีผู้ใดกล้าเสี่ยง

มันถือว่าตัวเองฉลาด ยิ่งไม่มีทางเสี่ยงเด็ดขาด

ก่อนหน้านี้มันถามทาง พวกคนแต่งตัวประหลาดพูดคุยกันดี ๆ ยังมีอุปกรณ์วิเศษลึกลับที่แปลเสียงหอนของมันได้ แต่จู่ ๆ ก็เหมือนได้รับคำสั่งให้จับตัวมัน

ตอนนี้ยังมีผู้แข็งแกร่งอีกมากมายที่มันไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนต้องการจับตัวมันเช่นกัน พวกมันปรารถนาวิชามารกลืนนภาของมัน

ถ้าไม่ใช่เพราะมันแก่แล้ว วรยุทธ์ก็ไม่ทันสมัย ด้วยความหนุ่ม กอปรกับนิสัยของมัน ไม่ว่าอย่างไรมันก็ต้องปะทะกับพวกชั่วช้าที่มารุกรานพวกนี้สักตั้ง

พูดถึงการต่อสู้ มันนึกถึงสหายเก่าที่เป็นม้าตัวหนึ่ง

ครั้งหนึ่งมันกับม้าโง่ตัวนั้นไปขอเข้าร่วมเผ่าหมาป่าที่มันอยู่ แต่กลับถูกปฏิเสธและถูกพวกเผ่าเดียวกันรังแก ตอนนั้นมันก็ต่อสู้กับพวกเผ่าเดียวกันทันที

สุดท้ายก็คือ มันกับม้าโง่สู้คนเยอะไม่ได้ พ่ายแพ้อย่างน่าเสียดาย

พ่ายแพ้…

มันใช้กรงเล็บหมาป่าเกลี่ยผมสีแดงปอยหนึ่งที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน จากนั้นดวงตามันกวาดมองอย่างดุร้ายเย็นชา มันหอนเสียงดัง จางอ้าปากกว้างเป็นหลุมเลือด ในปากมันคือม่านหมุนสีดำมืดมิด พลันปะทุพลังดูดกลืนที่น่าตกตะลึง

พื้นที่โดยรอบบิดเบี้ยวในช่วงเวลานั้น ลำแสงสีดำพวยพุ่งออกจากปากมัน กวาดไปทั่วทุกทิศ

‘โฮ่ว!’

‘ให้เจ้าตายซะ!!!!’ หากตอนนี้มันพูดได้ มันจะต้องพูดประโยคนี้แน่นอน แล้วก็ใช้วิชากลืนนภาเหมือนที่ทำอยู่ตอนนี้ ฆ่าพวกคนเลวที่คิดจะชิงชัยกับมันให้สิ้นซาก

แสงสีดำกวาดไปทั่วทิศ แสงดาวดับวูบไปชั่วขณะ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่เข้าใกล้ถูกกวาดต้อนจนหมดสิ้น

โลกกลับคืนสู่ความสงบชั่วครู่

หมาป่าขาวถอนหายใจอย่างหนักหน่วง มันหอนด้วยความโกรธอีกครั้ง

มันรู้สึกได้ถึงการกดทับพลังของมันจากโลกแปลกใหม่นี้ ไม่เพียงแค่พลัง แม้แต่ความสามารถในการแปลงร่างและพูดภาษามนุษย์ก็ถูกกดทับด้วย

มันไม่ชอบโลกนี้ และยิ่งไม่ชอบพวกศัตรูที่คิดจะชิงวิชากลืนนภาของมัน

“คุณหมาป่า ส่งมอบพลังที่คุณกลืนกินมาคืนมาเดี๋ยวนี้!”

บางคนถูกแสงดำกวาดโดน บางคนโชคดีรอดพ้น สาเหตุหลักเพราะหมาป่าหิมะชราภาพ อีกทั้งกฎของอาณาเขตพันดารากดทับ ทำให้พลังของแสงดำอ่อนลง

ผู้รอดชีวิตถือเครื่องสื่อสารกับสุนัข และตะโกนก้องว่า “ไม่เช่นนั้นในครั้งหน้าที่มา จะไม่ใช่แค่พวกเราเท่านั้น แต่จะมีผู้วิวัฒนาการระดับสูงและผู้บำเพ็ญโบราณระดับมหามรรคา หรือแม้แต่ผู้ยกระดับก็จะลงมือด้วยตนเอง ถึงตอนนั้นคุณหมาป่าจะมีปีกงอกขึ้นมา ก็หนีไม่รอดหรอก

พวกเราต้องการแค่พลังพิเศษในการดูดกลืนของคุณเท่านั้น แค่คุณยอมมอบมันให้ พวกเราจะปฏิบัติต่อคุณอย่างให้เกียรติ หรือถ้าคุณต้องการอะไร พวกเราก็สามารถแลกเปลี่ยนได้ทั้งนั้น ขอแค่คุณมอบมันให้”

เครื่องสื่อสารกับสุนัขส่งเสียงโฮ่ง ๆ หมาป่าหิมะจ้องมองด้วยแววตาที่เย็นชายิ่งขึ้น

ให้มันมอบวิชากลืนนภางั้นหรือ? อย่าริอาจคิดเลย ไม่ว่าใครจะมา มันก็จะไม่มีทางมอบวิชากลืนนภาให้

เพราะวิชากลืนนภานี้ เป็นวิชาที่ชายผู้นั้นถ่ายทอดให้มัน

มันจะไม่มีวันทรยศต่อชายผู้นั้นเด็ดขาด

ไม่มีทาง ไม่มีวัน!

ในเมื่อโลกใบนี้ไม่ให้มันพูด ถ้าเช่นนั้นความรักและความภักดีของมันก็จะแสดงออกด้วยการกระทำ!

มันแยกเขี้ยว ส่งเสียงโฮ่ง ราวกับจะบอกว่า ไอ้หนุ่ม ๆ ดูให้ดี นี่แหละคือพลังที่แท้จริงของพลังดูดกลืนที่พวกแกอยากได้

เขี้ยวหมาป่าของมันดึงน้ำลาย พื้นที่ในปากบิดเบี้ยว เส้นแสงสีดำที่มืดยิ่งกว่าราตรียามค่ำคืนแผ่ขยาย หดตัวกลายเป็นลูกกลมสีดำสนิท

จากนั้นลูกกลมก็ระเบิด กลืนกินทุกสิ่งรอบข้าง

ไร้เสียง ไร้สำเนียง ดินแดนแห่งกาลเวลาที่วุ่นวายไร้ระเบียบแห่งนี้ ถูกมันบังคับให้กลืนกินแสงสว่าง จมหายเข้าไปในความมืด