ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1695 น้องสาวของเขาและน้องสาวของเธอ

บทที่ 1695 น้องสาวของเขาและน้องสาวของเธอ

“คุณชายครับ แต่เช้าตรู่วันนี้ที่อาณาเขตพันดารามี…”

“ไสหัวไป!” อวี้เถิงหลงที่ใบหน้าซีดขาวตวัดมือปัดหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ที่ลูกน้องยื่นมาทิ้งไป

หลังจากที่เขาฟื้นจากยาสลบก็รู้แล้วว่าการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจไม่ประสบความสำเร็จ ในตอนนี้เขาจึงอยู่ในภาวะโกรธแค้นตลอดเวลา

เงาแห่งความตายติดตามเขาไม่ห่าง มันกำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาอย่างต่อเนื่อง

เขาเกลียดทุกสิ่งรอบตัว ทั้งที่พ่อบอกว่าหัวใจสองดวงนั้นเป็นของเขา ดวงหนึ่งสำหรับเปลี่ยน อีกดวงสำรองไว้เผื่อฉุกเฉิน แต่ทำไมตอนที่เขาผ่าตัดหัวใจของเขาถึงได้หายไปล่ะ?

ในขอบเขตกระแสพลังอันกว้างใหญ่ของตระกูลอวี้ หากไม่ได้รับอนุญาตจากพ่อ ใครกล้าแตะต้องหัวใจสองดวงนี้?!

อวี้กวงจงกำลังหลอกเขา! พ่อดูถูกเขาที่เป็นลูกนอกสมรสมาตลอด! คำพูดก่อนหน้านี้ล้วนแต่เป็นข้ออ้างทั้งนั้น!

ต้องเป็นอย่างนั้นแน่!

อวี้เถิงหลงยิ่งคิดยิ่งโกรธ จึงระบายอารมณ์ด้วยการทุบตีลูกน้อง

ลูกน้องก็ไม่กล้าต่อกร ได้แต่ยอมให้อวี้เถิงใช้เป็นเบาะหลงระบายอารมณ์

อวี้เถิงหลงที่ชีวิตกำลังจะดับสิ้นไม่มีเรี่ยวแรงมากนัก ไม่นานก็อ่อนแรงลง ความคิดในสมองสับสนวุ่นวาย คิดแล้วคิดอีก จึงตะโกนว่า “ไปที่ดาวเสี่ยวชาง จับเด็กทั้งหมดจากสถานสงเคราะห์เทียนคงชิงหลางกลับมา!”

ลูกน้องรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที พร้อมเอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า

“คุณชายครับ… นายท่านได้สั่งไว้ก่อนหน้านี้เกี่ยวกับเรื่องสถานสงเคราะห์…”

“ฉันสั่งให้แกไปก็ไปสิ จะมัวพูดอะไรมาก?!” อวี้เถิงหลงจ้องมองด้วยแววตาเย็นชา

“คำสั่งของนายท่านแกฟัง แต่คำสั่งของฉัน แกไม่ฟังงั้นเหรอ?”

“คุณชายครับ… ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น…”

“แล้วแกหมายความว่าไง ทำได้หรือไม่ได้? ถ้าทำไม่ได้ก็ไสหัวไป!” อวี้เถิงหลงพูดอย่างดุดัน

“พวกแกแค่ไปจับตัวพวกมันกลับมา ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ฉันรับผิดชอบเอง!!!”

“คุณชายครับ…”

“ไปให้พ้น! ไสหัวไป ไอ้พวกกินบ้านกินเมือง ไปให้พ้น! ใช้ให้ทำงาน พวกแกทำอะไรได้ดีบ้าง? หา?”

“คุณชายครับ ใจเย็น ๆ หน่อยนะครับ…”

“ฉันจะใจเย็น… อ๊อก…” อวี้เถิงหลงโมโหจนกระอักเลือดออกมา

“คุณชาย!” ลูกน้องตกใจ

“จะไปหรือไม่ไป?!” อวี้เถิงหลงใบหน้าบิดเบี้ยว มีเลือดเหนียวข้นไหลออกมาเปื้อนที่มุมปาก

“คุณชายครับ ผม…” ลูกน้องที่ถูกคาดคั้นไม่รู้จะตอบอย่างไร แต่ลูกน้องคนอื่นรีบตอบอย่างลนลาน

“รีบไปเถอะ! คุณชายครับ พวกเราจะจับตัวคนพวกนั้นกลับมาให้ครับ…”

“เร็ว ๆ…” ลูกน้องรีบลงมือปฏิบัติการอย่างเร่งร้อน มีคนหนึ่งกระซิบสั่งให้แจ้งข่าวกับท่านอวี้กวงจง

อวี้เถิงหลงเหลือบมองพวกเขา

“ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป… พวกแกคงรู้ดีนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น?!”

เหล่าลูกน้องสั่นสะท้าน สายตาพวกเขาหลบเลี่ยง ไม่กล้าสบตากับสายตาอำมหิตของอวี้เถิงหลง

ไม่นานลูกน้องทั้งหมดก็แยกย้ายกันไป หุ่นยนต์เก็บแท็บเล็ตที่หน้าจอร้าวแล้วเดินเข้ามาหาอวี้เถิงหลง

อวี้เถิงหลงนั่งหน้าเครียด ใบหน้าซีดเผือดและมีเงาดำแฝงอยู่ เขารับแท็บเล็ตมา ใจลอยขณะดูข่าวใหญ่ที่กำลังแชร์กันทั่วอาณาเขตพันดารา

—

“ดูเสร็จหรือยัง?”

ผมสีเงินเป็นประกายของโม่หรานหร่านวันนี้ไม่ได้ปล่อยสยาย แต่ถูกมัดรวบไว้ด้วยริบบิ้น ปล่อยตกลงมาถึงเอวบางอย่างลวก ๆ

เธอถือโคมไฟ คุกเข่านั่งข้างน้องสาวโม่หลีโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเบา ๆ

โม่หลีใช้นิ้วเรียวบางเลื่อนบนหน้าจอ แสงสีสันสดใสสะท้อนบนใบหน้าอ่อนหวานงดงามของเธอ ดวงตาหมุนไปมา “พลังของหมาป่าตัวนี้ เหมือนกับพลังที่ฉันได้รับมาจากวิญญาณ”

“พลังการดูดกลืนที่หมาป่าขาวมี แข็งแกร่งยิ่งกว่าที่เธอใช้ได้ในตอนนี้เสียอีก” โม่หรานหร่านมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา

“ทั้งเธอและหมาป่าขาวสามารถดูดกลืนแสงดาวได้ แต่หมาป่าขาวยังสามารถดูดกลืนพลังของคนได้ด้วย จากภาพที่ถ่ายได้ในช่วงหลัง ความอ่อนแอของมันเกิดจากอายุที่มาก ไม่ใช่เพราะหมดแรง

แต่หลังจากที่หมาป่าขาวใช้พลังดูดกลืน สภาพร่างกายมันดีขึ้นกว่าตอนที่ถูกล้อมไว้มาก

แสดงว่าพลังนี้ถูกนำมาใช้ประโยชน์จริง ๆ…

เสี่ยวหลี ถ้าเธอสามารถดูดกลืนสิ่งมีชีวิตได้ บำเพ็ญเพียรอาจก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว…”

“พี่คะ…” โม่หลียิ้มอย่างอ่อนโยน เข้าใจความหมายของพี่สาว

มาถึงตอนนี้อแล้ว เธอไม่สามารถดูดกลืนเพียงแค่พลังวิญญาณสวรรค์และพลังแสงดาวได้อีกต่อไป ควรต้องเร่งความเร็วในการพัฒนา

เธอเม้มปาก

“การบำเพ็ญเพียรของฉันก็เร็วมากแล้วนะ”

“พี่รู้ว่าเธอมีนิสัยอ่อนโยน ไม่กล้าลงมือ” ดวงตาของโม่หรานหร่านสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับเจอเรื่องบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกเร่งรีบอย่างช่วยไม่ได้

“ชีวิตของคนชั่ว ไม่นับว่าเป็นชีวิต บางคนก็ไม่นับว่าเป็นคน!”

“การดูดซับพลังของคนพวกนั้น ทำให้ฉันรู้สึก… อึดอัด…” โม่หลีพูดพร้อมน้ำตาคลอ

“ขอโทษนะคะ พี่แค่…”

“ไม่เป็นไร ฉันเองก็ใจร้อนไปหน่อย…” โม่หรานหร่านค่อย ๆ ถอนหายใจ

โม่หลีจับมือโม่หรานหร่านเบา ๆ แล้วพูดอย่างจริงจัง

“พี่ไม่ต้องกังวลนะคะ… ฉันจะปกป้องพี่เอง”