ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1716 จ้าวรื่อเทียน

บทที่ 1716 จ้าวรื่อเทียน

ยานอวกาศเดินทางด้วยระบบอัตโนมัติ

บนยานมีแค่สองคน สุ่ยปิงเอ๋อร์จึงวางตัวได้อย่างสบาย ๆ

ทุกอย่างพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว หลังจากขึ้นยาน จ้าวอู่เจียงทำตัวเหมือนผู้ชายเลว เขายั่วยวนเธอหลายครั้งจนสำเร็จ

ในตอนนี้ทุกครั้งที่เขาแลกเปลี่ยนอย่างลึกซึ้ง เขามักจะยืนยันกับตัวเองว่า ‘เขาเป็นผู้ชายเลว’

ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้?

นอกจากนิสัยที่ชอบผู้หญิงแล้ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งคือ เขาต้องการดูดพลังหยินจากร่างของสุ่ยปิงเอ๋อร์ เพื่อเติมเต็มพลังหยินที่ขาดหายไปของตัวเอง

และสาเหตุที่พลังหยินของเขาขาดหายไปนั้น เป็นเพราะพลังหยินของเขาได้กลายเป็นพลังปีศาจ และพลังปีศาจนั้นกำลังหล่อเลี้ยงร่างปีศาจของหลินหลาง

จ้าวอู่เจียงเพิ่งรู้ตัวภายหลัง หรือพูดได้ว่าเพิ่งเข้าใจว่าวิธีที่ดีที่สุดในการช่วยชีวิตหลินหลางคืออะไร นั่นก็คือวิธีเดียวกับที่เคยช่วยชีวิตตัวเขาเอง

หลังจากที่เขาออกมาจากราชวงศ์ต้าเซี่ยที่ล่มสลาย วิญญาณของเขาได้ผสมรวมกับพลังปีศาจ จึงจำเป็นต้องเติมเต็มพลังปีศาจอย่างต่อเนื่องเพื่อให้วิญญาณมั่นคง

ดังนั้นในตอนนั้นเขาจึงเป็นเหมือนจ้าวรื่อเทียน ดูดกลืนทุกสิ่ง ทั้งฟ้า ดิน และอากาศ เขายินดีลองทุกวิธีที่จะดูดพลังหยินมาเติมเต็มพลังปีศาจ

ในช่วงเวลานั้นเขาถึงขั้นข้ามพ้นข้อจำกัดของเผ่าพันธุ์ มีความสัมพันธ์กับผีสาวและนางปีศาจ

หลังจากมาถึงอาณาเขตพันดาราและมีความสัมพันธ์กับหม่าซูเยี่ยน เขาอาจจะยังไม่เข้าใจว่าสามารถใช้วิธีนี้เติมเต็มและเพิ่มพลังปีศาจในร่างกายของตัวเอง เพื่อบำรุงเลี้ยงร่างปีศาจของหลินหลาง

แต่หลังจาก ‘ขับไล่ปีศาจ’ กับนักบวชหญิงศักดิ์สิทธิ์เอลิซาโดยบังเอิญแล้ว เขาก็เริ่มเข้าใจ

หลังจากดูดกลืนพลังหยินสองครั้ง พลังปีศาจของเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ พฤติกรรมยิ่งประหลาดและผิดปกติ ด้านปีศาจของเขาชัดเจนกว่าด้านเทพและด้านมนุษย์ เขากลายเป็นคนที่ไม่เหมือนคนปกติทั่วไป

อาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งมาจากการที่เขา ‘ป่วย’ ไม่ใช่คนปกติตั้งแต่แรก เป็นคนไข้อย่างที่เซวียนหยวนซวิ่นจากโรงพยาบาลจิตเวชพูด

และอีกส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะพลังปีศาจในร่างกายของเขากำเริบ

พลังปีศาจส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการบำรุงเลี้ยงหลินหลาง ตัวเขาเองก็เติมเต็มด้วยการดูดกลืนพลังหยินจากผู้หญิง พลังปีศาจที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ทำให้เขากลายเป็นปีศาจไปโดยอ้อม