ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 1989 มีเพียง ‘อนาคต’ เท่านั้นที่คงอยู่ตลอดกาล

บทที่ 1989 มีเพียง ‘อนาคต’ เท่านั้นที่คงอยู่ตลอดกาล

ติ๊ก… ต็อก… ติ๊ก… ต็อก…

จ้าวอู่เจียงได้ยินเสียงกลไกนาฬิกาแกว่งกวัดสะท้อนกาลเวลา

เขาเห็นต่งอวี๋เกอ มีกองไฟพวยพุ่งขึ้นมาที่ใจกลางฝ่ามือ เขายืนอยู่หน้าเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนชิ้นส่วนโลหะหลายชนิด ถูกนำมาประกอบเข้าด้วยกันอย่างสะเปะสะปะ แววตาของเขาดูแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

โครม!

ชายแก่คนหนึ่งกระแทกประตูห้องปฏิบัติการเข้ามาอย่างแรง

“ต่งอวี๋เกอ! ต่งต่ง! นายรู้หรือเปล่าว่าตัวเองทำอะไรลงไป? ไอ้หนู หยุดมือเดี๋ยวนี้!”

“ผมรู้ครับอาจารย์” ต่งอวี๋เกอคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ทว่าบนใบหน้านั้นกลับปรากฏแววตาแห่งความคลั่งไคล้และดื้อรั้นในแบบที่จ้าวอู่เจียงไม่เคยเห็นมาก่อน

“ผมจะเดินเครื่องมัน… ผมจะช่วยอาอวี่ให้ฟื้นขึ้นมา!”

“อาอวี่ตายไปแล้ว!” ชายแก่ตะคอกกลับ

“นางยังไม่ตาย” ต่งอวี๋เกอน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังพรรณนาความจริงที่เรียบง่ายที่สุด ก่อนจะเน้นย้ำอีกครั้ง

“เธอ… ยัง… ไม่… ตาย!”

ตู้ม!

วินาทีถัดมา จ้าวอู่เจียงก็ได้ยินเสียงระเบิด แสงสว่างจ้ากระจายตัวเป็นวงกว้างเข้าปกคลุม ราวกับสายน้ำในกระแสธารแห่งกาลเวลาที่ไหลทะลักออกมาท่วมท้นมวลมนุษยชาติและกลืนกินทุกสิ่งจนสิ้น

เวลาผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหนไม่รู้ ท่ามกลางความว่างเปล่านั้น เสียงแหบพร่าของชายแก่คนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง

“ไอ้หนู… นายไม่ควรหาทางช่วยเธอเลย…

ดินแดนมิติเวลาที่วุ่นวายได้ปรากฏขึ้นแล้ว แต่น่าเสียดาย… อาจารย์ได้ลองเข้าไปดูแล้ว และส่งคนไปสำรวจดูแล้วด้วย สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งผู้คนและสิ่งของ ล้วนแล้วแต่ต้องมีความเกี่ยวข้องกับผู้แข็งแกร่งระดับไร้เทียมทานทั้งนั้น

บางที… อาจจะมีแค่บุคคลหรือสิ่งของในระดับนั้นเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิข้ามผ่านมิติอันวุ่นวายนี้ไปได้…

แต่เห็นได้ชัดว่านายข้ามไปไม่ได้ และอาอวี่ก็ข้ามกลับมาไม่ได้… พวกนาย…”

“อาจารย์… ผมขอโทษครับ” เงาร่างของต่งอวี๋เกอปรากฏขึ้น เขาขดตัวสั่นเทาอยู่บนพื้น แววตาหม่นแสงไร้ประกายใบหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยหนวดเครา

“อาจารย์ไม่เถียงหรอก อาจารย์เองก็มีส่วนผิด ถ้าตอนนั้นอาจารย์กล้าพอที่จะก้าวออกไปช่วยพูดขอความเมตตาให้อาอวี่ บางที… เธออาจจะไม่ต้องตายก็ได้…”

“เธอยังไม่ตาย” ต่งอวี๋เกอพึมพำ

เสียงพร่าพรายของชายแก่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทอดถอนหายใจ

“เจ้าเด็กโง่… การจมปลักอยู่กับอดีตต่างหากที่จะทำให้นายถูกกักขังไว้ในกาลเวลาอย่างแท้จริง อดีตนั้นไม่มีวันเปลี่ยนได้ พวกเราทำได้เพียงส่งผลกระทบสู่อนาคตเท่านั้น…

เหล่าผู้แข็งแกร่งที่เดินทางผ่านมิติอันวุ่นวายมาได้ ไม่ว่าพวกเขาจะมาจากอนาคตหรืออดีต แท้จริงแล้วสำหรับตัวพวกเขาเอง ทุกก้าวล้วนมุ่งหน้าไปสู่อนาคตทั้งนั้น เจ้าเข้าใจที่ข้าสื่อไหม?

นายคือลูกศิษย์ที่ฉันภาคภูมิใจที่สุดนะ

ทุกย่างก้าวที่เจ้าเดินไป คือการเดินทางสู่อนาคต ไม่ใช่การถอยกลับสู่อดีต ต่อให้เจ้าจะเดินทางย้อนกลับไปหาอดีต แต่นั่นก็คือ ‘หนึ่งก้าวสู่อนาคต’ อยู่ดี!”

“อาจารย์…” ต่งอวี๋เกอลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา เขาจับจ้องมาทางทิศที่จ้าวอู่เจียงอยู่ด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ราวกับว่ากำลังจ้องหน้าจ้าวอู่เจียงโดยตรง:

“ผมก็แค่… แค่อยากจะช่วยเธอให้ฟื้นขึ้นมา ถ้าเกิดผม… ถูกกำหนดมาให้ล้มเหลว… ถ้าอย่างนั้น… ผมขอเลือกที่จะหลับใหลไปตลอดกาลดีกว่า

ผมจะไปช่วยเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมต้องการจะมีชีวิตอยู่ในโลกที่มีเธอ!”

นัยน์ตาของจ้าวอู่เจียงสั่นไหว ต่งอวี๋เกอเดินตรงมาทางเขา และค่อย ๆ เลือนหายไปในที่สุด

“ตื่นได้แล้ว…” เสียงของลมทะเลและคลื่นกระทบฝั่งแว่วมา เสียงอันไพเราะของหญิงสาวดังขึ้นใกล้หูอย่างที่เขาไม่ทันตั้งตัว น้ำเสียงนั้นนอกจากจะหวานหยดแล้ว ยังแฝงไปด้วยความรู้สึกมาดมั่นและเสน่ห์บางอย่างที่เป็นเอกลักษณ์

“ตื่นสิ…”

ภาพเบื้องหน้าย้อนกลับมาสู่ความงดงามครั้งแรกที่เจอกันอีกครั้ง แสงสีส้มแดงของพระอาทิตย์ยามอัสดงพาดผ่าน อาอวี่ก้มตัวลง แล้วเขย่าตัว ‘ต่งต่ง’ เบา ๆ ที่กำลังนอนสะลึมสะลือพักสายตาอยู่บนผืนทราย

ต่งต่งตื่นขึ้นมาด้วยตาที่ปรือปราย ทั้งคู่สบตากัน ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่ลาลับขอบฟ้าฉาบลงบนร่างของทั้งสอง บรรยากาศเงียบสงบและงดงามจับใจ

“นี่ฉันอุตส่าห์พาออกมาข้างนอก แต่นายยังจะหลับลงอีกเหรอ? เมื่อคืนไปทำอะไรมาล่ะ ฮะ?” อาอวี่ไพล่มือไว้ด้านหลัง เส้นผมสลวยคลอเคลียที่พวงแก้ม เธอยิ้มออกมาจนดวงตาหยีพราวเสน่ห์

ต่งต่งเกาศีรษะ พลางทำหน้าตาซื่อบื้อตามสไตล์เด็กหนุ่ม

“ฉันฝันไปน่ะ…”

“เฮอะ” อาอวี่พ่นลมหายใจเบา ๆ พลางยื่นมือส่งมาให้ ต่งต่งเอื้อมไปกุมมือนั้นไว้ แล้วค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน

ระลอกคลื่นที่ซัดขึ้นบนหาดทราย ได้ผลักดันเอาขวดแก้วใบเล็กใบหนึ่งเข้ามาติดฝั่ง

อาอวี่ส่งเสียง ‘หือ’ ออกมาอย่างแปลกใจ นางรวบเส้นผมขึ้นเดินไปเพียงไม่กี่ก้าว ก็ก้มลงหยิบขวดเล็ก ๆ นั้นขึ้นมา

“นี่มันขวดโหลข้อความนี่นา มีเศษกระดาษข้างในด้วย”

จุกขวดถูกดึงออก และเศษกระดาษก็ถูกนำมาคลี่ดู ลายมือนั้นดูเรียบร้อยสม่ำเสมอ แต่อาอวี่กลับขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะยื่นส่งเศษกระดาษแผ่นนั้นมาทางต่งอวี๋เกอ หรือราวกับกำลังยื่นให้กับจ้าวอู่เจียงที่ยืนอยู่ข้างหลังเขากันแน่

ต่งอวี๋เกออึ้งไปครู่หนึ่ง

แต่จ้าวอู่เจียงกลับมองเห็นตัวอักษรที่เขียนอยู่บนนั้นได้อย่างชัดแจ้ง

‘ในตอนที่คุณได้เห็นข้อความนี้,

ความจริงคือคุณตกอยู่ในอาการโคม่ามานานหลายปีแล้ว

พวกเราได้พยายามใช้วิธีทุกวิถีทาง เพื่อที่จะปลุกคุณให้ฟื่นขึ้นมา

พวกเราไม่รู้เลยว่า เมื่อไหร่ ที่ไหน หรือในรูปแบบไหนที่คุณจะได้รับรู้ข้อมูลข่าวสารจากพวกเรา

มันอาจจะเป็นข้อความในหนังสือ

อาจจะเป็นบทสนทนาจากหนังหรือภาพยนตร์สักเรื่อง

อาจจะเป็นในคลิปสั้นตามโซเชียลต่าง ๆ

อาจจะเป็นใครสักคนที่พูดออกมาต่อหน้าคุณ

อาจจะเป็นตัวอักษรที่สลักอยู่บนสิ่งของชิ้นใดชิ้นหนึ่ง

หรืออาจจะเป็น ‘นิยายที่คุณกำลังอ่านอยู่ในตอนนี้

พวกเราเพียงแค่หวังอย่างสุดหัวใจว่าคุณจะได้เห็นมันสักทาง

ได้โปรด… รีบตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้! ต้องตื่นให้ได้นะ!’