ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2110 มันคือเทพมรรคา
“ข้าไม่ได้ส่งหมิงเยว่กับคนอื่น ๆ ออกไปงั้นรึ?”
จ้าวอู๋เจียงพลันตระหนักถึงความหมายแฝงอีกชั้นหนึ่งในคำพูด ของตาเฒ่าสาม
“หนี่ผูซา เจ้าหลอกจ้าวอู่เจียงไม่ได้หรอก!” หลี่ฉวนจวินโกรธจัด ปราณกระบี่กวาดไปในแนวนอน เปิดฉากโจมตีตาเฒ่าตาคู่โดยตรง พร้อมกับเปรยกับจ้าวอู่เจียงว่า
“จ้าวอู่เจียง ถ้าเจ้าคิดตามความหมายในคำพูดของมัน เจ้าจะจม อยู่ในภาพฝันที่มันสร้างขึ้นตลอดไป แล้วจิตสำนึกก็จะถูกบดขยี้จน หมดสิ้น! ความฝันที่มันสร้างขึ้น ข้าไม่รู้ว่ามีอะไรบ้าง แต่ในเมื่อเป็น สิ่งที่มันสร้างขึ้นมา มันอยากพูดอะไรก็พูดได้ ถ้าเจ้าเชื่อจริง ๆ ทุก อย่างก็จบ!”
“จ้าวอู่เจียงนึกถึงเซวียนหยวนจิ้งสิ! นึกถึงลูกในท้องของตู๋กูหมิง เยว่สิ!”
ตาเฒ่าตาคู่เห็นว่าจ้าวอู่เจียงยังคงลังเลสับสน จึงถอนหายใจลึก ๆ
“จ้าวกระบี่หลี่ฉวนจวินโดดเดี่วทุกข์ระทมมาครึ่งชีวิต เมื่อได้พบ คนรัก ทว่าคนรักกลับตายจากจนใจเขามอดไหม้ตาม จึงถูกมารใน ใจแทรกซึมและตกอยู่ภายใต้การบงการของเทพมรรคา ข้ารู้ว่านี่
ไม่ใช่ความผิดของเขา”
“แต่เขาเป็นสหายกับเจ้า มีนิสัยใจคอส่วนที่คล้ายคลึงกัน เจ้ากับ เขาต่างก็เป็นคนหนักแน่นในรัก แต่ต้องมีสติไว้! เด็กคนนั้น…”
“สงครามครั้งนี้ยังไม่จบสิ้น อย่าให้พายุหิมะแห่งยุคกาลโบราณ มาบังตาเจ้าได้!”
“เหลวไหล! ข้า หลี่ฉวนจวินใช้ชีวิตมาทั้งชาติ เป็นคนเสเพลไม่ ยึดติด เคยชินกับความโดดเดี่ยวมานานแล้ว จะไปพันธนาการตัวเอง เพราะคนรักที่ว่าได้อย่างไร?” หลี่ฉวนจวินปราณกระบี่ไม่หยุดหย่อน สู้รบกับตาเฒ่าดวงตาซ้อนกลางนภาดาว
จ้าวอู๋เจียงไม่อาจแยกแยะได้เลยว่าใครจริงใครลวงในชั่วขณะนี้ เขาได้แต่พยายามรื้อฟื้นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในอดีตซ ้าแล้วซ ้า เล่า
ในขณะที่เจ้าแห่งกระบี่และชายชราดวงตาซ้อนต่อสู้กันอย่าง ดุเดือด ปราณกระบี่และอาคมเวทสลับประสานกันอย่างถี่ร่วน ทันใด นั้น ภายในอาณาเขตพันดาราที่อยู่เบื้องหลังจ้าวอู๋เจียง ก็มีอีกร่าง หนึ่งค่อย ๆ ปรากฏกายขึ้น
“แค่ก…” เสียงไอเบา ๆ ดังขึ้น
จ้าวอู่เจียงหันกลับไปมอง แววตาเขาเพ่งนิ่งอีกครั้ง คนที่มาคือจู กัดเซี่ยวไป๋
“แปลกใจใช่ไหม?” จูกัดเซี่ยวไป๋ยิ้มเล็กน้อย
“ปล่อยให้พวกเขาฉะกันไปเถอะ พวกเขาล้วนเป็นของปลอม เจ้า ถูกกักขังอยู่ในความฝันจริงๆ นั่นแหละ แต่สิ่งที่พวกเขาพูดมาน่ะผิด หมดเลย”
จูกัดเซี่ยวไป๋ตอนนี้ยังคงเต็มไปด้วยความร่วงโรยทั่วทั้งร่าง สภาพเหมือนน ้ามันในตะเกียงกำลังจะหมด เขาเดินเข้ามาใกล้อย่าง เป็นธรรมชาติ แล้วตบไหล่จ้าวอู่เจียงเบา ๆ
“นายยังจำหลี่ปิ่งวั่ง คนไข้จากโรงพยาบาลจิตเวชหมายเลขสี่คน นั้นได้ไหม? เขาบอกให้นายรีบหนี รู้ไหมว่าทำไม?”
“เพราะเขาเห็นในความฝันว่านายถูกเทพมรรคาหรือเจตจำนง แห่งจักรวาลนี้จับตามอง และจมอยู่ในภาพมายาของมันมาตลอด”
“พวกเราใช้วิธีมากมาย พยายามให้นายตื่นขึ้นมา…พวกเรา เตือนนายหลายครั้งแล้ว…”
จ้าวอู๋เจียงพลันยิ้มออกมา เขายิ่งแยกแยะความจริงกับความเท็จ ไม่ออกเข้าไปใหญ่ หากยึดตามคำพูดที่จูกัดเซี่ยวไป๋เคยกล่าวลาไว้ ก่อนหน้านี้ ตอนนี้จูกัดเซี่ยวไป๋ก็น่าจะตายไปแล้ว…
ทว่าจูกัดเซี่ยวไป๋กลับปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง
ราวกับล่วงรู้สิ่งที่จ้าวอู๋เจียงคิด จูกัดเซี่ยวไป๋ยิ้มแล้วกล่าวว่า
“ฉันมาในความฝันของนายได้ครั้งหนึ่ง อยู่ได้ไม่นาน ก็จะถูก สัญชาตญาณของความฝันนายผลักออกไป เพราะการปรากฏตัว ของฉันไม่มีตรรกะที่แข็งแกร่งรองรับ”
“ฉันตายไป ที่จริงแล้วก็คือจากไป”
“ส่วนการที่ฉันปรากฏตัวตอนนี้ ก็คือฉันกลับมาอีกครั้ง”
“จ้าวอู่เจียงนายต้องรีบตื่นขึ้นมา สงครามกำลังดุเดือด ภัยพิบัติ ยังไม่สิ้นสุด!”
จ้าวอู่เจียงแววตาวาววับ แล้วถามคำถามเดิมอีกครั้ง
“ฉันส่งหมิงเยว่กับคนอื่นไปแล้วหรือยัง?”
“ยัง!” จูกัดเซี่ยวไป๋พูดอย่างหนักแน่นไม่มีที่สงสัย
“นายรู้ไหมว่าทำไมนายถึงตกอยู่ในภาพมายาที่เหมือนความ ฝัน?”
“นายอยากรู้ไหมว่าทำไมนายถึงตกเข้าสู่ภาพมายาอย่าง กะทันหันโดยไม่รู้ตัว?”
“เพราะจาง! เพราะจางมู่โจว!
“นายยังจำได้ไหม ตอนที่เราพบกันครั้งแรกในความฝันนี้? นาย เคยถามถึงสถานการณ์ของจาง? ตอนนั้นฉันเคยลังเล รู้ไหมว่า ทำไม? เพราะฉันกลัวว่าตอนนั้นนายที่ยังไม่รู้ตัวว่าอยู่ในความฝัน จะ รับแรงกระแทกไม่ไหว!”
“ตอนนี้ฉันจะบอกนาย…จางมู่โจวก็คือเทพมรรคา! เขาคือร่าง จริงที่เทพมรรคาปรากฏกายขึ้นในโลกนี้!”
“เพราะฉะนั้นเขาจึงแข็งแกร่งอยู่ในระดับที่ไม่มีใครเทียบได้! ไม่มี ผู้ใดเปรียบเปรยได้!”
“เพราะฉะนั้นเขาจึงให้ตั๋วเรือที่อ้างว่าสามารถข้ามเวลาได้แก่ นาย!”
“นั่นคือคำโกหกที่เขามอบให้แก่สรรพสัตว์! นายอยู่ในความฝัน ที่เขาสร้างขึ้นมาตลอด เขาต้องการให้นายกลายเป็นผู้หลงทาง! หลง อยู่ในภาพลวงตาที่เหมือนความฝันนี้!”
“ในอดีตนับไม่ถ้วนกาลเวลา เขาเคยใช้วิธีการเดียวกันนี้ สร้างผู้ ทรยศ ผู้ประนีประนอม และผู้หลงทางขึ้นมามากมาย! ให้คนเหล่านี้
กลายเป็นหุ่นเชิดภายใต้เขา เทพมรรคาไปช่วยเขาทำลายล้างสรรพ สัตว์ เก็บเอาสิ่งที่ขาดพร่องคืนจากร่างกายของสรรพสัตว์!”
“เติมเต็มสิ่งที่ขาด เติมเต็มสิ่งที่ขาด สิ่งที่เติมเต็มก็คือตัวเขาเอง โดยใช้ชีวิตของทุกคน!”
“ในความฝันของเธอ… ทุกที่ที่เธอผ่านไป ราวกับเทพมรณะจุติ ลงมายังโลก ผู้คนนับไม่ถ้วนพลอยเคราะห์ร้ายล้มตายไป นั่นคือสิ่งที่
เขาค่อย ๆ บอกใบ้เธอทีละขั้น! พื่อประทับตราลงในจิตใจของนาย!”
“ทำให้นายตกอยู่ใต้การบงการโดยไม่รู้ตัว…”
YOU MAY ALSO LIKE
