ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2116 ฝันซ้อนฝันของผู้อยู่ในฝัน

หน้ำประตูภูเขำส ำนักศรัทธำษฎร เงำร่ำงของพวกจิ้งเอ๋อร์ที่ก ำลัง วิ่งเข้ำมำหำด้วยควำมดีใจจนหลั่งน ้ำตำ พลันถูกหยุดเวลำไว้จน กลำยเป็นภำพนิ่ง พร้อมกับกำรปรำกฏขึ้นของเสียงอ้อนวอนจำกต่ งอวี๋เกอ

ประโยคเหล่ำนี้ จ้ำวอู่เจียงเคยได้ยินมันจำกภำยในร่ำงของต่งอวี๋

เกอผู้ไม่ยอมตื่นขึ้นมำ

เมื่อได้ยินอีกครั้งในยำมนี้ เขำคล้ำยจะฉุกคิดอะไรบำงอย่ำงได้… ค ำพูดเหล่ำนี้ รำวกับก ำลังพูดถึงตัวเขำ จ้ำวอู่เจียง เอง

โลกทั้งใบเริ่มพังทลำยลงอย่ำงช้ำ ๆ ท้องนภำอันมืดสลัวก ำลัง แตกสลำย เผยให้เห็นม่ำนสีด ำสนิทที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

บนม่ำนสีด ำนั้น พลันปรำกฏตัวอักษรขึ้นทีละบรรยำกำศ คล้ำย กับค ำอ ำลำสุดท้ำยก่อนปิดฉำกกำรแสดง

[ในตอนที่คุณก ำลังอ่ำนข้อควำมนี้อยู่…คุณหมดสติมำหลำยปี แล้ว]

[พวกเรำพยำยำมท ำทุกวิถีทำงเพื่อที่จะดึงคุณให้ฟื้นกลับมำ]

[พวกเรำไม่รู้เลยว่ำข้อควำมนี้จะไปถึงคุณเมื่อไหร่ ที่ไหน หรือจะ ผ่ำนช่องทำงไหนได้บ้ำง]

[มันอำจจะเป็นหน้ำหนังสือ อำจจะเป็นในหนังหรือซีรีส์สักเรื่อง อำจจะเป็นคลิปสั้นในโซเชียล อำจจะเป็นใครบำงคนที่เดินเข้ำมำพูด กับคุณตรง ๆ อำจจะเป็นข้อควำมที่สลักไว้บนสิ่งของรอบตัว หรือ แม้แต่ใน ‘นิยำย’ ที่คุณก ำลังอ่ำนอยู่ตอนนี้…]

[พวกเรำแค่หวังจำกใจจริงว่ำคุณจะสังเกตเห็นมัน ได้โปรดตื่น ขึ้นมำโดยเร็ว! ต้องตื่นมำให้ได้!]

ในขณะเดียวกัน เสียงนับไม่ถ้วนพลันดังสอดประสำนกันขึ้นมำ ในวินำทีนี้

“ตื่นเร็วเข้ำ!”

“รีบตื่น…”

“ตื่นได้แล้ว!”

“รีบตื่นขึ้นมำ…”

“จ้ำวอู่เจียง!”

“ตื่นขึ้นมำเสียที!”

“อู่เจียง…”

“ฟื้นเถอะนะ…”

เสียงนี้ในตอนท้ำย ปรำกฏเสียงเศร้ำโศกของจิ้งเอ๋อร์

“อู่เจียง…ตื่นเถอะ…”

“ตื่นได้ไหม?”

“เรำสั่งให้เจ้ำตื่นขึ้นมำเดี๋ยวนี้! จ้ำวอู่เจียง!”

โลกทั้งใบพังทลำยลงอย่ำงรวดเร็ว โลกของจ้ำวอู่เจียงจมดิ่งลงสู่ ควำมมืดมิด

เขำได้ยินเสียงหิมะตกดังซู่ ๆ ได้ยินเสียงไฟในเตำยำปะทุเป็น ระยะ ได้ยินเสียงลมจำกกำรโบกพัดกองไฟ และเขำยังได้ยินเสียง หัวใจที่เต้นตึกตัก ซึ่งอยู่ใกล้ตัวเขำมำกเหลือเกิน

เขำสัมผัสได้ถึงกลิ่นอำยอันแสนคุ้นเคย

เขำพยำยำมจะลืมตำขึ้น แต่กลับรู้สึกว่ำเปลือกตำนั้นหนักอึ้งเป็น พิเศษ รำวกับว่ำร่ำงกำยของเขำอ่อนแอจนถึงขีดสุด

“เจ้ำเคยกล่ำวไว้ว่ำ… หำกวันหน้ำได้ร่วมเดินฝ่ำหิมะไปด้วยกัน ก็ นับว่ำในชำตินี้เรำได้อยู่ครองคู่กันจนหัวขำวโพลนแล้ว เรำเอง… ก็ อยำกจะอยู่กับเจ้ำจนถือไม้เท่ำยอดทองกระบองยอดเพชรเช่นกัน…”

น ้ำเสียงที่แฝงไปด้วยควำมเขินอำยของจิ้งเอ๋อร์ดังแว่วมำ นำง อึกอักเหมือนมีค ำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปำก ก่อนจะพรั่งพรูออกมำไม่ขำด สำย เต็มไปด้วยควำมกังวลและควำมหวัง

“ท ำไมเจ้ำยังไม่ฟื้นอีก? หรือว่ำค ำพูดที่เจ้ำเคยบอกไว้… เจ้ำ หลอกเรำ?”

“เจ้ำชนะแล้ว เซวียนหยวนอวี้เหิงตำยแล้ว แต่เจ้ำต้องตื่นขึ้น มำนะ…”

“เลิกแกล้งท ำเป็นหลับได้แล้ว จ้ำวอู่เจียง ข้ำรู้ว่ำเจ้ำฟื้นแล้ว และ ก ำลังแกล้งปั่นหัวเรำอยู่ ใช่หรือไม่?”

“หมอหลวงก็บอกแล้วว่ำเจ้ำเพียงแค่บำดเจ็บสำหัส จิตใจและ ร่ำงกำยอ่อนล้ำเกินไป จ ำเป็นต้องพักผ่อนให้เต็มที่ แต่เจ้ำก็นอนนำน เกินไปแล้ว…”

“ตื่นเถอะนะ ได้ไหม? เรำ… เริ่มจะคิดถึงเจ้ำแล้ว…”

“……”

เสียงของจิ้งเอ๋อร์ที่พร ่ำเพ้อค่อย ๆ แผ่วเบำลงเรื่อย ๆ

ไม่รู้ว่ำเวลำผ่ำนไปนำนเท่ำใด ในที่สุดจ้ำวอู่เจียงก็สำมำรถลืมตำ ขึ้นได้

ภำพม่ำนมุ้งและผ้ำโปร่งที่แสนคุ้นเคย ท ำให้นัยน์ตำของเขำสั่น ไหว

ที่นี่คือต้ำเซี่ยคือพระรำชวัง คือต ำหนักหย่ำงซิน

จิ้งเอ๋อร์ฟุบหลับอยู่ข้ำงเตียงของเขำ

เขำเหลือบมองไปนอกห้อง แสงสว่ำงภำยนอกดูหม่นสลัว ไม่รู้ว่ำ เป็นช่วงบ่ำยที่ฝนและหิมะโปรยปรำย หรือว่ำเป็นช่วงพลบค ่ำของวันที่

ฟ้ำใส

เขำคลับคล้ำยคลับคลำว่ำฉำกนี้เคยเกิดขึ้นมำก่อน แต่เขำกลับ นึกไม่ออกเสียแล้ว

เขำเพียงแต่จ้องมองใบหน้ำของจิ้งเอ๋อร์อย่ำงเงียบ ๆ

ใบหน้ำนี้ไม่ใช่รูปโฉมที่แท้จริงของจิ้งเอ๋อร์ แต่เป็นใบหน้ำหลัง กำรแปลงโฉมที่นำงใช้แสดงต่อบุคคลภำยนอก ทว่ำร่องรอยควำม เหนื่อยล้ำบนดวงหน้ำนั้นยังคงเห็นได้ชัดเจน คงเป็นเพรำะช่วงที่ผ่ำน มำจิ้งเอ๋อร์ต้องแบกรับควำมวิตกกังวลอย่ำงหนัก

เขำลูบไล้แก้มของจิ้งเอ๋อร์อย่ำงแผ่วเบำ ค่อย ๆ ลอกหน้ำกำก แปลงโฉมที่บำงรำวกับปีกจักจั่นนั้นออก เผยให้เห็นดวงหน้ำอัน งดงำมหมดจดรำวกับภำพวำดของจิ้งเอ๋อร์

เขำมีรอยยิ้มประดับที่หัวคิ้วพลำงค่อย ๆ เคลื่อนกำยเข้ำไปใกล้ เพื่อสัมผัสกลิ่นอำยของนำง

เขำมั่นใจอย่ำงที่สุด… นี่แหละคือจิ้งเอ๋อร์ตัวจริง

ควำมทรงจ ำอันสับสนวุ่นวำยต่ำง ๆ นำนำพุ่งพล่ำนเข้ำสู่สมอง รำวกับกระแสน ้ำที่เชี่ยวกรำก

เขำตื่นขึ้นมำอย่ำงสมบูรณ์แล้ว!

ที่แท้… เรื่องรำวที่เขำได้พบเจอในภำยหลัง ทั้งสิ่งที่เรียกว่ำเทพ เจ้ำ กำรบ ำเพ็ญเพียร หรืออำณำเขตพันดำรำ ล้วนเป็นเพียงควำม

ฝันยำมบำดเจ็บสำหัสและหลับใหลไปหลังจำกที่เขำฆ่ำเซียวเหยำอ๋อง เซวียนหยวนอวี้เหิง!

เป็นควำมฝันที่เขำสร้ำงขึ้นจำกควำมทรงจ ำบนดำวสีน ้ำเงิน จำก นิยำยสยองขวัญ เรื่องรำวเทพเซียนยุทธภพ หรือภำพยนตร์และ หนังสือประวัติศำสตร์ที่เขำเคยผ่ำนตำมำ!

บำงทีจิ้งเอ๋อร์อำจสัมผัสได้ถึงควำมเคลื่อนไหว นำงค่อย ๆ ลืมตำ ที่เหนื่อยล้ำขึ้น เมื่อเห็นจ้ำวอู่เจียงฟื้นแล้ว นำงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่

ใบหน้ำจะเปี่ยมไปด้วยควำมดีใจ นำงโถมตัวเข้ำกอดจ้ำวอู่เจียงไว้ แน่น พร้อมเสียงสะอื้นที่ปิดไม่มิดท่ำมกลำงควำมปรีดำ

“เรำรู้แล้ว… ในที่สุดเจ้ำก็ฟื้นเสียที ถ้ำเจ้ำยังไม่ตื่นอีก เรำจะสั่ง ตัดหัวพวกหมอหลวงพวกนั้นให้หมดเลย…”