ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2115 ฝันซ้อนฝัน

ลมและหิมะพัดกระหน ่ำหวีดหวิวตลอดทั้งคืน

จ้ำวอู่เจียงรู้ดีว่ำทุกสิ่งทุกอย่ำงนับตั้งแต่เขำตื่นขึ้นมำในรำชวงศ์ เซียนต้ำโจวนั้นล้วนเป็นเรื่องจอมปลอม

เพรำะในตอนที่จิ้งเอ๋อร์ปรำกฏตัว เขำก็รู้ได้ทันทีว่ำนำงไม่ใช่ตัว จริง

เขำรู้จักกลิ่นอำยของจิ้งเอ๋อร์ดีเกินไป มันสลักลึกเข้ำไปในจิต วิญญำณของเขำ แล้วเขำจะไม่รู้ถึงควำมแตกต่ำงระหว่ำงจริงกับเท็จ ได้อย่ำงไร?

ทุกอย่ำงมันสมบูรณ์แบบเกินไป ทั้งจิ้งเอ๋อร์ที่ยังมีชีวิตอยู่ และ หลินหลำงที่ไม่ได้สังเวยตนเอง…

ต่อมำเมื่อดวงวิญญำณของเสี่ยวหงถูกรวมกลับมำ เสี่ยวหงก็ได้ เตือนเขำที่ริมแม่น ้ำสำมภพอีกว่ำ ทุกอย่ำงที่นี่มันประหลำดพิกล

แน่นอนว่ำเขำย่อมรู้ดี

ทว่ำเขำยังคงเลือกที่จะซึมซับไออุ่นในควำมลวงอันงดงำมนั้น ต่อไป ก่อนที่จะยอมตื่นขึ้นมำจริง ๆ

เขำเหลือบมองตำเฒ่ำสำม

ตำเฒ่ำสำมนั่งอยู่บนเก้ำอี้ไม้ที่มีล้อเข็น เข็นตรงเข้ำมำหำพลำง ขำนเรียกด้วยควำมเมตตำและเวทนำเพียงค ำเดียวว่ำ

“อำอู่…”

ท่ำมกลำงภัยพิบัติบรรพกำลและพำยุหิมะที่ปกคลุมไปทั่วฟ้ำดิน ในวินำทีที่จ้ำวอู่เจียงล้มลงไปนั้น เขำถูกตำเฒ่ำสำมช่วยชีวิตเอำไว้ แต่ลมหนำวและหิมะก็ได้แช่แข็งกระดูกของตำเฒ่ำสำมจนตำยไปแล้ว

หลังจำกนั้น ภำยในส ำนักเติมฟ้ำ ตำเฒ่ำสำมก็ได้แต่พักฟื้น ร่ำงกำยมำโดยตลอด

ตำเฒ่ำสำมไม่ได้เอ่ยสิ่งใดมำกนัก คงเป็นเพรำะรู้ดีว่ำในใจของ จ้ำวอู่เจียงนั้นเต็มไปด้วยควำมโศกเศร้ำอำดูร ภำยใต้ภัยพิบัติครั้งนี้ สรรพชีวิตต้องมลำยสิ้นไปมำกมำย แม้แต่จิ้งเอ๋อร์ก็ยังต้องตำยจำก

จ้ำวอู่เจียงเองก็ไม่ได้พูดอะไรมำกเช่นกัน แผนกำรอันยำวนำน นับหมื่นกัปผุดขึ้นในใจของเขำ ในฐำนะเทพปีศำจ เขำต้องเป็นผู้ส่ง ข้ำมวิญญำณของผู้คน ต้องใช้ตั๋วเรือใบเดียวนี้ เพื่อพำเหล่ำปวง ประชำข้ำมผ่ำนไปให้ได้!

เขำฮึดสู้ขึ้นมำใหม่ วำงแผนกำรและกลศึกไว้มำกมำย เขำใช้ พลังจำกกระจกเซวียนหยวนซึ่งเป็นสมบัติประจ ำตระกูลเซวียนหยวน สำดส่องลงมำ ในยำมที่จ้ำวอู่เจียงจำกโลกอนำคตถูกกระจกทองแดง ดึงดูดมำยังยุคปัจจุบัน เขำก็ได้ตื่นขึ้นจำกโลงศพในโลกอนำคต

เขำประสบควำมส ำเร็จในกำรเหนือกว่ำภัยพิบัติไปก้ำวหนึ่ง และ ส่งทุกคนข้ำมผ่ำนไปได้ส ำเร็จ รวมถึงตัวเขำเองด้วย

เขำมำถึงยุคสมัยที่เก้ำค่อย ๆ เดินทำงต่อไปทีละก้ำว ระหว่ำงทำง เขำได้พบกับจำงมู่โจวอีกครั้ง ตอนนั้นพลังของเขำแทบไม่ต่ำงจำก จำงมู่โจวแล้ว

แต่เขำก็ยังคงไม่สำมำรถชุบชีวิตจิ้งเอ๋อร์ได้ และยังคงเสำะหำ หนทำงอยู่ตลอดเวลำ

ในขณะเดียวกัน อำยุขัยของเหล่ำญำติมิตรก็ถูกจ ำกัดด้วยกฎ แห่งฟ้ำดิน ท ำให้ไม่อำจมีชีวิตเป็นอมตะได้ เขำท ำได้เพียงมองดูคน ใกล้ชิดค่อย ๆ จำกร่ำงเขำไปทีละคนอย่ำงไร้หนทำง

จนกระทั่งมำถึงช่วงกลำงและปลำยของยุคที่เก้ำ เขำเหลือตัวคน เดียวอย่ำงโดดเดี่ยว ล่องลอยไปในจักรวำล

เขำยืนตระหง่ำนอยู่ท่ำมกลำงดวงดำว ทั่วร่ำงเต็มไปด้วยควำม เหนื่อยล้ำ

ฝันที่สมบูรณ์แบบเกินไปนั้นเต็มไปด้วยควำมไม่จริง แต่ฝันที่เต็ม ไปด้วยควำมสิ้นหวังและควำมเป็นจริงนี้ เขำก็เริ่มตระหนักถึงควำม ลวงของมันนำนแล้ว

เพรำะในวันที่เขำตื่นขึ้นจำกฝันในยุคบรรพกำลและเริ่มฮึดสู้ใหม่ นั้น เขำได้ขบคิดถึงแผนกำรมำกมำย จนในที่สุดท่ำมกลำงแผนกำร เหล่ำนั้น เขำก็ระลึกถึงทุกสิ่งทุกอย่ำงที่เกิดขึ้นในอำณำเขตพันดำรำ ได้

ควำมทรงจ ำที่ควรจะเลือนรำงลงกลับแจ่มชัดขึ้นมำอย่ำง ฉับพลัน เขำเริ่มเกิดควำมกระจ่ำงแจ้งลึก ๆ ว่ำ ควำมจริงที่แท้จริงนั้น ถูกฝังอยู่ภำยใต้ควำมจริงที่ปรำกฏออกมำเป็นชั้น ๆ

ในที่สุด เขำถอนหำยใจในท่ำมกลำงกำรล่องลอย ตื่นรู้ แล้วก็ฟื้น ขึ้นมำอีกครั้ง

ในครั้งนี้ ท้องฟ้ำอันมืดสลัวมีฝนตกลงมำอย่ำงหนักหน่วง หยำด ฝนแต่ละหยำดกระทบลงบนร่ำงกำยที่เพิ่งฟื้นตื่นของเขำ

เขำเพิ่งรู้สึกว่ำหัวใจของเขำก ำลังเต้นอยู่… แต่ไม่ได้เต้นอยู่ใน ร่ำงกำยของเขำเอง

เขำมองตำมจังหวะกำรเต้นของหัวใจไป เห็นหนอนศักดิ์สิทธิ์มู่ เชียนเชียน ในกระเป๋ำเสื้อตัวเล็กของมู่เชียนเชียนนั้นนูนออกมำ มัน บรรจุหัวใจที่ยังคงเต้นอยู่ของเขำไว้ภำยใน

ส่วนบนร่ำงกำยของเขำนั้น ตรงหน้ำอกปรำกฏเป็นรูโหว่ขนำด ใหญ่ ภำยในว่ำงเปล่ำไร้สิ่งใด

“มู่เชียนเชียน เจ้ำก ำลังท ำอะไร!” เสียงกริ้วโกรธของหนี่ผูซำ เยว่ปู้ฝำนดังขึ้น

มู่เชียนเชียนไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย ท ำหน้ำไร้เดียงสำ

“เอ๋? ข้ำท ำอะไรเหรอ? ก็ไหนว่ำจะฆ่ำจ้ำวอู่เจียงไม่ใช่เหรอ? ข้ำก็ ฆ่ำเขำแล้วไงล่ะ…”

“จ้ำวอู่เจียง!” หมำป่ำเทพเจ้ำตกใจสุดขีดเมื่อพบว่ำจ้ำวอู่เจียง ยังคงลืมตำอยู่ กลิ่นอำยพลังไม่มีวี่แววว่ำจะลดถอยลงเลยแม้แต่น้อย มันแผดเสียงแหลมว่ำ

“เขำยังมีชีวิตอยู่!”

มู่เชียนเชียนมองไปที่จ้ำวอู่เจียงด้วยควำมประหลำดใจ สำยตำ ของนำงปะทะเข้ำกับดวงตำของเขำ

เยว่ปู้ฝำนเห็นดังนั้น ใบหน้ำก็ปรำกฏร่องรอยแห่งควำมวิตก เขำ ซึ้งดีว่ำ ผู้ที่ละทิ้งควำมดีงำมและไร้ซึ่งหัวใจนั้น มักจะกลำยเป็นผู้ที่

แข็งแกร่งได้โดยง่ำย สภำวะของจ้ำวอู่เจียงในตอนนี้ ส ำหรับพวกเขำ มันคงไม่สู้ดีนัก

และก็เป็นไปตำมคำด จ้ำวอู่เจียงหยัดกำยลุกขึ้นนั่ง สะบัดมือวำด กระบี่หนึ่งครั้ง ปรำณกระบี่พุ่งตรงเข้ำหำเขำโดยตรง

เยว่ปู้ฝำนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ล้มลงขำดใจตำยทันที ก่อนตำย เขำพึมพ ำอย่ำงไม่อันเชื่อสำยตำว่ำ

“จอมจักรพรรดิ…”

มู่เชียนเชียนตกใจกลัว ถอยหลังไม่หยุด หมำป่ำเทพเจ้ำวิ่งหนี อย่ำงบ้ำคลั่ง ในชั่วขณะเมื่อครู่ หมำป่ำเทพเจ้ำสัมผัสได้ถึงพลังที่ไม่มี สิ่งใดเทียบได้

จ้ำวอู่เจียงลุกขึ้นยืน อำหำรที่เปียกโชกและหนักอึ้งแนบไปกับตัว รอบกำยเต็มไปด้วยเศษซำกปรักหักพังและครำบเลือดที่ไหลนอง

เขำไม่ได้ไล่ตำมมู่เชียนเชียนปรำณกระบี่อีกดำบหนึ่งกวำดไปยัง หมำป่ำเทพเจ้ำอีกครั้ง ส่วนตัวเขำเองพุ่งตรงไปยังทิศทำงของส ำนัก ศรัทธำษฎรอย่ำงบ้ำคลั่ง

เขำข้ำมผ่ำนขุนเขำและสำยน ้ำอันคุ้นเคยของต้ำเซี่ยอีกครั้ง มำถึงหน้ำประตูภูเขำของส ำนักศรัทธำษฎร

ในยำมที่จิ้งเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ออกมำต้อนรับเขำ เขำก็รู้ได้ทันที ว่ำ… นี่คือควำมฝันอีกฉำกหนึ่ง

เพรำะจิ้งเอ๋อร์เป็นตัวปลอม แม้ว่ำภำพควำมทรงจ ำมำกมำยใน สมองของเขำจะเริ่มเลือนลำงไปแล้วก็ตำม แต่ในเมื่อจิ้งเอ๋อร์ปลอม ที่

แห่งนี้ย่อมปลอม

เมื่อเขำตระหนักได้ว่ำนี่คือเรื่องลวงอีกครั้ง ในโลกแห่งควำมฝัน แคว้นต้ำซย่ำอันกว้ำงใหญ่นี้ พลันมีเสียงหนึ่งดังก้องกังวำนขึ้นมำ

เสียงนี้ส ำหรับจ้ำวอู่เจียงแล้วถือว่ำค่อนข้ำงคุ้นเคย

นี่คือเสียงวิงวอน มำจำกควำมทรงจ ำอันรำงเลือนของเขำ เป็น เสียงของต่งอวี๋เกอจำกสำยตระกูลผู้สืบทอดจู้หรงแห่งอำณำเขตพัน ดำรำ

“ข้ำเพียงแค่… เพียงแค่อยำกจะช่วยชีวิตนำงให้ฟื้นคืนมำ หำก ข้ำ… ถูกลิขิตมำให้ล้มเหลว… เช่นนั้นข้ำ… ยอมหลับใหลไปตลอด กำลดีกว่ำ!”

“ข้ำจะไปช่วยนำงซ ้ำแล้วซ ้ำเล่ำ ข้ำจะขอมีชีวิตอยู่ในโลกที่มีนำง อยู่ด้วย”