ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ - เล่มที่ 19 บทที่ 541 ร้านขายยาข้างถนน
หลินเมิ้งหยาไม่เพียงมีประสาทสัมผัสการได้กลิ่นว่องไว แต่นางยังมีเรดาร์ของระบบเซินหนงช่วยวิเคราะห์อีกด้วย
อาซิ่วพบซู่เหมยเมื่อสองวันก่อน หากซู่เหมยยังอยู่ที่นี่แล้วล่ะก็ นั่นหมายความว่านางมีจุดประสงค์อื่นจึงต้องอยู่ที่นี่ต่อไป
ยิ่งไปกว่านั้นผู้อยู่เบื้องหลังยาเซินเซียนซ่านจะต้องเกี่ยวข้องกับซู่เหมยอย่างแน่นอน
คาดว่าคนผู้นั้นจะต้องทำการค้าขายอยู่ในเมืองหลวงเก่ามานานแล้ว แม้จะต้องการสลายตัวจากไป แต่เขาไม่อาจหายตัวไปได้ในเวลาชั่วพริบตา ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่อาจลบเบาะแสออกไปจนหมดได ด้ในคราวเดียว
ขอเพียงหาเบาะแสเจอ เช่นนั้นนางจะขุดคุ้ยคนเหล่านั้นออกมาให้จงได้
คราแรกที่เดินผ่านร้านขายยาแห่งนี้นางมิได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ แต่เรดาร์กลับสัมผัสได้ถึงส่วนประกอบของยาบางส่วน
สมุนไพรเซียนหนี่และสมุนไพรเหม่ยเหรินกิ่วหลาน สมุนไพรทั้งสองชนิดนี้มีฤทธิ์ในการปลุกกำหนัด
เมื่อก่อนได้ยินมาว่าพวกนางคณิกามักจะผสมสมุนไพรทั้งสองอย่างนี้เพื่อเรียกลูกค้า
แต่ที่นี่คือร้านขายยา ปกติแล้วไม่อาจขายยาเหล่านี้ได้อย่างเปิดเผย
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองอยู่หลายหน ก่อนจะขยับเท้าก้าวเข้าไปด้านใน
“คุณหนู เชิญด้านในขอรับ”
ทันทีที่หลินเมิ้งหยาก้าวเท้าเข้าไป ลูกจ้างท่าทางมีไหวพริบคนหนึ่งรีบเข้ามาต้อนรับ
แปลก หลินเมิ้งหยามองสำรวจลูกจ้างคนนี้
แม้จะเพียงบางเบา แต่นางกลับได้กลิ่นสมุนไพรเซียนหนี่และเหม่ยเหรินกิ่วหลานโชยออกมา
ลองถามหยั่งเชิงเล็กน้อย แต่เพราะเหตุใดลูกจ้างเช่นเขาจึงมีกลิ่นของยาสมุนไพรสองชนิดนั้นติดอยู่ที่มือกันเล่า?
สิ่งเดียวที่พอจะเป็นไปได้ก็คือมีคนมาซื้อยาเหล่านั้นที่นี่อยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นร่างกายของเขาจึงมีกลิ่นสมุนไพรทั้งสองชนิดติดอยู่
ทว่าหลินเมิ้งหยามิได้เอะอะไป นางผงกศีรษะให้กับลูกจ้างคนนั้นเล็กน้อย จากนั้นจึงแสร้งทำท่าทางสนใจสมุนไพรในร้าน
“ร้านของเจ้ามีโสมชั้นดีหรือไม่ ที่บ้านข้ามีคนแก่ร่างกายอ่อนแอ ข้าอยากนำไปบำรุงสักหน่อย”
เพียงลูกจ้างคนนั้นได้เห็นชุดหรูหราบนร่างของหลินเมิ้งหยาและผู้ติดตามด้านหลังนางจำนวนไม่น้อย เขาก็รู้ได้ทันทีว่าตนเองได้ต้อนรับคุณหนูตระกูลใหญ่แล้ว
รอยยิ้มพลันปรากฏบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว
“มีขอรับ! มีแน่นอน! ท่านอย่ามองว่าร้านนี้เป็นเพียงร้านเล็กๆ เพราะความจริงแล้วร้านเรามีของดีมากมาย ท่านได้โปรดรอสักครู่ ข้าน้อยจะรีบไปหยิบมาให้ท่านเดี๋ยวนี้”
ลูกจ้างคนนั้นรีบวิ่งไปหยิบของที่ตู้ยา หลินเมิ้งหยาหมุนตัวกลับ ก่อนจะส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้กับอาซิ่ว
อาซิ่วค่อยๆ ขยับเท้าออกไปกระซิบข้างหูทหารองครักษ์สองสามคำ จากนั้นจึงกลับมายืนข้างกายหลินเมิ้งหยา
ขณะเดียวกันลูกจ้างคนนั้นถือโสมเก่าแก่ชั้นเลิศเข้ามาเพื่อต้องการจะเสนอขายให้กับหลินเมิ้งหยา
“คุณหนู เชิญดูเถิดขอรับ นี่เป็นโสมชั้นเลิศที่เปรียบดั่งสมบัติล้ำค่าของร้านเรา ปกติแล้วมิได้ขายให้กับคนทั่วไป แต่เพราะข้าน้อยเห็นความสง่างามของคุณหนู ฉะนั้นหากมิใช่ของดีที สุดแล้ว ข้าน้อยก็มิกล้านำมาเสนอขายให้แก่คุณหนูขอรับ”
หลินเมิ้งหยาเลิกคิ้วขึ้นสูงขณะจ้องมองด้วยความดีใจ
คุณภาพไม่เลว แต่น่าเสียดายที่เก็บรักษาได้ไม่ดี ดังนั้นฤทธิ์ของยาจึงเสื่อมลง
หากซื้อของสิ่งนี้กลับไป เกรงว่าหัวไชเท้าที่บ้านจะบำรุงร่างกายได้ดีกว่าเสียอีก
“อืม ไม่เลวเลย แต่คนที่บ้านข้ามีรสนิยมสูง เกรงว่าคงมิสนใจของสิ่งนี้ ไม่รู้ว่าเจ้ายังมีของดีอย่างอื่นอีกหรือไม่? วางใจเถิด ข้าจะจ่ายให้เจ้าอย่างงาม”
ลูกจ้างคนนั้นฉีกยิ้มกว้างราวกับได้เห็นมารดาผู้ให้กำเนิดของตนเอง เขาดีใจจนแทบกระโดด
“คุณหนูสายตาแหลมคมยิ่งนัก ร้านของเรามีเห็ดหลินจือร้อยปีที่ร้านอื่นมิอาจเทียบได้ ไม่ทราบว่าท่านสนใจหรือไม่? ของสิ่งนี้นอกจากพวกเราแล้ว ที่อื่นก็มิอาจพบเห็นได้ขอรับ”
เห็ดหลินจือร้อยปี? หลินเมิ้งหยาประหลาดใจยิ่งนัก เห็ดหลินจือร้อยปีพบเห็นได้ยากยิ่ง
แม้จะมีอยู่จริง แต่ร้านเล็กๆ แห่งนี้จะมีอยู่หรือ?
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าลูกจ้างคนนั้นจะเดินไปที่ตู้แล้วหยิบหีบใบหนึ่งขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง
ดูจากท่าทางการถือแล้ว น้ำหนักมิเบาเลย
มองเขาวางหีบลงบนโต๊ะแล้วค่อยๆ เปิดออกด้วยความระมัดระวัง
ครู่ต่อมากลิ่นหอมสะอาดพลันลอยฟุ้งออกจากหีบ
“คุณหนูทั้งสอง เชิญดูนี่เถิดขอรับ ไม่รู้ว่าจะถูกใจทั้งสองหรือไม่?”
ลูกจ้างหยักยิ้มภาคภูมิใจ อาซิ่วรู้สึกประหลาดใจอยู่หลายส่วน
เห็นหลินจืออันนี้ใหญ่กว่าใบหน้าของนางเสียอีก นางเพิ่งจะเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก!
“มีเห็ดหลินจือร้อยปีจริงด้วย! ท่านพี่รีบมาดูเร็วเข้า ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
อาซิ่วส่งเสียงเรียกอย่างตื่นเต้น ดวงตากลมโตเปล่งประกายระยิบระยับ
ผิดกับหลินเมิ้งหยาที่หลังจากปรายตามองหนหนึ่งแล้ว นางก็มิได้สนใจอีก
“เจ้าบอกว่านี่คือเห็ดหลินจือร้อยปีของร้านเจ้า?”
ลูกจ้างคิดไม่ถึงเลยว่าคุณหนูท่านนี้จะมีสายตาแหลมคมยิ่งนัก ทุกครั้งที่เขานำของสิ่งนี้ออกมา พวกลูกค้าต่างพากันตกตะลึงอึ้งงัน ทว่าคุณหนูท่านนี้กลับมองมันราวกับว่าเคยเห็นจน นชินตาแล้ว
“แน่นอนขอรับ เห็ดหลินจือร้อยปีชิ้นนี้เปรียบดั่งสมบัติล้ำค่าของร้านเรา ไม่รู้ว่าคุณหนูเคยเห็นเห็ดหลินจือที่ใหญ่กว่าเห็ดหลินจือของร้านเราหรือไม่?”
อาซิ่วส่ายหน้า แม้เห็ดหลินจืออันนี้จะมีขนาดใหญ่โตกว่าเห็ดหลินจือทั่วไป ทว่าสีของมันกลับมิได้แตกต่างจากเห็ดหลินจืออื่นนัก
“ใช่ไหมขอรับ เถ้าแก่ของเราเป็นถึงหมอยาที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงเก่า เห็ดหลินจือในมือของข้าน้อยมิอาจพบได้จากที่อื่นใดอีกแล้ว”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ลูกจ้างคนนั้นก็แสดงสีหน้าภาคภูมิใจ
แน่นอนว่าหากมันเป็นเห็ดหลินจือร้อยปีจริงย่อมพบเห็นได้ยากยิ่ง
น่าเสียดายที่เขาได้มาเจอกับหลินเมิ้งหยา
“เข้ามา จับตัวเขาไป เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากขายของสิ่งนี้ไปมันจะส่งผลถึงชีวิตผู้อื่น? ทั้งที่เป็นของมีพิษ แต่เจ้ากลับบอกว่ามันคือเห็ดหลินจือ ร้ายกาจยิ่งนัก”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงเรียบ แววตาเย็นชาอยู่หลายส่วน
นางย่อมมองออกว่าของสิ่งนี้มิใช่เห็ดหลินจือ
เขาอาจหลอกลวงทุกคนบนโลกใบนี้ได้ ยกเว้นนางเพียงคนเดียวเท่านั้น
“พวกเจ้า! พวกเจ้าจะทำอะไร! ข้าจะบอกเจ้าให้ ร้านยาของพวกเรามีชื่อเสียงอย่างยิ่งในเมืองหลวง!”
องครักษ์ร่างกำยำสองคนปรี่เข้าไปจับตัวลูกจ้างคนนั้น
อีกฝ่ายเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว คาดว่าเขามิเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน
แต่เขาน่ะหรือจะเป็นคู่ต่อสู้ของทหารองครักษ์ร่างกำยำเหล่านั้น หลังจากดิ้นรนอยู่สองสามหน ในที่สุดเขาก็จนมุม
“พี่สาวจวิ้นจู่ ข้าคิดว่ามันคือเห็นหลินจือจริงๆ กลิ่นเองก็ไม่แตกต่าง เช่นนั้นมันจะเป็นของปลอมได้อย่างไร?”
อาซิ่วมองหลินเมิ้งหยาด้วยแววตาฉงน ริมฝีปากบางกระซิบถามเสียงเบา
มองดูลูกจ้างที่พยายามดิ้นรนแต่ไร้ซึ่งทางหนี แววตาของหลินเมิ้งหยาไร้ซึ่งความเมตตา
เดินเข้าไปที่ตู้เก็บยาก่อนจะเปิดชั้นล่างออก
ผลปรากฏว่าในนั้นมีหีบราวเจ็ดแปดหีบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
เห็ดหลินจือร้อยปีกระนั้นหรือ ขยะเช่นนี้กลับกลายเป็นของดีประจำร้านข้างทางได้อย่างไร
“คุณหนู ไม่ทราบว่าข้าทำสิ่งใดให้ท่านขุ่นเคืองหรือขอรับ? แม้ร้านของเราจะเล็ก แต่ก็เป็นร้านเก่าแก่ในเมืองหลวงเก่า ท่านทำเช่นนี้ไม่ถูกต้อง!”
ลูกจ้างคนนั้นไม่มีทางหนีรอดไปได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงปะทะฝีปากกับหลินเมิ้งหยา
“ถูกหรือไม่ถูกต้องเจ้ามิใช่ผู้ตัดสิน ยิ่งไปกว่านั้น พวกเจ้าขายยาปลอม ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อขจัดเภทภัยต่อราษฎร ข้าถามเจ้าหนึ่งคำ เจ้าจงตอบหนึ่งคำ ผิวหนังของเจ้าจะได้ไม่ต้องฉีกขาด ด”
หลินเมิ้งหยาไม่มีทางเชื่อว่าลูกจ้างคนนี้ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น
แม้รูปร่างของมันจะมิต่างจากเห็ดหลินจือ แต่ความจริงแล้วมันคือเห็ดราต่างหาก
ส่วนกลิ่นที่เหมือนกันย่อมเกิดจากการผ่านกรรมวิธีมากมาย ประสาทการมองเห็นและได้กลิ่นของมนุษย์ย่อมเป็นสิ่งที่ถูกหลอกได้ง่ายที่สุด
ฉะนั้นจึงไม่มีใครจับได้
“คุณลูกค้า ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเป็นเพียงลูกจ้างของร้านนี้เท่านั้น ไม่ว่าจะพูดอย่างไรเถ้าแก่ร้านก็เป็นผู้มอบของสิ่งนี้ให้ข้าน้อยนำมาขาย ท่านอย่าเอาเรื่องกับสามัญชนเช่นข ข้าน้อยเลย ปล่อยข้าน้อยไปเถิด ข้าน้อยเป็นผู้บริสุทธิ์นะขอรับ”
เมื่อข่มขู่ไม่ได้ผล เขาจึงใช้วิธีร้องไห้สะอึกสะอื้นแทน
แต่เพราะเขาถูกชายร่างกำยำทั้งสองจับกุมตัวเอาไว้ ดังนั้นจึงมิอาจเล่นตุกติกได้
เห็นจะทำได้มากสุดคงเป็นเพียงการกะพริบตาปริบๆ ใส่หลินเมิ้งหยาเพื่อหวังว่านางจะใจอ่อน
“ผู้บริสุทธิ์? หากเจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์จริง เช่นนั้นคงมิขายเห็ดราเช่นนี้ให้แก่ข้าหรอก ข้าขอถามเจ้าหน่อยเถิด เถ้าแก่ร้านของเจ้าอยู่ที่ใด?”
ดวงตาลูกจ้างคนนั้นกลิ้งกลอก ก่อนจะเอ่ย
“ออกไปแล้วขอรับ เถ้าแก่ร้านของพวกเราออกไปหาของเข้าร้าน! หากท่านไม่เชื่อ เช่นนั้นสามารถถามร้านข้างๆ นี้ได้ ในช่วงเวลานี้ของทุกเดือนเขาจะต้องออกไปหาของมาขายที่ร้าน”
ลูกจ้างร้องตะโกน เหตุเพราะกลัวว่าหลินเมิ้งหยาจะไม่พอใจและสั่งโบยเขา
“เอ๋? งั้นหรือ? เช่นนั้นร้านนี้ก็มีเพียงเจ้าคนเดียวแล้ว?”
หลินเมิ้งหยาไม่เอ่ยว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ นางเพียงปรายสายตาเย็นชาไปทางเขา
“ขอรับ…มีเพียงข้าน้อยคนเดียว คุณหนูได้โปรดปล่อยข้าน้อยไปเถิด ข้าน้อยไม่รู้เรื่องจริงๆ”
ลูกจ้างคนนั้นส่งเสียงวิงวอน สีหน้าท่าทางน่าสงสาร
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะพาตัวเจ้าไปด้วย ถึงเจ้าไม่พูดความจริง แต่จะมีคนทำให้เจ้าปริปากพูดความจริงออกมาเป็นแน่ เกรงว่าเจ้าคงมิอาจทานทนทัณฑ์ทรมานในคุกได้อย่างแน่นอน”
ลูกจ้างอึ้งงันอยู่กับที่ จากนั้นจึงก้มหน้ายอมรับชะตากรรม
“ก็ได้ ก็ได้ ถือเสียว่าข้าโชคร้ายเอง พวกเจ้าเอาตัวข้าไปเถิด”
ยอมรับผิดง่ายขนาดนี้เชียวหรือ? มุมปากหลินเมิ้งหยาเหยียดยิ้มเย็น
“พวกเจ้าเอาตัวเขาไปขังไว้ที่คุกใต้ดินหอป๋ายเฉา ดูแลเขาให้ดีหน่อยแล้วกัน”
เพียงได้ยินคำว่าคุกใต้ดินแห่งหอป๋ายเฉา ดวงตาของลูกจ้างผู้นี้พลันเปล่งประกาย
แม้เขาจะพยายามปกปิด ทว่าการกระทำของเขาตกอยู่ในสายตาของหลินเมิ้งหยาทั้งหมด
ที่แท้ที่นี่ก็เกี่ยวข้องกับหอป๋ายเฉา ลูกจ้างคนนี้จะต้องรู้ตื้นลึกหนาบางอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นจะต้องมีคนรู้จักเห็ดราพิษมาก่อน
หอป๋ายเฉามีความยิ่งใหญ่ในเมืองหลวงเก่าแห่งนี้ แม้แต่ทางการยังให้เกียรติ
ไตร่ตรองสักเล็กน้อย ทุกครั้งที่ลูกจ้างคนนี้โดนจับได้ คาดว่าคนของหอป๋ายเฉาจะต้องช่วยเหลือเขาทุกครั้งอย่างแน่นอน
YOU MAY ALSO LIKE
