ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ - เล่มที่ 20 บทที่ 584 เป้าหมายโหดเหี้ยม
หลินเมิ้งหยาฉีกยิ้มกว้าง นางรู้ว่าแม้ตนเองไม่อยู่ข้างกายเขา เขาก็สามารถจัดการทุกอย่างได้เป็นอย่างดี
เขาเป็นบุรุษที่ยอดเยี่ยม แต่ทุกครั้งมักยอมยืนปกป้องนางอยู่ทางด้านหลัง
“หากกลับไปยังเมืองหลวงคราวนี้ พวกเราลองพิจารณาดูเถิด”
หลงเทียนอวี้เอ่ยโดยไม่มีต้นไม่มีท้าย หลินเมิ้งหยาชะงัก พวกเรา ? พิจารณาอะไร ?
“เมื่อลองนับดู พวกเราแต่งงานกันมาหนึ่งปีแล้ว หากยังไม่มีสัญญาณใดๆ เกรงว่าเสด็จพ่ออาจส่งหมอหลวงมาตรวจร่างกายข้าแล้ว”
เอ่ยกับหลินเมิ้งหยาด้วยท่าทางจริงจัง ชายาของเขาดีหมดทุกอย่าง แต่นางมักไร้เดียงสากับเรื่องนี้เสมอ
แน่นอนว่าหลงเทียนอวี้ย่อมเพิกเฉยต่อความเป็นจริงที่ว่าตนเองก็ไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องนี้
“ฝันไปเถอะ !”
ใบหน้าหลินเมิ้งหยาแดงก่ำ ถลึงตาใส่อีกฝ่ายก่อนจะส่งเสียงตอบโต้
หลงเทียนอวี้เพียงแค่ล้อนางเล่นเท่านั้น เขาไม่มีวันบีบบังคับเรื่องที่นางไม่อยากทำ
หัวเราะเบาๆ พร้อมทั้งลูบเส้นผมของนาง ก่อนจะไปทำงานของตนเอง
มองตามแผ่นหลังของหลงเทียนอวี้ หัวใจของหลินเมิ้งหยาร้อนผ่าว
ลูก…
พูดตามความจริง นางต้องแต่งงานโดยที่ตนเองยังไม่พร้อม
จนกระทั่งตอนนี้นางยังไม่อาจปรับตัวได้กับการต้องกลายเป็นสตรีที่ออกเรือนแล้ว
แต่สิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดก็คือแม้พวกเขาจะหลับนอนบนเตียงเดียวกันอยู่หลายหน แม้จะโอบกอดกันอย่างอ่อนโยน แต่ทว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่มีเรื่องเกินเลยอันใดเกิดขึ้น
ทุกครั้งหลงเทียนอวี้มักควบคุมตัวเองเอาไว้ได้ นี่หรือว่าร่างกายของเขาจะผิดปกติจริงๆ?
หัวคิ้วหลินเมิ้งหยาขมวดมุ่น หรือนางจะขอคำชี้แนะของท่านอาจารย์ดีนะ ?
เมื่อได้รับการช่วยเหลือจากองครักษ์ของอ๋องอวี้ ไม่นานกระโจมก็ถูกสร้างเสร็จ
เหตุเพราะมารดาของเหล่าทารกต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงพาอาซิ่วไปยังเมืองร้างที่อยู่ไม่ไกลเพื่อนำหมอนผ้าห่มและผ้าสะอาดกลับมา
ทว่าสิ่งที่นางคาดไม่ถึงก็คือผอผอชราเส้นผมขาวโพลนกลับเข้ามาช่วยพวกนางดูแลเด็กๆ เหล่านี้
เมื่อมีผู้มากประสบการณ์คอยช่วยเหลือ ไม่นานเด็กและเหล่ามารดาต่างก็อยู่ในความสงบ
กระโจมแห่งนี้ถูกแยกกับกระโจมอื่น หลังจากหลินเมิ้งหยาตรวจสอบด้วยตนเองแล้ว อย่าว่าแต่เถียเจียกู่เลย แม้แต่แมลงธรรมดายังไม่อาจเล็ดรอดอยู่ในผ้าห่มผ้าปูเหล่านั้น
เหล่าผอผอผมขาวโพลนต่างเดินวนเวียนช่วยงานภายในกระโจม
ท่ามกลางความพยายามของทุกคน กระโจมแห่งนี้จึงถูกจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
“ไอหยา พระชายา เรื่องพวกนี้ให้พวกข้าทำเองเจ้าค่ะ”
ฮูหยินคนหนึ่งรับตะกร้าไม้ในมือหลินเมิ้งหยา ภายในคือเสื้อผ้าที่ทอจากผ้าเนื้อนุ่มเหมาะกับทารก ผ้าเหล่านี้ได้มาจากการเมืองร้างเหล่านั้น
หลินเมิ้งหยารู้ดี แม้ภูมิคุ้มกันที่ทารกได้จากน้ำนมแม่จะมีค่อนข้างมาก แต่ถึงกระนั้นก็ยังต้องรักษาความสะอาดเพื่อป้องกันเชื้อโรคด้วย
“ไม่เป็นไร ทุกคนอาจต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่กันสักระยะ เพียงแค่ดูแลเด็กก็เหนื่อยมากพอแล้ว ข้ามิจำเป็นต้องให้นมลูก เช่นนั้นข้าจะทำเรื่องพวกนี้เอง”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มพร้อมทั้งปฏิเสธ ก่อนจะเข้าไปช่วยพวกผู้หญิงเหล่านั้นซักผ้า
พวกผู้ชายที่ได้รู้ข่าวต่างเร่งเดินทางมายังค่ายแห่งนี้
ทว่าพวกเขาไม่อาจเข้ามาได้ และทำได้เพียงมองเข้ามาเท่านั้น
พวกเขาล้วนเป็นชายหนุ่มสกุลสูงศักดิ์ แม้จะเกิดโรคระบาดน่าหวาดกลัว แต่กลับไม่อาจทำลายศักดิ์ศรีในใจของพวกเขาได้
ทว่าขณะที่พวกเขากำลังช่วยเหลือผู้อพยพอย่างยากลำบากอยู่นั้น พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าภรรยาและลูกๆ เกือบจะถูกฆ่าตายไปจนหมด
ดังนั้นหลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พวกเขาจึงตามคนของหลงเทียนอวี้มายังที่นี่
เมื่อเห็นว่าภรรยาและลูกยังอยู่ดี ขอบตาของพวกเขาจึงแดงก่ำ
“ฮูหยิน ดูแลลูกของพวกเราให้ดี ดูแลตัวเองด้วย”
ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ร้องตะโกนออกมา ฝ่ายสามีที่อยู่อีกฟากต่างร้องตะโกนบอกภรรยาของตนอง
เพียงไม่กี่คำ แต่กลับเปรียบดั่งสะพานล่องหนที่ทอดยาวในหัวใจของพวกเขา
ไม่ว่าห่างกันไกลเพียงไหน ไม่ว่าเป็นหรือตาย แต่พวกเขายังคงมีความรักให้แก่กัน
หลินเมิ้งหยาเงยหน้า ก่อนจะได้เห็นดวงตาสีดำคมกริบที่จ้องมายังตนเอง
หยักยิ้ม บัดนี้นางเปลี่ยนเป็นชุดผ้าหยาบสีเทาธรรมดาแล้ว
เส้นผมสีดำขลับถูกปล่อยลงข้างตัวโดยไร้ซึ่งเครื่องประดับหรือไข่มุกแวววาว
ซ้ำยังกำลังถกแขนเสื้อขึ้นเพื่อช่วยหญิงสาวเหล่านั้นซักเสื้อผ้า
ทว่ารอยยิ้มของนางกลับสะดุดสายตาของหลงเทียนอวี้ยิ่งนัก
เขายกยิ้มตามขณะจ้องมองชายาของตนเอง
ทั้งที่เขายืนอยู่ด้านหลังคนเหล่านั้น ทว่าสายตาของหลินเมิ้งหยากลับเห็นเขาเพียงผู้เดียว
สบตากันและกัน แม้จะไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด แต่พวกเขากลับเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี
สร้างกระโจมใกล้กับริมแม่น้ำ หลินเมิ้งหยามีแผนการในใจ (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)
ครั้นยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ นางได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่าง
พวกคุณชายสูงศักดิ์ที่รีบเดินทางมาล้วนเป็นชายหนุ่มร่างกำยำ ยิ่งไปกว่านั้นแต่ละคนล้วนเป็นคนมีความสามารถ
ส่วนคนที่เป็นเพียงราษฎรธรรมดาเองก็มีความโดดเด่นเช่นเดียวกัน
นางตั้งใจเข้าไปถามหญิงสาวที่จับเสื้อผ้าของนางเอาไว้ตอนที่นางเพิ่งเดินทางมาถึง
นางจึงได้รู้ว่าสามีของพวกนางล้วนเป็นหนึ่งในผู้มีคุณธรรมและบารมีสูงส่งที่เป็นที่นับหน้าถือตา
ดูเหมือนเด็กๆ เหล่านี้จะถูกเลือกมาเป็นอย่างดี
ทว่าโชคดีที่พวกนางมาได้ทันเวลา มิเช่นนั้นป่านนี้เด็กเหล่านี้คงถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือของหมอกู่ไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นหมอกู่คนนี้ยังไม่ใช่หมอกู่คนนั้น
หมอกู่คนนี้เป็นศิษย์ผู้น้องของท่านหมอกู่ ทั้งสองมีนามสกุลเหมือนกัน ดังนั้นเมื่อท่านหมอกู่ไม่อยู่ หมอกู่คนนี้จึงกุมกำนาจในค่ายเอาไว้ในมือ
ฮึ เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้
เมื่อได้เห็นหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าคุณชายสูงศักดิ์ที่เขาพามาจะต้องกลายเป็นกองกำลังของเขาในอนาคต
ดังนั้นนางจำต้องดูแลเลือดเนื้อเชื้อไขและภรรยาของพวกเขาให้ดี
“พระชายา ขอบพระทัยเพคะ”
เหล่าฮูหยินต่างมองเห็นการกระทำของหลินเมิ้งหยาตลอดเวลา พวกนางรู้สึกตกตะลึงไม่น้อย
เหตุเพราะนางเป็นถึงชายาอวี้ แต่กลับต้องมาทำงานของคนรับใช้และดูแลพวกนางเช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้นหลินเมิ้งหยายังทำอย่างตั้งใจ ดังนั้นพวกนางจึงรู้ดีว่านี่หาใช่การแสดงไม่
ชายาอวี้ผู้นี้ทำให้ความหวาดกลัวของพวกนางลบเลือนไป ซ้ำยังรู้สึกซาบซึ้งใจมากอีกด้วย
“ไม่เป็นไร พวกเจ้าอย่าเรียกข้าว่าชายาอวี้เลย ที่แห่งนี้ไม่มีกฎเช่นนั้น ข้าชื่อว่าหลินเมิ้งหยา หากคนที่อายุมากกว่าข้าก็เรียกข้าว่าเมิ้งหยา แต่หากอายุน้อยกว่าข้าจะเรียกข้าว่าท่านพี่ก็ได้”
หลินเมิ้งหยาเป็นฝ่ายลดตัวลงก่อน ดังนั้นจึงได้รับความชื่นชมจากพวกนาง
บัดนี้นางสวมเพียงเสื้อผ้าหยาบราคาถูก ยิ่งไปกว่านั้นยังมิได้แสดงท่าทางสูงศักดิ์ดั่งเช่นพระชายา แต่กลับเหมือนพี่น้องของพวกนางมากกว่า
ยุ่งกับงานในกระโจมจนถึงช่วงพลบค่ำ ไม่นานงานทุกอย่างก็เรียบร้อย
เหล่าหนูน้อยต่างนอนหลับแล้ว หลินเมิ้งหยาใช้ตะกร้าไม้ไผ่ทำเป็นเปลชั่วคราวสำหรับเจ้าพวกตัวเล็ก
พวกแม่ๆ นอนบนหญ้าแห้งที่ถูกปูเป็นเตียง นุ่มและสะอาดสะอ้าน กลิ่นของดวงอาทิตย์ทำให้พวกนางรู้สึกอบอุ่น
ภายในกระโจมมีเสียงกล่อมเด็กดังคลอ มือของมารดาจับมือเล็กของลูกน้อย
แสงเทียนสีเหลืองส้ม แม่และเด็กๆ ภาพเหล่านี้ช่างสวยงามยิ่งนัก
หลินเมิ้งหยาถือโคมไฟเดินตรวจสอบทุกกระโจมอย่างละเอียด
เมื่อมั่นใจแล้วว่าเหล่าแม่ลูกต่างไม่มีปัญหา นางจึงถอนหายใจแล้วกลับไปยังกระโจมของตนเองและอาซิ่ว
ขณะนี้ป๋ายหลี่รุ่ยและเซียวยี่ซินกำลังรอนางอยู่ในกระโจม
“เรียบร้อยแล้วหรือ ?”
ป๋ายหลี่รุ่ยมองลูกศิษย์ตัวน้อยของตนเอง แววตาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม
แม้จะเป็นหมอพิษ แต่กลับมีความเมตตา ดียิ่งนัก เขาไม่ได้ถ่ายทอดความรู้ให้ผิดคน
“เจ้าค่ะ จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว แต่เด็กเหล่านั้นไม่มีสิ่งใดผิดปกติเลยหรือ ? ข้าหมายถึงมิได้ถูกใครทำอะไรใช่หรือไม่ ?”
นี่คือสิ่งที่หลินเมิ้งหยากังวล เด็กน้อยเหล่านี้ไม่อาจพูดได้ แม้จะถูกทำร้ายก็ไม่มีใครรู้
นอกจากยาพิษแล้ว ยังมีสิ่งอื่นอีกมากที่สามารถทำร้ายคนได้
ป๋ายหลี่รุ่ยลูบเครา สายตาลังเลอยู่หลายส่วน
“ข้าเองก็ตรวจสอบแล้ว ร่างกายของเด็กเหล่านี้ไม่มีพิษของถียเจียกู่ แต่ร่างกายของพวกเขาถูกวางไข่เอาไว้”
“อะไรนะ !”
ไม่ใช่เพียงหลินเมิ้งหยาคนเดียวที่ตกใจ แม้แต่อาซิ่วเองก็เช่นเดียวกัน
“ไข่ของเถียเจียกู่หรือ ? เช่นนั้นเด็กพวกนั้นจะต้องตายอย่างแน่นอน”
อาซิ่วชอบเด็กเหล่านี้เหลือเกิน ดังนั้นนางจึงร้องตะโกนออกมา
หลินเมิ้งหยารีบปิดปากนางเอาไว้แล้วเตือนมิให้ส่งเสียงดัง
หากพวกแม่ของเด็กรู้เข้า เกรงว่าสถานการณ์จะยากต่อการควบคุม
“ใช่และไม่ใช่”
ป๋ายหลี่รุ่ยกลับให้คำตอบสองอย่าง
“ท่านอาจารย์หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ ?”
ป๋ายหลี่รุ่ยครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย
“ตัวเถียเจียกู่และไข่ของมันจะต้องเกิดจากดิน วันนี้พวกเราห้ามหมอกู่เอาไว้ นี่มิใช่เพียงการช่วยชีวิตเด็ก แต่ยังเป็นการช่วยชีวิตคนอีกมาก”
YOU MAY ALSO LIKE
