ข้ามเวลามาเป็นภรรยาของสามีขาพิการ ตระกูลหาน - ตอนที่ 115 การเอาชนะเล็กน้อย ตอนต้น

งานเลี้ยงต้อนรับผ่านพ้นไปแล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามที่หมิงต้วนต้องการ
ข่าวการกลับมาของหลานสาวที่หายตัวไปกว่าเจ็ดปี ทั้งยังมาพร้อมพลัง
หลอมโอสถขั้นสูง ทำให้หลายวันมานี้ประตูหน้าบ้านตระกูลหมิงไม่เคยเงียบ
เหงา
มีหลายตระกูลมาเยี่ยมเยียน พร้อมหยิบยื่นสิ่งดี ๆ ให้มากมาย จุดประสงค์
ของพวกเขานั้นเป็นที่แน่ชัดอยู่แล้วว่าต้องการทำความสนิทสนมกับตระกูลที่มี
นักหลอมโอสถระดับสูง
เรื่องนี้ส่งผลให้ตลอดหลายวันมานี้ใบหน้าท่านผู้เฒ่าหมิง ยิ้มแย้มมีความสุข
อยู่เสมอ เวลาต้อนรับก็มักจะหยิบยกเรื่องราวของเหลนสาวออกมาโอ้อวด รวม
ไปถึงส่งมอบโอสถระดับสูงให้คนที่มาเยี่ยมเยียนอย่างใจกว้าง
ความชื่นชอบของผู้เฒ่าหมิงตรงตามความต้องการของเยว่ฉี แม้จะแลกมา
ด้วยการที่หญิงสาวต้องหลอมโอสถจำนวนมากก็ตาม
หลายวันมานี้หญิงสาวมักจะยืนข้างกายหมิงต้วน เดินตามจนแทบจะ
กลายเป็นเงาตามตัว การได้รับความใส่ใจจนเกินสมควรของนาง ทำเอาบ้าน
รองแทบอยากจะวิ่งออกไปกระชากตัวเยว่ฉีออกห่างจากผู้เฒ่าหมิง
เยว่ฉีรู้สึกว่า การกระทำช่วงหลายวันมานี้ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง
เพราะมันทำให้ความสำคัญของบ้านรองลดน้อยลงไป
“เยว่ฉีเหลนคิดว่ายังไงบ้าง อยากออกไปสำรวจพื้นที่รอบตระกูลหรือไม่?”
หมิงต้วนเอ่ยถาม
วันนี้ทุกคนในตระกูลต่างมารวมตัวกันบนศาลากลางน้ำ เพื่อพูดคุยและทำ
ความคุ้นเคยกันให้มากยิ่งขึ้น ทำให้เยว่ฉีได้เห็นสีหน้าค่าตาของคนพวกนี้อย่าง
ชัดเจน
ความรู้สึกหวาดกลัวในตอนแรกลดลงไปบ้างแล้ว แม้จะยังคงหลงเหลืออยู่
ยังมีอาการสั่นเล็กน้อยยามเข้าใกล้ แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว
เพราะทุกครั้งที่พบหน้า นางจะได้รับความอบอุ่นจากฝ่ามือแข็งแกร่งเสมอ
เยว่ฉีเตือนตัวเองอยู่ตลอด
หากต้องการก้าวข้ามความกลัว ต้องไม่หนีการเผชิญหน้า
แม้ในใจลึก ๆ จะยังหวาดหวั่นยามได้ยินเสียง ยามมองเห็นสีหน้าของพวก
เขาก็ตาม
และหวังว่าในอนาคตอาการตื่นกลัวเหล่านี้จะหายไป
“ท่านปู่ทวด เหลนอยากออกไปสำรวจเจ้าค่ะ เผื่อจะพบเจอโชค ดีไม่ดี
เหลนอาจจะพบเจอของดีพอจะนำมาให้ท่านปู่ทวด” คำกล่าวของเยว่ฉีทำผู้
เฒ่าหมิงยิ้มกว้าง รู้สึกเอ็นดูเหลนสาวคนนี้ขึ้นมาหลานส่วน
“เหลนรัก คำพูดเจ้าทำคนแก่เช่นข้ามีความสุขยิ่ง เอาล่ะ ๆ ไม่ว่าเจ้าจะ
มอบอะไรให้ปู่ทวดของเจ้าย่อมชอบทั้งสิ้น!!”
เยว่ฉีแย้มยิ้มเล็กน้อยเอ่ยตอบ
“เช่นนั้นเหลนคงต้องแสดงฝีมือให้เป็นที่ประจักษ์แล้ว” นางเอ่ยเย้าแหย่
ปลายหางตาเหลือบไปเห็นสีหน้าไม่พอใจของเด็กน้อยคนหนึ่ง
หึ…โมโหเสียให้พอ รู้สึกไม่ยุติธรรมเสียใจให้พอ เพราะข้าจะทำให้เจ้าอึดอัด
ใจมากกว่าที่เป็นอยู่ ให้สมกับที่กระทำต่อข้า !!
ผู้เฒ่าหมิงชื่นชอบเหลนสาวที่เพิ่งกลับมาตอนนี้มาก ยกมือขึ้นตบไหล่เบา ๆ
“ดี!! หากสิ่งที่เหลนหามาทำให้ปู่ทวดพึงพอใจได้ ปู่ทวดจะทำตามที่เหลน
ขอหนึ่งอย่าง”
“ท่านปู่ทวดพูดจริงหรือเจ้าคะ?”
“ข้าผู้นำตระกูลหมิง พูดแล้วไม่คืนคำ ขอเพียงสิ่งที่เหลนขอเป็นเรื่องที่
เป็นไปได้ ไม่ว่าอะไรล้วนได้ทั้งสิ้น!”
เยว่ฉีเผยยิ้มจริงใจ ทว่าในใจกลับเริ่มวางแผนแล้ว “ท่านปู่ทวดพูดออกมา
เช่นนี้ เหลนต้องทำให้เต็มที่ หาของมาให้ท่านปู่ทวดให้ได้!!”
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงหนึ่งพลันดังขึ้น
“ท่านปู่ทวด เหลนขอออกไปสำรวจด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ”
หมิงต้วนหันไปมอง รอยยิ้มบนใบหน้าลดลงสองส่วน
ดวงตาจดจ้องเหลนสาวที่เมื่อก่อนตนให้ความสนใจอยู่บ้าง
“หากเจ้าต้องการย่อมได้ ถึงอย่างไรก็เป็นเหลนข้าเช่นเดียวกัน” ชายชรา
ไม่ได้ตื่นเต้นหรือดีใจกับการกระทำของนาง
เพราะเข้าใจเจตนารมณ์ที่แท้จริง จึงเอ่ยออกมาอีกประโยคว่า
“หากเจ้าหาของที่ทำให้ข้าพึงพอใจได้ ข้าจะให้เจ้าขออะไรอย่างหนึ่ง
เช่นเดียวกัน”
ได้ยินประโยคนี้สีหน้าหมิงเยว่เหรินจึงระรื่นขึ้นมาแล้ว เด็กสาวยิ้มกว้างแล้ว
หันมาหาเยว่ฉี
“พี่สาวข้าจะพยายามไม่ให้แพ้ท่าน!!” เอ่ยเสียงหยอกเย้าท้าทาย
เยว่ฉีหยักยิ้มมุมปากมองนาง
ความอิจฉาริษยาจากแววตาที่มองมานางสัมผัสได้ชัดเจน
“น้องเหรินพยายามเข้า ข้าขอให้เจ้าพบเจอของดี”
“ข้าต้องเจอของดีเป็นแน่!!” นางหาได้เข้าใจความนัยของคำพูด แต่
ครอบครัวนางกลับเข้าใจ
คนทั้งหมดย้ายมายังส่วนด้านหลังของเรือน ตรงหน้าคือพื้นที่ป่านอกเหนือ
ม่านพลังป้องกัน ได้ยินเสียงสัตว์ร้ายร้องคำรามออกมาจากด้านใน
พื้นที่ลอยฟ้าที่ตระกูลหมิงครอบครองอยู่กินพื้นที่กว้างใหญ่กว่าพันหมู่
ด้านหน้าถูกสร้างเป็นบ้านเรือนสำหรับอยู่อาศัยเพียงร้อยหมู่ อีกเก้าร้อยหมู่
ปล่อยทิ้งร้างไม่มีคนเข้าไปสำรวจมานานมาก
วันนี้อาจจะถือเป็นครั้งที่สองที่พื้นที่กว่าเก้าร้อยหมู่จะถูกตรวจค้น
หมิงเยว่เหรินเดินเข้ามาหาเยว่ฉีด้วยท่าทีเอียงอาย สองมือไขว้หลัง
“พี่สาวมาแข่งกันดีหรือไม่เจ้าคะ? ว่าใครจะหาของล้ำค่าได้มากกว่ากัน”
เยว่ฉีเข้าใจเจตนารมณ์ของเด็กคนนี้ จึงเผยยิ้ม
“น้องเหริน หากเจ้าต้องการย่อมได้ ตัวข้าในฐานะพี่สาวคงต้องเสียสละให้
เจ้าเป็นคนเลือกก่อนว่าต้องการไปสำรวจฝั่งใด”
หมิงเยว่เหรินมองสีหน้าอีกฝ่าย ต้องการอยากรู้ว่ามีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่ภายใต้
ใบหน้ายิ้มแย้มของนางหรือไม่?
ทว่าน่าเสียดาย ไม่ว่าเด็กสาวจะพยายามค้นหามากแค่ไหน ก็ไม่อาจจับ
คลื่นอารมณ์ใดได้
“พี่สาวในเมื่อท่านใจกว้างเช่นนี้น้องก็ไม่เกรงใจแล้ว” นางกล่าวพร้อมหัน
หลังกลับไปเผชิญหน้ากับป่าทั้งพื้นที่
ปลายนิ้วถูกยกขึ้นสัมผัสปลายคางท่าทางครุ่นคิด
“อื้มมม…เช่นนั้นข้าขอเลือกฝั่งนี้เจ้าค่ะ” กล่าวจบพร้อมชี้นิ้วไปยังฝั่งขวา
เยว่ฉีก้าวไปยืนขนาบข้างเอ่ยถาม
“เจ้าแน่ใจแล้วใช่ไหม?” คำถามของนางทำให้อีกฝ่ายสับสน หัวคิ้วขมวด
เข้าหากันเล็กน้อย
ขบคิดกับตนเองก่อนเอ่ยออกมาอีกครั้ง
“ข้ามั่นใจเจ้าค่ะ ข้าเลือกฝั่งนี้” เงยหน้าตอบยิ้ม ๆ
เยว่ฉีพยักหน้าขึ้นลงเข้าใจ หันไปหาผู้เฒ่าหมิง
“ท่านปู่ทวดรบกวนท่านช่วยกางเขตแดนกั้นไม่ให้ทั้งสองฝ่ายข้ามไปหากัน
ได้หรือไม่เจ้าคะ?” เยว่ฉีเอ่ย
ผู้เฒ่าหมิงเลิกคิ้วมองก่อนเผยยิ้มออกมา
“เหลนทั้งสองต้องการแข่งขันกันสินะ ได้!! เพื่อให้การแข่งขันครั้งนี้สนุก
มากยิ่งขึ้น ปู่ทวดจะเพิ่มกฎอีกหนึ่งข้อ” ทั้งสองคนจ้องมองผู้แข็งแกร่งที่สุดใน
ตระกูล
“พวกเหลนมีเวลาสี่ชั่วยามในการตามหาของวิเศษในป่า หลังครบสี่ชั่วยาม
ให้กลับมาหาปู่ทวด ถึงตอนนั้นปู่ทวดจะเป็นคนตัดสินว่าใครทำผลงานได้ดีกว่า
กัน คนที่ทำผลงานได้ดี ทั้งยังทำให้ปู่ทวดพึงพอใจ สามารถขออะไรก็ได้สองข้อ
เป็นรางวัล”
ดวงตาหมิงเยว่เหรินเป็นประกาย ตนต้องใช้ทุกความสามารถเพื่อเอาชนะ
เยว่ฉีให้ได้ !!
เด็กสาวตัวน้อยแสดงความต้องการออกมาอย่างไม่ปิดบังผิดกับอีกฝ่าย
หญิงสาวเพียงเผยยิ้มเล็กน้อยเท่านั้น
การแสดงออกแตกต่างกันของทั้งสองทำให้หมิงต้วนรู้สึกว่า
เยว่ฉีสมกับเป็นเหลนมากความสามารถ อายุห่างจากหมิงเยว่เหรินเพียง
สองปี แต่การวางตัว การแสดงออกทางสีหน้ากลับทำได้ดีมาก เหมาะสมกับชื่อ
ตระกูลหมิง
“ท่านปู่ทวด เช่นนั้นเหลนขอรบกวนท่านปู่ทวดแล้ว” เยว่ฉีเอ่ยขัดความคิด
ชายชรา
เขาพยักหน้าเข้าใจ ก้าวเดินมาด้านหน้า พึมพำร่ายคาถาแล้ววาดมือออกไป
ครั้งหนึ่ง
พลังงานสายหนึ่งตัดผ่านพื้นดินแยกออกจากกันเป็นสองฝั่ง
แรงสั่นสะเทือนและคลื่นสะท้อนจากการปล่อยพลังของผู้ฝึกปราณขั้นตำนาน
รุนแรงอย่างที่คิดไว้ แรงลมรุนแรงจนส่งผลให้ร่างกายพวกเขาถอยร่นไป
ด้านหลังหลายก้าว
เมื่อสายลมรุนแรงหายไปแล้วหญิงสาวก็ได้แต่มองภาพตรงหน้าตาค้าง ตก
ตะลึงไปชั่วขณะ
พื้นที่ซึ่งปกคลุมไปด้วยป่าถูกผ่าให้แยกออกจากกัน เกิดเป็นเส้นทางยาว
จรดพื้นที่อีกฝั่งของเกาะ
พอหานลั่วอี้ขึ้นเป็นผู้ฝึกปราณขั้นตำนานก็จะมีความสามารถเช่นนี้สินะ แค่
คิดก็ตื่นเต้นรอแล้ว
ถึงวันนั้นนางคงมองสามีเก่งกาจและหล่อเหลาขึ้นหลายเท่า
“ท่านปู่ทวดสมกับที่เป็นผู้ฝึกปราณขั้นตำนาน แค่แรงสะท้อนจากพลังก็
สร้างความเสียหายได้แล้ว” เยว่ฉีเอ่ยยิ้ม ๆ การแสดงออกของนางทำให้หมิงต้ว
นพึงพอใจ
“เมื่อใดที่เจ้าก้าวขึ้นมาใกล้เคียงข้าก็สามารถทำเช่นเดียวกันได้ ปู่ทวดของ
เจ้ายังหวังว่าเจ้าจะสามารถก้าวขึ้นไปได้ไกลกว่า”
คำพูดนี้ไม่ต่างจากบอกเป็นนัยว่า อนาคตของตระกูลขึ้นอยู่กับเจ้า
ซึ่งนั่นทำให้บ้านรองถึงกับเผยสีหน้าไม่น่ามองออกมาครู่หนึ่ง
“ท่านปู่ทวดกล่าวหนักไปแล้ว เหลนยังอ่อนหัดนัก คงต้องให้ท่านปู่ทวดสั่ง
สอนอีกมาก”
“ฮ่า ฮ่า เด็กเล็กมักยกยอผู้ใหญ่แต่ปู่ทวดของเจ้ากลับชื่นชอบ!!” หมิงต้วน
เอ่ยยิ้ม ๆ ยกมือตบไหล่เยว่ฉี “รีบไปได้แล้ว การแข่งขันของพวกเจ้าทั้งสอง ปู่
ทวดจะตั้งตารอว่าใครจะเป็นผู้ชนะ”
“ท่านปู่ทวด เช่นนั้นเหลนขอตัวเจ้าค่ะ” เยว่ฉี
“ท่านปู่ทวด เหลนจะต้องหาสิ่งที่ทำให้ท่านตกตะลึงออกมาได้แน่!!” หมิง
เยว่เหริน
หมิงต้วนพยักหน้าในคนทั้งสอง จากนั้นก็ปล่อยให้ออกเดินทาง
การแข่งขันครั้งนี้ อนุญาตให้มีผู้ติดตามเข้าไปด้วยเพียงหนึ่งคน
เยว่ฉีเลือกหานลั่วอี้ หมิงเยว่เหรินเลือกบิดาของตน
จากนั้นคนทั้งสี่ก็หายเข้าไปในป่าในเวลาไม่นาน