ข้ามเวลามาเป็นภรรยาของสามีขาพิการ ตระกูลหาน - ตอนที่ 136 ปฐมบทของเรื่องราว

“หึ…ข้าก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะปกป้องคนของตนไปได้นานเท่าใด” ชายใต้ผ้า
คลุมตวัดมือขึ้นอีกครั้ง เกิดเป็นประตูเคลื่อนย้ายนับร้อยนับพัน พร้อมชายชุด
ดำก้าวออกมาจากประตูแต่ละบาน อีกทั้งพวกเขายังมาพร้อมสัตว์อสูรในพันธ
สัญญานับไม่ถ้วน
“จะ…เจ้า เป็นผู้ใดกันแน่” หมิงต้วนเอ่ยถามด้วยความสับสนระคนสงสัย
ชายผู้นี้เป็นใครกัน เหตุใดถึงได้หมายตาลูกหลานตระกูลเขา
“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าต้องรู้ ส่งตัวนางมา”
“ไม่มีทาง ข้าไม่มีวันส่งตัวเหลนสาวข้าให้เจ้าเด็ดขาด!!”
อีกฝ่ายหัวเราะลั่นหลังได้ยินคำพูดของเขา
“หมิงต้วน เจ้าเป็นคนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด? มีใครในดินแดนระดับสูงไม่รู้บ้าง
ว่า ทุกการกระทำของเจ้าต้องมีประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้อง ข้าอยากรู้นัก
ระหว่างสตรีผู้นี้กับศิษย์ตระกูลหมิง เจ้าจะเลือกอะไร” ชายในชุดคลุมพูด ยก
มือขึ้นสั่งการให้คนของตนจับกุมศิษย์ตระกูลหมิง
“เจ้าคิดดูดี ๆ เจ้าจะทิ้งศิษย์มากความสามารถไป แล้วเลือกนางซึ่งเพียง
สตรีเพียงคนเดียวจริงหรือ?”
“ท่านปู่ข้าไม่ยอมให้ท่านยกบุตรสาวข้าให้มันเป็นแน่” หมิงโจวเยว่
“ท่านปู่ทวด ข้าเองก็ไม่ยอมขอรับ” หมิงเทียนหลิน
“ท่านพ่อ” หมิงซี่ฮ่าว
“พวกเจ้าหุบปาก!! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า ข้าจะเป็นคนตัดสินใจเอง”
เขาหันกลับไปตวาดบรรดาลูกหลานที่ก้าวเข้ามาปกป้องเยว่ฉี
หญิงสาวกำลังดูอาการของสามีอยู่ แขนที่ถูกตัดงอกกลับคืนมาแล้ว
ระหว่างนั้นพลังปราณชายหนุ่มถูกสูบไปใช้เป็นจำนวนมากจึงต้องดื่มน้ำแห่ง
ชีวิตเพื่อฟื้นฟูพลังที่ขาดหายไป
สายตานางจดจ้องแผ่นหลังผู้อาวุโส แม้จะรู้สึกขอบคุณที่อีกฝ่ายเข้ามา
ขวาง แต่นางไม่คิดจะแลกชีวิตของตนกับคนที่รู้จักกันได้ไม่นาน
“ลู่เสียนกลับมาเดี๋ยวนี้!! เรื่องนี้ใช่เรื่องที่เจ้าสมควรเข้าไปยุ่ง กลับมา
เดี๋ยวนี้”
“ไท่ซาง เจ้าเด็กคนนี้ กลับมา!!”
“ท่านปู่ ปล่อยข้า ข้าจะไปช่วยสหายข้า!!” อู๋หนิงอัน
“หุบปากของเจ้า เจ้าไม่เห็นหรือว่าอีกฝ่ายมีคนมากมายเท่าใด เจ้าจะรับ
ไหวหรือ”
“แล้วท่านจะปล่อยให้ข้ามองคนพวกนั้นทำร้ายสหายข้าหรือ ข้าทำไม่ได้!!”
“เรื่องราวยังไม่แน่ชัด สหายเจ้าอาจจะไม่บาดเจ็บก็ได้”
หม่าลู่เสียนและไท่ซางซึ่งหลังออกจากดินแดนลับก็รีบเข้าไปหาคนใน
ตระกูล บัดนี้ได้กลับมายืนข้างกายสหายอีกครั้ง
อู๋หนิงอันที่ต้องการเข้ามาสมทบถูกท่านปู่ของตนจับตัวไว้ไม่ให้ทำอะไรเกิน
เลย
ส่วนศิษย์คนอื่น ๆ ต่างยืนรอคำสั่งผู้นำตระกูล
หมิงต้วนเริ่มคิดหนัก ชีวิตของศิษย์กับคนในครอบครัว ไม่ว่าทางไหนล้วน
เลือกยากทั้งนั้น
นางคือคนที่จะนำความรุ่งโรจน์มาสู่ตระกูล ส่วนเหล่าศิษย์ถือได้ว่าเป็นกอง
กำลังอันแข็งแกร่งเช่นนั้น หากขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป… เขายังต้องใช้เวลาคิด
“หมิงต้วนข้าไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น หากเจ้ายังคิดไม่ได้ข้าช่วยเลือกให้ดี
หรือไม่?” กล่าวจบ ศิษย์คนหนึ่งซึ่งกำลังต่อสู้กับคนของชายหนุ่มศีรษะพลัน
ขาดออกจากร่าง
“ยิ่งเจ้าใช้เวลาคิดนานมากเท่าใด จำนวนศิษย์ของเจ้าจะยิ่งลดน้อยลง
เท่านั้น เร็วสิท่านผู้นำ ท่านต้องเลือกแล้ว” ชายหนุ่มมีความสุขที่ได้เห็นสีหน้า
บิดเบี้ยวของอีกฝ่าย
เลือกเสียให้พอ เพราะไม่ว่าเจ้าจะเลือกทางใด สุดท้ายแล้วหลังแผนการ
ของข้าบรรลุผล พวกเจ้าทุกคนก็จะต้องตาย
ชายหนุ่มเผยยิ้มร่า กวาดสายตามองท่าทีคนรอบ ๆ ก่อนสายตาจะไปสะดุด
เข้ากับใบหน้าคุ้นเคย
“หมิงโจวฮ่าว เจ้ากำลังมองหาสิ่งใดอยู่หรือ? หากเจ้ากำลังมองหาบุตรชาย
บุตรสาวของเจ้าคงต้องแสดงความเสียใจด้วย” คนถูกเรียกกะทันหันหันไปมอง
เขาไม่ได้ต้องการแสดงตนว่ารู้จักบุรุษตรงหน้า หากไม่ใช่ว่าคำพูดของอีก
ฝ่ายตรงกับสิ่งที่เขาต้องการอยากรู้พอดี
“เจ้ารู้อะไรมา” หวังเฉินอ้ายภรรยาหมิงโจวฮ่าวเป็นคนเอ่ย นางรู้สึกร้อน
ใจไม่น้อยที่ไม่เห็นบุตรออกมาจากดินแดนลับเสียที
“คุณนาย อย่าพึ่งร้อนใจไป ข้าเพียงอยากบอกว่าพวกเจ้าคงไม่มีวันได้พบ
หน้าลูก ๆ ของพวกเจ้าอีกแล้ว” เขายิ้มขำออกมาหลังพูดจบประโยค หมิงโจว
ฮ่าวไม่สนใจแล้วว่าคนจะมองเขาเช่นไร รีบเอ่ยถามทันที
“หมายความเช่นไร เกิดอะไรขึ้นกับลูกของข้า!!”
“เจ้าไม่เห็นหรือว่าคนของข้าที่เข้าไปพร้อมกับลูกของเจ้าไม่มีใครออกมา
เลยสักคน ในเมื่อคนของข้าไม่ออกมาแล้วลูกเจ้าจะออกมาได้เช่นไร” เขายิ้มขำ
เดินวนไปมารอบตัวหมิงโจวฮ่าว
“นี่โจวฮ่าว ข้าเล่าเรื่องสนุกให้ฟังดีไหม?” ไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยตอบ รีบเอ่ย
ขึ้นมาทันที” ระหว่างรอปู่ของเจ้าตัดสินใจเลือกข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง” ชายหนุ่ม
วางมือบนไหล่หมิงโจวฮ่าวเอี้ยวหน้าผ่านไหล่อีกฝ่ายกลับมามองหมิงต้วน
“คนของข้าบังเอิญพบสตรีผู้นั้นแล้วตามไปจับตัว ตอนนั้นลูกของเจ้าก็อยู่
ด้วย ใครจะไปคาดคิดละว่า นางจะใช้มือแทงทะลุหัวใจลูกสาวเจ้าจนเสียชีวิต”
พูดพร้อมจิ้มนิ้วลงบนหน้าอก “เป็นไงสนุกหรือไม่? ฮ่า ฮ่า” ชายหนุ่มพูด
ออกมายิ้ม ๆ สองมือไขว้หลัง เดินวนไปมากลางอากาศด้วยความรู้สึกมีความสุข
มองสีหน้าหมิงโจวฮ่าวและภรรยาที่เริ่มบิดเบี้ยว
“อ่า…ไม่เพียงเท่านี้ กลุ่มคนของข้าที่ติดตามบุตรชายเจ้าก็ไร้การติดต่อหลัง
พบกลุ่มของเยว่ฉีเช่นเดียวกัน เจ้าลองใช้หัวคิดดูสิ ถึงสาเหตุที่ไม่สามารถติดต่อ
ได้”
ผู้คนโดยรอบต่างเงียบงัน คงมีเพียงคนโง่เท่านั้นที่ไม่เข้าใจความนัยของ
คำพูดประโยคนี้ หมิงโจวฮ่าวตวัดสายตามองเยว่ฉี
นางฆ่าบุตรสาวของเขา
“เยว่ฉี เจ้าฆ่าลูกของข้า!!” สตินึกคิดของเขาขาดผึงพุ่งตัวเข้าหาเป้าหมาย
ทันที
เขามันโง่เอง ไม่น่าปล่อยให้สตรีผู้นี้มีชีวิตรอดต่อไป น่าจะจับส่งตัวชายผู้นี้
เสีย ไม่เช่นนั้นลูกสาวเขาคงไม่พบกับจุดจบเช่นนี้
ผู้คนโดยรอบซึ่งไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นมาเช่นไร ต่างมองเยว่ฉีด้วยสายตาติ
เตียนไม่อยากจะเชื่อ ตนเองพบเจอความยากลำบากมามาก นึกว่าจะเป็นคนดี
แต่กลับกล้าลงมือสังหารคนที่มีสายเลือดเดียวกัน
ช่างใจดำอำมหิตจริงแท้
ชายหนุ่มมองครอบครัวทะเลาะกันด้วยความสนุกสนาน เอ่ยเร่งรัดออกไป
“หมิงต้วน ข้าช่วยให้เจ้าตัดสินใจได้ง่ายขึ้นแล้ว พูดออกมาสิ ระหว่างนาง
และศิษย์ของเจ้า”
หมิงต้วนขยับไปขวางหลานคนเล็กที่พุ่งเข้าใส่เหลนสาว
“ท่านปู่ ท่านอย่ามาขวางข้า ข้าจะฆ่านาง นางฆ่าลูกของข้า!!”
“ข้าได้ยินแล้ว!! เช่นนั้นก่อนข้าจะปล่อยเจ้าไป เจ้าตอบคำถามข้ามา เจ้าไป
รู้จักบุรุษผู้นี้ตั้งแต่เมื่อใด? เหตุใดถึงอีกฝ่ายถึงยอมส่งลูกน้องไปปกป้องบุตรของ
เจ้า!!”
หมิงโจวฮ่าวไม่คิดอธิบาย
“ท่านปู่ ท่านอย่ามาขวางข้า!!”
“เจ้าไม่ตอบ!! เจ้าไปรู้จักคนอันตรายเช่นนี้ได้อย่างไร”
“ท่านปู่ อย่าให้ข้าต้องทำร้ายท่าน ข้าจะฆ่ามัน เด็กอัปมงคลที่ไม่สมควร
เกิดมา!!” หมิงโจวฮ่าวไม่คิดอธิบายหรือฟังความใด ๆ สิ่งที่เขาต้องการมีเพียง
สังหารเยว่ฉี
ความอาฆาตแค้นและความชิงชังเผยออกมาจากดวงตาอย่างไม่ปิดบัง เด็ก
น่ารังเกียจที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่ เป็นเพราะนาง นางทำให้บุตรสาวของเขาต้องตาย
“ลั่วอี้ข้าเหนื่อยแล้ว พวกเรามาจบเรื่องนี้กันเถอะ” เยว่ฉีถอนหายใจเอ่ย
ไม่สนใจความวุ่นวายรอบกายที่เกิดขึ้น
ทั้งที่ชีวิตนี้ปรารถนาเพียงความสงบสุข ทว่ากลับมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น
จนพาให้ชีวิตวุ่นวายไม่จบสิ้น หากไม่จัดการเรื่องราวเหล่านี้ ชีวิตนางคงไม่มี
ทางพบเจอความสุข
“ภรรยา เสร็จเรื่องแล้วเราไปหาที่สงบ ๆ อยู่กันดีหรือไม่?”
“ดีเหมือนกัน พอถึงตอนนั้นเราก็สร้างบ้านหลังเล็ก ๆ ไว้ใช้ชีวิตร่วมกัน มี
ข้า ท่าน หานลั่วซาน และลูกของเรา” นางเอ่ยกับสามี ไม่ได้สนใจเลยว่าคนที่
ได้ยินจะทำสีหน้าเช่นไร
“ภรรยาเช่นนั้นก็มาจบเรื่องนี้กันเถอะ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เขาเริ่มชินกับ
พลังกดดันของอีกฝ่ายแล้วจึงสามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ดีขึ้น แม้อีกฝ่ายจะมี
พละกำลังมากกว่า ลำดับขั้นฝึกปราณสูงกว่า แล้วอย่างไร? ในเมื่อหนทางเดียว
ที่จะทำให้ชีวิตต่อจากนี้สงบสุข คือการเอาชนะชายตรงหน้า
“ท่านปู่ทวด ท่านไม่ต้องเลือกหรอก ไม่ว่าท่านจะเลือกทางใด ข้าไม่มีวันไป
กับชายผู้นั้น”
“ข้าหาใช่คนตระกูลหมิงมานานแล้ว ตอนนี้ข้าคือข้า ไม่ใช่หมิงเยว่ฉี”
“เจ้าหมายความเช่นไร? เจ้าคิดจะจากไปเช่นนั้นหรือ? เจ้าคือคนตระกูลห
มิง ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าจากไป!!”
“ข้าโตพอจะตัดสินใจเองได้แล้ว และข้าไม่คิดจะอยู่ภายใต้การดูแลของ
ท่าน แต่เห็นแก่ท่านที่ดูแลคนในครอบครัวข้ามาอย่างดี ข้าจะตอบแทนคืน
อย่างแน่นอน”
“ข้าขอใช้คำขอที่ท่านเคยให้ไว้กับข้า หากไม่คิดจะช่วยเหลืออย่าได้ยื่นมือ
เข้ามายุ่งกับการต่อสู้ในครั้งนี้”
หลังคำพูดสิ้นสุด สัตว์อสูรในพันธสัญญาของสองสามีภรรยาเยว่หานพลัน
ปรากฏ เหนือขึ้นไปบนจุดที่พวกเขายืนอยู่มังกรสองตนเคลื่อนไหวไปมาก่อนจะ
โผล่ใบหน้าเกรงขามออกมาข่มขู่ศัตรู
“กรรรร!!!”
“มาจบเรื่องราวกันเถอะ หากไม่ใช่เจ้าที่ตายก็คงเป็นข้าที่ต้องตาย!!”
บุรุษใต้ผ้าคลุมมองความเด็ดเดี่ยวในดวงตานางด้วยความรู้สึกหลงใหล
“อ่า…เจ้างดงามจริง ๆ งดงามจนข้าอยากจะทำลายให้สิ้นเสียตอนนี้”