ข้ามเวลามาเป็นภรรยาของสามีขาพิการ ตระกูลหาน - ตอนที่ 15.2 สัตว์อสูรบุกรุก

“น้องเยว่? มาหาพี่มีเรื่องอันใดหรือไม่” หลัวหรูเอ่ยทักทายเป็นกันเอง ปกติแล้วเวลานี้เยว่ฉีมักจะทำอะไรบางอย่างอยู่ในบ้านเสมอ ทว่าวันนี้กลับมี เวลาว่างมาหานาง

เยว่ฉีฉีกยิ้ม “พี่หลัวข้านำอาหารมาให้พี่กับพี่เฟิงลองชิมดู และข้าก็ต้องการ ขอให้พวกท่านบอกข้าว่าจะสามารถขายได้หรือไม่” พูดมาถึงตรงนี้หลัวหรูพลัน เหลือบไปเห็นตะกร้าในมือเยว่ฉี

นางเชื้อเชิญเด็กสาวเข้ามาในบ้าน

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน เยว่ฉีก็เห็นเฟิงซิ่วกำลังนั่งแกะสลักอยู่ไม่ไกลจาก ประตูเรือน อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นผงกหัวทักทายนางเล็กน้อย หลัวหรูจึงใช้โอกาส นี้เรียกสามีให้มานั่งด้วยกัน

ทั้งสามคนนั่งล้อมโต๊ะอาหารบนลานเล็ก ๆ หน้าบ้าน เยว่ฉีมองหลัวหรูที มองเฟิงซิ่วทีพร้อมกรุ้มกริ่ม จากนั้นจึงหยิบอาหารออกมาวางบนโต๊ะ กลิ่นหอม นำมาก่อนใครเพื่อน ก่อนจะตามมาด้วยหน้าตาอาหารดูน่ารับประทาน สีสัน สวยงามตัดกันได้อย่างลงตัวเรียกความต้องการอยากของกระเพาะได้เป็นอย่าง ดี

กลิ่นหอมนี้ส่งผลให้ทั้งสองคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ

“พี่หลัว พี่เฟิงพวกท่านลองชิมดู” ทั้งสองคนพยักหน้าขึ้นลง ก่อนจะใช้ ตะเกียบที่เยว่ฉีนำมาด้วยคีบอาหารเข้าปาก

สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความอร่อยล้ำไม่ต่างจากอาหารในร้านชื่อดังในเมือง พอเคี้ยวไปเรื่อย ๆ ความอร่อยล้ำก็เปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ และเมื่อ อาหารถูกกลืนลงท้องสิ่งที่ตามมายิ่งทำให้ทั้งสองคนต้องตกตะลึงเบิกตากว้าง มองเด็กสาวซึ่งกำลังยิ้มกว้างมาให้

“พี่หลัว พี่เฟิงเป็นเช่นไรบ้าง”

“เจ้าทำได้เช่นไร !!!” สองเสียงประสานกันเสียงดังทำเยว่ฉีตกใจสะดุ้งโหยง ก่อนจะหัวเราะออกมา นางเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ

“พี่ทั้งสองทำข้าตกใจแล้ว” ถึงจะพูดเช่นนั้นแต่น้ำเสียงก็หาได้จริงจัง

“อาหารที่เจ้าทำทำพวกข้าตกใจแล้วอาหารซึ่งแฝงไปด้วยพลังปราณเช่นนี้ ข้าพึ่งจะเคยได้สัมผัส!!” น้ำเสียงหลัวหรูหนักแน่นจริงจังแถมประหลาดใจ นาง ยังตกใจไม่หายราวกับได้เปิดโลก

“พี่หลัวท่านว่าอาหารข้าจะขายได้หรือไม่?”

“ยิ่งกว่าขายได้ !!ข้ารับรองได้ว่าเมื่อเรื่องนี้กระจายออกไปจะต้องมีผู้ฝึก ปราณหลายแสนคนต่างอยากจะมาทานอาหารของเจ้า” พูดจบหลัวหรูก็คีบ อาหารเข้าปากอีกคำ ส่วนเฟิงซิ่วนั้นตั้งแต่ชิมคำแรกก็คีบอาหารเข้าปากรัว ๆ ไม่พูดจา

ทั้งสองคนก็เป็นผู้ฝึกปราณเช่นกัน อายุมากถึงขนาดนี้แต่เฟิงซิ่วพึ่งจะเป็นผู้ ฝึกปราณขึ้นสอง ส่วนภรรยาเป็นผู้ฝึกปราณขั้นหนึ่ง แม้ทั้งสองคนจะหาเงินจาก การเก็บพืชวิญญาณมาได้ไม่น้อยแต่การฝึกปราณต้องใช้เงินมากผ่านมานาน หลายปีขนาดนี้จึงพึ่งจะเป็นผู้ฝึกปราณขั้นต่ำ

หลัวหรูมองสามีก็ได้แต่หันมายิ้มขัดเขินกับเยว่ฉี นางไม่ถือสายิ้มกว้าง กลับไปพร้อมเอ่ยเสียงเบา

“ข้าตั้งใจนำมาให้พวกท่าน พี่หลัวก็ทานไปด้วยพูดคุยกับข้าไปด้วย” เฟิง ซิ่วที่พึ่งจะรู้ตัวว่าแสดงกิริยาไม่เหมาะสมเงยหน้าขึ้นมอง ยิ้มแหย ๆ

“ให้เจ้าเห็นภาพไม่ควรแล้ว” บุรุษหนุ่มท่าทางซื่อ ๆ ยิ้มแห้งยกมือขึ้นเกา ท้ายทอยแก้เก้อ เยว่ฉีได้แต่ยิ้มอ่อนใจ เฟิงซิ่วเป็นบุรุษหนุ่มตัวสูงใหญ่ ไหล่กว้าง

ผิวสีแทนเล็กน้อย ใบหน้าใสซื่ออ่อนโยน ทั้งที่ตัวใหญ่แต่บรรยากาศรอบตัวกลับ ไร้ซึ่งความน่ากลัว ให้ความรู้สึกเหมือนหมาตัวใหญ่ตัวหนึ่ง

“ไม่เป็นอันใดคนกันเองทั้งนั้น” เยว่ฉีหาได้ถือสา ถึงอย่างไรทั้งสอง ครอบครัวก็สนิทสนมกันขึ้นมามาก เยว่ฉีจึงพอจะไว้ใจบอกความลับบางเรื่อง แก่คนทั้งสอง

เช่นเรื่องที่นางสามารถทำอาหารช่วยเพิ่มพลังปราณได้ เยว่ฉีก็บอกทั้งสอง ออกไป ทว่าไม่ได้เอ่ยถึงว่าทำเช่นไร ทั้งสองคนก็ไม่ได้ซักถาม ด้วยเข้าใจว่าเรื่อง แบบนี้สมควรเก็บเป็นความลับ แค่นางบอกกล่าวว่าสามารถทำได้กับพวกเขาก็ ให้ประหลาดใจมากแล้ว

“ในเมื่อพวกท่านเห็นด้วยว่าสามารถขายได้ ข้าก็มีเรื่องจะขอร้องให้พวกพี่ ทั้งสองช่วย”

“เรื่องอันใดหรือ? หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงข้าและพี่เฟิงยินดีช่วยเหลือ”

“ข้าต้องการให้พี่ทั้งสองมาช่วยขายอาหารในร้านข้า” ทั้งสองประหลาดใจ ระคนยินดี คำขอนี้แน่นอนว่าพวกเขาสามารถทำได้ ทั้งยังเต็มใจมากด้วย

“เป็นคำขอที่วิเศษมาก ข้ากับพี่เฟิงล้วนไม่ปฏิเสธ” ในเมื่อทั้งสองตอบรับ สิ่งที่ควรพูดเยว่ฉีก็จะพูด แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยก็มีเสียงเหมือนหวาดกลัวอะไร บางอย่างดังลอดเข้ามาในบ้าน

เสียงตะโกนก้องสร้างความตื่นตระหนกให้คนทั้งหมด

“สัตว์อสูร !!มีสัตว์อสูรลงมาจากเขา !!”

ทั้งสามคนมองหน้ากัน ก่อนจะรีบวิ่งออกไปนอกบ้าน สิ่งที่เยว่ฉีเป็นห่วง ไม่ใช่ตัวนางแต่เป็นคนในบ้าน ในบ้านมีเด็กตัวน้อยที่ช่วยเหลือตนเองไม่ได้ !!

พอก้าวพ้นประตูบ้านออกมา สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำนางเหงื่อแตก เบิกตา กว้าง ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

กลุ่มสัตว์อสูรหน้าตาประหลาด ตัวใหญ่โต แววตาดุดันประมาณยี่สิบตัว กำลังวิ่งมาทางหมู่บ้าน ด้านหลังความโกลาหลคือกลุ่มควันซึ่งเกิดจากการวิ่ง ทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“น้องเยว่ไปที่บ้านของเจ้ากัน ต้องป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องอันตราย” เยว่ฉี พยักหน้ารัวเร็ว รีบวิ่งกลับไปในบ้านทั้งที่ตัวสั่น ทว่ายังไม่ทันจะก้าวผ่านประตู เข้าไปก็เห็นใบหน้าคุ้นเคยโผล่ออกมาเสียก่อน

“มานี่” น้ำเสียงเรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจเต้นระรัวของนางทุเลาลง เยว่ ฉีก้าวยาว ๆ ไปประชิดข้างกายสามี ทั้งที่เขาเองก็ร่างกายไม่สมบูรณ์แต่เพียงแค่ สายตาและน้ำเสียงกับสร้างความรู้สึกปลอดภัยให้นางได้โดยง่าย

ความรู้สึกหวาดกลัวลดลงไปมาก เหลือเพียงความรู้สึกที่ว่านางจะปลอดภัย เมื่ออยู่ข้างกายบุรุษผู้นี้