ข้ามเวลามาเป็นภรรยาของสามีขาพิการ ตระกูลหาน - ตอนที่ 34 การแก้แค้นสิบปียังไม่สาย

เขาไม่พูดอันใดออกมา
ไม่สิต้องบอกว่าพูดอะไรไม่ออกเสียมากกว่า ถึงจะคาดเดาแผนการได้
ประมาณหนึ่ง แต่พอมาเห็นกับตาตนเองผ่านความทรงจำของหานลั่วซาน
หัวใจพลันเจ็บปวดขึ้นมา
ไม่ได้เจ็บปวดในความอำมหิตของนางแต่เจ็บปวดแทนเด็กชายตัวน้อยที่ถูก
คนที่เรียกว่า มารดา ใช่ความรักที่เขาถวิลหามากที่สุดมาสร้างรอยแผลขนาด
ใหญ่ลงบนหัวใจดวงน้อย
วันนั้นหานลั่วซานจะรู้สึกเช่นไร หลังเขาตะคอกกลับไปเด็กชายตัวน้อย
ถึงกับร่างกายสั่นสะท้าน แต่ถึงกระนั้นก็ยังพยายามจะยื่นมือเล็กสั้นมาหาเขา
ยามร้องไห้สะอึกสะอื้นหลังเขาหมดสติไปจะมีใครกอดปลอบเด็กชายตัว
น้อยที่เรียกร้องต้องการความรักมากที่สุดหรือไม่ เพราะความทรงจำหลัง
จากนั้นเขามองไม่เห็น
มู่ฉิงเย่ สตรีผู้นั้นเขาไม่มีทางอภัยให้อย่างเด็ดขาด เขาจะทำให้นางต้องรู้สึก
เจ็บปวดแสนสาหัสไม่ต่างกัน
หลังแผนการสมบูรณ์นางก็คงจะจัดการทำให้หานลั่วซานกลายเป็นเด็ก
นอนติดเตียงเช่นนี้ หากไม่เรียกว่าอำมหิตแล้วจะใช้คำเรียกใดได้
ขนาดสุนัขยังรักลูกของมันแต่นางเป็นมนุษย์กลับไม่มีความรักใดให้เลย คิด
เพียงจะใช้ประโยชน์จากความรักบริสุทธิ์นั้น
ใบหน้าชายหนุ่มกรุ่นโกรธ มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น สายตามองตรง
ไปยังเด็กชายวัยหกขวบที่นอนหลับไม่ได้สติ หากไม่ใช่ว่ากลัวความโกรธ
มากมายจะทำร้ายหานลั่วซานเขาคงปลดปล่อยพลังออกมาจนหมดสิ้น
ในระหว่างที่หานลั่วอี้ต้องอดกลั้นความรู้สึกมากมายหลังได้รู้ความจริงของ
เรื่องในวันนั้น กลุ่มของเยว่ฉีก็เดินทางกลับมาถึงบ้านแล้ว
หญิงสาวเอ่ยเรียกสามีเป็นอันดับแรก แต่ไม่ว่าจะเรียกกี่ครั้งก็ไม่สามารถ
สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของเขา ทั้งยังไม่ได้รับการตอบกลับซึ่งถือว่าเป็นเรื่อง
ปกติ
หานลั่วอี้ไม่เคยเมินเฉยต่อเสียงเรียกของนาง
เยว่ฉีขมวดคิ้วหันไปมองคนทั้งสี่บอกให้รออยู่ด้านนอกนางจะเข้าไปดูว่า
หานลั่วอี้เป็นเช่นไร หลังเดินเข้าไปในบ้านเยว่ฉีก็เดินตรงไปยังห้องนอนของ
ตนเองก่อนแต่พอเปิดประตูเข้าไปแล้วไม่พบจึงเดินมายังห้องของหานลั่วซาน
พลันประตูเปิดออก นางก็เห็นแผ่นหลังของสามีได้เต็มตาความรู้สึกว้าวุ่นใน
ใจมลายไปจนหมดสิ้น หญิงสาวก้าวเดินเข้าไปไม่เร็วไม่ช้า คนในห้องที่เมื่อ
สักครู่ตกอยู่ในห้วงความคิดผินหน้ามาหาผู้มาใหม่
สายตาของเขามองตรงมาเต็มไปด้วยความอดกลั้น อดสู สงสารและโกรธ
แค้น ดวงตาแดงก่ำคล้ายอดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลริน
สองขาเรียวยาวก้าวยาว ๆ เข้าไปประชิดร่างชายหนุ่ม ไร้ซึ่งคำพูดใดมีเพียง
อ้อมกอดอบอุ่นดึงเขาเข้ามากอด
หานลั่วอี้ยกมือขึ้นโอบเอวภรรยาฝังหน้าลงบนหน้าท้องแบนราบ กลิ่นตัว
เย็นสบายจากร่างกายตรงหน้าช่วยให้เขาคลายความรู้สึกมากมายลงไปได้ไม่
น้อย
ใบหน้าหล่อเหลางดงามฝังแน่นถูไถไปมา
“เมื่อท่านพร้อมค่อยเล่าให้ข้าฟัง”
เพียงแค่นั้นก็พอแล้ว…หานลั่วอี้คิดพลางเงียบ
สองสามีภรรยาโอบกอดกันอยู่อย่างนั้นนานนับสองเค่อ ก่อนหานลั่วอี้จะ
เป็นฝ่ายผละออกจากอ้อมกอดอบอุ่น เขาเปลี่ยนจากโอบกอดภรรยามาเป็นกุม
มือทั้งสองข้างของนาง
เยว่ฉียังคงไม่เอ่ยอะไร ย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเขา เงยหน้าสบดวงตาสีรัติกาล
ที่มักจะมั่นคงอยู่เสมอ ทว่าตอนนี้กลับสั่นไหวจนสามารถสัมผัสได้
รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏที่มุมปากพร้อมกับน้ำเสียงปลอบประโลม
“ไม่เป็นไรทุกอย่างจะดีขึ้น”
ถึงจะไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เขาแสดงอาการเช่นนี้ออกมา แต่ดูจากรูปการณ์
แล้วคงจะเกี่ยวพันถึงหานลั่วซาน
ไม่เป็นไรตอนนี้หานลั่วอี้ยังไม่พร้อมจะอธิบายให้ฟังก็ไม่เป็นไร นางรอได้อยู่
แล้ว เพราะเชื่อว่าสุดท้ายชายหนุ่มจะยอมเผยเรื่องทุกอย่างให้ฟัง
หานลั่วอี้มองหน้าภรรยา ตัดสินใจดึงคนเข้ามากอดแน่น ร่างกายส่วนหนึ่ง
ของหญิงสาวเกยอยู่บนตัก วางคางลงบนไหล่กว้าง โอบกอดแผ่นหลังหนักแน่น
มือเรียวสวยตบเบา ๆ เผื่อว่าการกระทำนี้จะช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นบ้าง
“ข้าเห็นความทรงจำของลั่วซาน” ฝ่ามือสวยหยุดชะงักไม่นานก็กลับมาตบ
หลังเบา ๆ เช่นเดิม
“…” เยว่ฉีไม่เอ่ยถามรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ
“ความทรงจำส่วนหนึ่งที่ถูกผนึกไว้เกี่ยวข้องกับเรื่องในวันนั้น…”
ชายหนุ่มเล่าทุกอย่างที่เห็นให้ฟัง รวมไปถึงสาเหตุที่ขาทั้งสองข้างเป็นเช่นนี้
และยังพูดถึงอาการของหานลั่วซาน
เยว่ฉีฟังเรื่องราวทั้งหมด น้ำเสียงชายหนุ่มติดแหบพร่า นางสัมผัสได้ว่าคน
ในอ้อมกอดเจ็บปวดมากเพียงใดจากร่างกายสั่นเทา ทว่าเขาไม่ได้ร้องไห้
หานลั่วอี้กำลังอดกลั้นความรู้สึกมากมายตอนเล่าเรื่องทุกอย่าง
ถึงนางจะสัมผัสได้แต่ก็คงไม่ทั้งหมด ความเจ็บปวดที่เขาประสบพบเจอนาง
ซึ่งเป็นคนนอกยังรู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างกัน ทั้งยังรู้สึกว่าสตรีผู้นั้นอำมหิตเหลือเกิน
ไม่เหลือแล้วซึ่งความเป็นคน
เพื่อผลประโยชน์ไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกก่อนทุกคนล้วนสามารถทำได้ทุก
อย่าง แม้จะต้องทำร้ายคนในครอบครัวก็ตาม
เยว่ฉีทำความเข้าใจเกี่ยวกับความคิดของคนในโลกนี้ได้นานแล้ว หาก
อ่อนแอก็จะกลายเป็นเพียงลูกพลับนิ่มให้คนมาบีบทำลาย แต่หากเป็นเสือร้าย
พวกเขาจะไม่กล้าทำอันใด
ต้องขอบคุณเหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้เยว่ฉีเข้าใจโลกได้มากขึ้นและเลือกที่
จะเป็นเสือร้าย นางไม่อยากจะสูญเสียคนสำคัญหรือชีวิตของตนเองไป
คนพวกนั้นกล้าทำเรื่องเช่นนี้หากยังเมินเฉยไม่โต้ตอบ เยว่ฉีเชื่อว่าใน
อนาคตพวกเขาจะต้องทำมากกว่านี้ เพื่อป้องกันไม่ให้ต้องพบเจอกับความ
อันตราย ควรตัดไฟเสียตั้งแต่ต้น
ในตอนที่หานลั่วอี้ตกลงไปในหลุมกับดัก นางยังถือเป็นคนนอก แต่ยามนี้
นางกลายเป็นภรรยาเขาแล้ว ความเจ็บปวด อัปยศอดสูที่สามีได้รับ นาง
อยากจะตอบแทนคืนไปให้สาสม
“ลั่วอี้ ไม่เป็นอันใดอีกไม่นานท่านจะกลับมาเดินได้ เมื่อถึงตอนนั้นสิ่งที่ท่าน
ได้รับก็มอบกลับคืนไปเสีย เอาให้มากกว่าที่พวกเขาทำกับท่าน”
ชายหนุ่มยอมรับว่าประหลาดใจเมื่อได้ยินคำพูดจากปากภรรยา เยว่ฉีเป็น
คนกล้าได้กล้าเสีย ใครดีมาล้วนดีตอบแต่เรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนที่นางจะกลายเป็น
ภรรยาเขา ชายหนุ่มจึงไม่เคยคิดว่านางจะเห็นด้วยที่เขาจะแก้แค้น อย่างมากก็
คงทำเพียงยืนมองไม่เอ่ยห้าม
“เจ้าดูมั่นใจมากว่าข้าจะสามารถกลับมาเดินได้” ถึงตอนนี้จะรู้สึกขึ้น
มาแล้ว แต่เขายังไม่มั่นใจถึงสิบส่วน ทว่าภรรยากลับพูดออกมาอย่างมั่นใจว่า
ท้ายท้ายที่สุดเขาจะสามารถกลับมาเดินได้
“ลั่วอี้ อยู่ร่วมกันมานานเกือบครึ่งปีความจริงใจของท่านที่มีต่อข้า ข้าล้วน
สัมผัสได้ และข้าก็หวังว่าตนเองจะไว้ใจคนไม่ผิด”
หลังจบประโยคทั้งสองร่างก็หายไปจากห้อง