ข้ามเวลามาเป็นภรรยาของสามีขาพิการ ตระกูลหาน - ตอนที่ 55 สั่งสอนคน

“ตามภรรยารับสั่ง”
หานลั่วอี้หลุบตามองคนที่บังอาจมีความคิดอยากจะทำร้ายภรรยา ชาย
หนุ่มเหวี่ยงผู้มาใหม่ออกไปนอกโรงเตี๊ยม เตะเท้าทะยานตามออกไป คนถูก
เหวี่ยงหมุนตัวกลางอากาศก่อนจะร่อนตัวลงพื้น ทว่ายังไม่ทันที่เท้าจะสัมผัสพื้น
ได้อย่างมั่นคง ก็มีเงาสายหนึ่งทาบทับลงมา ก่อนจะตามมาด้วยฝ่าเท้าที่ง้างขึ้น
สูงเตรียมจะฟาดลงมา
“นายน้อยระวังขอรับ!!” ผู้ติดตามของชายน่ารำคาญเข้ามาสกัดการโจมตี
ของหานลั่วอี้ อีกคนเข้าไปพานายน้อยหลบออกไป
แรงจากลูกเตะทำคนมารับการโจมตีแทนหน้านิ่วคิ้วขมวด ได้ยินเสียง
แตกร้าวของกระดูกแขนชัดเจน
เป็นผู้ฝึกปราณขั้นแปดเหมือนกัน เหตุใดแรงเตะของชายผู้นี้ถึงได้รุนแรงถึง
เพียงนี้!!
หานลั่วอี้ไม่ปล่อยโอกาสให้อีกคนได้ตั้งตัว หมุนตัวครั้งหนึ่งเตะเท้าเข้าช่วง
ท้องอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายก็สามารถกระโดดหลบไปด้านหลัง จึงไม่ได้รับความ
เสียหาย
ชายหนุ่มร่อนลงพื้น ท่วงท่าสง่างาม ยามปลายเท้าแตะพื้นเขาก็ทะยานไป
ด้านหน้าพร้อมใบมืดสายลมปรากฏขึ้นบนมือ จากนั้นตวัดใส่ศัตรู
อีกฝ่ายชักกระบี่ข้างกายออกมาปัดป้องการโจมตี การต่อสู้ของทั้งสองคน
ทำคนโดยรอบรีบวิ่งหนี เสินเทียนจึงร่วมมือกับเมิ่งซิวสร้างม่านป้องกัน ไม่ให้
คนไม่เกี่ยวข้องได้รับอันตราย
หานลั่วอี้ไม่คิดจะรามือ จัดการซัดเข็มสายลมออกไปนับร้อยนับพัน
ระหว่างนั้นก็หันไปหาคนที่เมื่อสักครู่บังอาจพูดจาไม่น่าฟังใส่ภรรยาเขา
ดวงตาชายหนุ่มเย็นเย็บ บนมือปรากฏแส้เส้นหนึ่ง เขาเหวี่ยงแส้ออกไป
โจมตีชายคนนั้น ซึ่งตอนนี้แสดงท่าทางหวาดกลัวออกมาแล้ว
บ้าเอ่ย!! เจ้านี่เป็นผู้ฝึกปราณขั้นแปดจริงหรือ เหตุใดถึงได้ดูเก่งกาจกว่าผู้
ฝึกปราณขั้นแปดข้างกายเขา
“นายน้อยหลบไปด้านหลัง ข้าจะจัดการเองขอรับ” แส้ถูกเคียวในมือชาย
หนุ่มหยุดไว้ หานลั่วอี้กระตุกยิ้มมุมปาก
ในเมื่อสองคนนี้ต้องการปกป้องนายน้อย เช่นนั้นก็ต้องจัดการพวกเขาก่อน
คนที่โดนการโจมตีด้วยเข็มสายลม ปัดป้องการโจมตีหมดแล้ว และต้องการ
เข้ามาช่วยฝั่งนี้ ชายหนุ่มพุ่งเข้าหาหานลั่วอี้จากด้านหลัง หวังใช้จังวะที่ชาย
หนุ่มไม่ทันระวังแทงทะลุร่าง แต่มีหรือที่หานลั่วอี้จะไม่รู้ เขาใช้วิชาก้าวสายลม
เคลื่อนย้ายไปอยู่ด้านหลังผู้มาใหม่ ใช้ดาบสายลมแทงทะลุร่าง
“อะ อึก!! แค่ก” ชายตรงหน้ากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง หานลั่วอี้ดึงดาบ
ออกมาปล่อยให้ร่างเขาร่วงลงพื้น
ดวงตาสีน้ำทะเลลึกกวาดมองชายอีกคนพร้อมเอ่ยเสียงเย็น “เหลือแค่พวก
เจ้าสองคนแล้ว!!”
ว่าจบก็พุ่งเข้าหาทั้งคู่ หวังจัดการเรื่องทั้งหมดให้จบในครั้งเดียว แต่ยังไม่
ทันที่ปลายดาบจะได้สะบั้นคอ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาก่อน
“เกิดเรื่องอันใดกัน” หานลั่วอี้หยุดชะงัก ร่อนกายลงพื้นเก็บดาบสายลม
กลับคืน
“ทะ…ท่านน้า ท่านน้า ท่านต้องช่วยข้า เจ้าพวกนั้นต้องการจะฆ่าข้า!!!”
คนที่เมื่อสักครู่ยังทำเป็นอวดดี มาตอนนี้หวาดกลัวจนรีบคลานเข่าเข้าไปขอ
ความช่วยเหลือจากผู้มาใหม่
ชายผู้มาใหม่สวมชุดทางการ ท่าทางคล้ายทหารคอยรักษาความปลอดภัย
และก็จริงอย่างที่ทุกคนเข้าใจ เพราะเขาทำหน้าที่รักษาความสงบของเมืองโม่
ชิง
แม้จะไม่ใช่คนเมืองโม่ชิง แต่ด้วยความสามารถและเส้นสายทำให้สามารถ
มาทำงานที่เมืองแห่งนี้
คนถูกเรียกว่าท่านน้าหันมาทางหานลั่วอี้ ชายหนุ่มหรี่ตามอง ผู้ฝึกปราณ
ขั้นแปด ดูท่าแล้วอายุยังน้อยแต่สามารถก้าวมาสู่ขั้นนี้ได้ ถือว่ามีพรสวรรค์
พอหันมามองหลานชายที่ถึงจะเป็นผู้ฝึกปราณขั้นหก แต่ด้วยถูกพี่ชาย
ตามใจมากเกินไปจนเสียคน เอาแต่สร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ชอบสร้างเรื่องให้
เขาปวดหัวอยู่เสมอ แต่เพราะคนที่หลานไปหาเรื่องมักจะเป็นคนไม่มีภูมิหลัง
ยิ่งใหญ่ จึงจัดการได้ง่าย แต่ดูจากชายตรงหน้าคงไม่ใช่
“ไม่ทราบว่าท่านผู้เก่งกาจมีชื่อเสียงเรียงนามเช่นไร รบกวนบอกข้าได้
หรือไม่?”
“ท่านน้า ท่านจะพูดดีกับพวกมันไปทำไม มันทำร้ายข้า ทำร้ายหลานชาย
ท่าน!!” ผู้คนโดยรอบเริ่มซุบซิบนินทาการกระทำของถังโม่
“เจ้าเงียบปากได้หรือไม่? ก่อนข้าจะทำเป็นไม่รู้จักเจ้า!!” วัน ๆสร้างแต่
เรื่อง คนมากเช่นนี้จะให้เขาทำอันใดได้ เชื่อคำพูดหลานชายแล้วทำเป็นหลับตา
ข้างลืมตาข้าง กลับขาวเป็นดำเช่นนั้นหรือ? คงได้ถูกชาวบ้านนินทางไปอีก
หลายปี และอาจจะส่งผลกระทบถึงหน้าที่การงาน
“ท่านน้า ท่านเห็นผู้อื่นดีกว่าหลานชายหรือ? ข้าจะฟ้องท่านพ่อ บอกว่า
ท่านน้ารังแกข้า!!” เยว่ฉีกลอกตามองบนให้เด็กแหง่ติดพ่อแม่ คิดว่าทุกอย่าง
สามารถจัดการได้เพียงร้องไห้อ้อนวอน หญิงสาวเลิกสนใจพวกเขา หันไป
จัดการความเสียหายซึ่งเกิดจากการต่อสู้เมื่อสักครู่
เยว่ฉีควักเงินจ่ายค่าเสียหายให้ผู้คนโดยรอบ ชาวบ้านที่ตอนแรกอารมณ์
เสียเพราะโดนลูกหลงจากการปะทะกันของผู้แข็งแกร่ง กลับมามีสีหน้ายิ้มแย้ม
เช่นปกติ พร้อมทั้งเอ่ยชมความใจดีของนาง
เยว่ฉียิ้มรับไม่เอ่ยคำ หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็เอ่ยบอกคนทั้งหมดว่า
ให้เข้าไปพักผ่อนด้านใน ส่วนสองคนนั้นก็ปล่อยไป แต่หากยังไม่เลิกราคงต้อง
สั่งสอนอีกเล็กน้อย
นางไม่มีความคิดจะทำความรู้จักกับพวกเขา
ไม่สิ…คนน่ารำคาญแบบนี้อยู่ให้ห่างหน่อย ชีวิตจะได้มีความสุข
ผู้มาใหม่เห็นว่ากลุ่มเยว่ฉีกำลังจะจากไปจึงรีบสลัดหลานชาย ทิ้งเดินเร็ว ๆ
ไปขวางทาง
“พวกท่านอย่าพึ่งรีบไป ข้าต้องการทำความรู้จักพวกท่าน” ชายหนุ่มกล่าว
เร็ว ๆ ประโยคหนึ่งราวกับกลัวว่าพวกเขาจะหนีไปเสียก่อน
“ก่อนจะถามชื่อใคร ท่านควรเอ่ยนามของท่านออกมาก่อนมิใช่หรือ?” ชาย
ผู้มาใหม่หลุบตามองเยว่ฉี เขาไม่ได้สังเกตเห็นนางแม้แต่น้อย เพราะความสนใจ
ทั้งหมดตกอยู่ที่หานลั่วอี้
“แม่นางไม่ทราบว่าเจ้าเป็นใคร? ข้ากำลังคุยกับบุรุษผู้นี้” น้ำเสียงเขาเจือ
ความไม่พอใจ เยว่ฉีกระตุกยิ้มหัวเราะออกมา
ชายผู้นี้ไม่ได้ต่างจากหลานชายเท่าใดนัก เขากำลังดูถูกนาง!!
“คราแรกที่ได้พบ ข้านึกว่าท่านจะดีกว่าหลานชายท่านเสียอีก ดูแล้วนิสัย
ใจจริงของท่านคงไม่ต่างจากหลานชายเท่าใดนัก” คำพูดหญิงสาวทำเขา
หงุดหงิดขึ้นมา สตรีผู้นี้อาจหาญมาจากใดถึงกล้าพูดจาว่าร้ายเขา คงต้องสั่ง
สอนให้รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่เสียบ้าง
“แม่นาง ข้ากับเจ้าหาได้รู้จักกัน การที่เจ้าพูดกับข้าเช่นนี้ไม่ถูกต้องกระมัง
ใครได้ยินเข้าจะเข้าใจผิดว่าข้ากำลังรังแกเจ้า”
“หรือตอนนี้ท่านไม่ได้คิดจะรังแกข้า? ในเมื่อท่าทางท่านแสดงออกเสีย
ชัดเจน ข้าไม่รู้ว่าท่านยิ่งใหญ่มาจากใด แต่ในเมื่อท่านคิดจะรังแกข้าก็คงต้อง
ถามสามีข้า ว่ายอมหรือไม่!”
“สามีเจ้า?”
“ข้าเอง ท่านมีสิ่งใดจะพูดต่อหรือไม่ หากไม่พวกข้าขอตัว” หานลั่วอี้โอบ
เอวภรรยาเข้าหา พาเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม
หลังถูกหักหน้า ผู้มาใหม่ก็เปลี่ยนความคิดที่คิดจะทำความรู้จัก
คนพวกนี้ทั้งที่เขายินดีพูดด้วย ยังไม่มีความเกรงกลัวใด ๆ ต่อเขา เบื้องหลัง
คงไม่ธรรมดา คงต้องบอกให้ลูกน้องตามสืบเรื่องว่ามีความเป็นมาอย่างไร หาก
เบื้องหลังไม่มีอะไรจะได้ลงมือจัดการ โทษฐานบังอาจทำให้เขารู้สึกเสียหน้า!!!
คนไปแล้วไม่มีเรื่องใดให้ดู ชาวบ้านขามุงทั้งหลายจึงทยอยหายไปจาก
บริเวณโดยรอบ
ถังโม่ผู้ โดนท่านน้าต่อว่าตอนนี้กำลังเสียใจอยู่ในอ้อมกอดผู้ติดตาม
“พานายน้อยไปหาที่พัก เรื่องในวันนี้หากเจ้าต้องการบอกท่านพี่ข้าไม่ห้าม
แต่หากเกิดปัญหาขึ้นทีหลัง อย่าได้ลากข้าเข้าไปเกี่ยวข้อง”
“ขอรับ”
“ฮึก!! ท่านน้าข้าเกลียดท่าน ฮึก เรื่องในวันนี้ข้าจะให้ท่านพ่อมาจัดการ
พวกมัน พวกมันบังอาจทำให้ข้าขายหน้า!!” ถังเหวินซานส่ายศีรษะ เลิกสนใจ
หลานชาย กลับไปทำหน้าที่ของตนต่อ
หากอยากจัดการคน เขาก็ไม่คิดจะห้าม แค่อยากบอกว่าควรจัดการให้มีชั้น
เชิงอย่าให้สาวมาถึงตน น่าเสียดายที่เด็กคนนี้เขาไม่สามารถสั่งสอนได้ เพราะ
ท่านพี่รักลูก หลงลูกชายมากเกินไป จนทำให้เสียคน
สำหรับถังเหวินซานการกระทำของพี่ชายไม่ต่างจากการเลี้ยงลูกให้ไม่รู้จัก
โต ตอนนี้เขาได้แต่หวังว่าสองสามีภรรยาคู่นั้นจะไม่ใช่คนมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่ มิ
เช่นนั้นเรื่องราวอาจจะจบไม่สวย