ข้าเป็นเซียนสะท้านฟ้า - ตอนที่ 17 : วันคัดเลือกเเละผลลัพธ์
เช้าวันรุ่งขึ้นนั้นเอง
สุริยาทอแสงเเรกของวัน ดังเช่นเคย สกุณาร้องขับขานเป็นท่วงทำนอง
เมฆาลอยอ้อยอิ่งดังหยอกเหย้ากับนภา พฤกษาพากันเริงร่ายามต้องลม
“วันนี้ก็ช่างเป็นเช้าที่สดใสเสียนี่กระไร” ฉางกวงหลังจากลุกขึ้นจากที่นอน พลันยืดเส้นยืดสายสวมอาภรณ์ที่ดูใหม่ อย่างหาได้ยาก
“วันนี้เป็นวันประกาศเข้าสำนัก ข้าย่อมต้องสวมอาภรณ์ให้ดูพิเศษกว่าธรรมดา…”
ฉางกวงพึมพำขณะที่กำลังออกจากบ้านอย่างอารมณ์ดี พลันคิดขึ้นมาได้ว่า เจ้านายหน้าที่ดินไม่เห็นนำโฉนดที่ดินมาหาตนเลย… จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย “เดี๋ยวรอข้าไปคัดเลือกเข้าสำนักเสร็จต้องลองไปสอบถามดูเสียเเล้ว”
เดินข้ามสะพานกั้นเขตอย่างเช่นเคย ตรงไปยังที่จัตุรัสกลางเมือง สถานที่ๆ จวนเจ้านครตั้งอยู่ พอเดินมาถึงตรงจัตุรัสกลางนครส่วนกลางลำตัว จึงเห็นตรงกลางนั้น มีผู้คนกลุ่มหนึ่งที่มาเฝ้าคอยอะไรบางอย่าง พอสบตากับฉางกวง ก็พลันเข้าใจกันได้ทันทีว่ามีวัตถุประสงค์เดียวกัน
ฉางกวงสังเกตเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาทั้งซ่งหยวน เฉินเฟย เจียงหวง เเละคุณหนูจินยืนอยู่รวมกับกลุ่มคนด้วย จึงรู้สึกดีภายในใจ ว่าอย่างน้อยก็มีคนรู้จักอยู่ด้วย… เเม้ว่าจะไม่สนิทสนมกันมาก่อนก็ตาม
พอกลับมาจากภวังค์ก็เดินเข้าไป ยืนใกล้ๆกับ 4 คนดังกล่าว พอทั้ง 4 สังเกตเห็นฉางกวงก็มีท่าทีเเสดงออกเเตกต่างกันไป
“พี่ฉาง วันนี้ท่านเเต่งอาภรณ์ดูดีเสียจริง” ซ่งหยวนกล่าวพลางยิ้มตอบฉางกวงอย่างเช่นเคย เฉินเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆพยักหัวให้เป็นการทักทาย ตรงข้ามกับคุณหนูจินที่สีหน้าเดี๋ยวคล้ำเดี๋ยวเขียว เขินอายไม่พูดไม่จาเอาเเต่จ้องมองมายังฉางกวงอย่างประเมินเขา ส่วนเจียงหวงก็ยังมีท่าทีเฉยชาดังปกติ จ้องเล็กน้อยก็มองผ่านฉางกวงไปไม่สนใจอีก
“เจ้านี่ก็เย็นชาอีกเช่นเคย… เเต่บุคลิกเขาก็ดูเป็นผู้ใหญ่ไม่น้อย” ฉางกวงมองสบตากับเจียงหวงเสร็จก็หันกลับมา จ้องไปยังหน้าจัตุรัสอย่างรอคอย
ผ่านมาได้ 3 ก้านธูป
“ฟึ่บ” มีผู้เฒ่าผู้หนึ่งปรากฎตัวขึ้นหน้าจัตุรัสโดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถบอกได้ว่าการเคลื่อนไหวของผู้เฒ่าผู้นี้มาจากทิศทางใด ผ่านมาซักพักเริ่มมีคนสังเกตเห็นสิ่งผิดปกตินี้ พากันจ้องมองไปยังจุดที่ผู้เฒ่ายืนอยู่อยู่ ความตะลึงอยู่ในสีหน้าของพวกเขา ดวงตาเบิ่กถลน
พอเริ่มมีสายตาจำนวนมากจ้องมองมายังทางนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ผู้เฒ่าจึงกระเเอมขึ้น “เอาหล่ะ พวกเจ้าที่มาอยู่ ณ ที่เเห่งนี้ ข้าคงไม่ต้องมากวาจาอีก ใครมีเหรียญทองเเดงจงเดินขึ้นมาชูเหรียญให้ข้าดู ข้าจะตัดสินให้อีกที”
เสียงดังจอแจ เซ็งเเซ่ดังขึ้นในกลุ่ม ทันใดนั้นมีคนใจกล้าในกลุ่มเดินขึ้นมาข้างหน้า พลันชูเหรียญทองเเดงขึ้น ผู้เฒ่าพิจารณาเหรียญทองเเดงอยู่ชั่วครู่ จึงมองไปยังคนผู้นั้น ถอนหายใจกล่าว “น่าเสียดายยิ่งนัก เหรียญเจ้าถ้าเห็นชัดมากกว่านี้อีกนิดจึงจะผ่าน เจ้าสามารถกลับไปลองรวบรวมสมาธิให้เหรียญทองเเดงนี่ผ่านได้ ตราบใดที่ยังไม่หมดเวลาในอีก 2ชั่วยาม เอาหล่ะคนต่อไป…”
คนผู้นั้นได้ยินเช่นนั้นสีหน้าจึงไม่ค่อยดี เเต่ก็รีบจากไปอย่างรวดเร็วเพื่อลองอีกครั้ง
คนที่ 2 พลันเดินขึ้นมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก เเต่ก็ชูเหรียญเเดงขึ้น ผู้เฒ่าเหลือบมองยังเหรียญทองเเดงเพียงชั่วครู่ จึงหันกลับมามองยังเจ้าของเหรียญนั้น พลางกล่าวอย่างดุดัน “เหรียญเจ้านี่ดูเเทบไม่มีประกายเลยนะ เจ้าเห็นว่าผู้อาวุโสผู้นี้มาคัดเล่นๆรึไร ! กลับไปซะ ปีหน้าเจ้าค่อยมาใหม่”
คนเเล้วคนเล่าก็เดินขึ้นมาชูเหรียญทองเเดงมีทั้งคนดีใจเเละคนที่ผิดหวังกลับไป จนกระทั่งฉางกวงเดินขึ้นด้านหน้าหนึ่งก้าว ชูเหรียญขึ้นอยากมั่นอกมั่นใจ ผู่เฒ่าเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้น มองไปยังฉางกวงอย่างคาดไม่ถึง
YOU MAY ALSO LIKE
