ข้าเป็นเซียนสะท้านฟ้า - ตอนที่ 29 : เถาเหมันต์ทลายฟ้า

เสียง​ฝีเท้า​นั้น​เดิน​มายัง​ทิศทาง​ที่พัก​ฉางกวง​เเม่นราวกับ​รู้​ว่า​เขา​อยู่​ตรงนี้​ พอ​มาถึงตรงจุด​วง​อักขระ​ที่​ฉางกวง​วาด​ไว้​ เสียง​ฟืดฟาด​ดัง​ขึ้น​อย่าง​งุนงง​ ฝีเท้า​เป็น​กลุ่ม​ก็ได้​กระจาย​กัน​ไปทั่ว​บริเวณ​ที่พัก​ของ​เขา​ บ้าง​ก็​เข้ามา​ใกล้​ที่พัก​เขา​ บ้าง​ก็​อยู่​นอกวง​อักขระ​

“หึ​ เสร็จ​ข้า​หล่ะ​” ฉางกวง​เห็น​ว่า​ใน​วง​อักขระ​ของ​ตน​นั้น​มีหมาป่า​ขน​ปุย​สีขาว​ปรอท​ ดวงตา​สีฟ้าเปล่งประกาย​ อยู่​ 2 3 ตัว​

ก็​พลัน​เขียน​อักขระ​กลางอากาศ​ วง​อักขระ​บน​พื้น​เปล่งประกาย​ราวกับ​ตอบสนอง​อักขระ​บน​อากาศ​เริ่ม​กาง​ม่าน​เเสงสีขาว​เหมันต์​เเซมสีดำ​อักขระ​ ห่อหุ้ม​ยัง​ที่พัก​ของ​ฉางกวง​ หมาป่า​ขาว​ปรอท​ 2 3 ตัว​ที่อยู่​ด้านใน​เมื่อ​รู้ตัว​ก็​ช้าไปเสียเเล้ว ส่วน​หมาป่า​ด้านนอก​ที่​ตอนนี้​ไม่มีตัว​ใด​อยู่​ใกล้​บริเวณ​นี้​เลย​ วง​อักขระ​จึงกลายเป็น​กรงขัง​อย่าง​สมบูรณ์เเบบ

“พลัง​กาย​ของ​เจ้าพวก​นี้​ที่​ข้า​สัมผัส​ได้​ คง​พอ​ๆกับ​ขั้น​ 3” ฉางกวง​รู้สึก​ยุ่งยาก​อยู่​ไม่น้อย​ เเต่ถ้าจัดการ​หมาป่า​กลุ่ม​นี้​ไม่ได้​ ย่อม​มีปัญหา​ตามมา​ใน​ภายหลัง​เเน่นอน

เขา​ไม่รอ​ช้าพลัน​ร่าย​ ‘เหมันต์​จู่โจม’ ที่​ตอนนี้​เข้าใกล้​ขั้น​ 2 เหมันต์​พิโรธ​เป็นอย่างมาก​ เเละด้วย​สภาพเเวดล้อมส่งเสริม​ทำให้​เขา​สามารถ​เเปลงประกาย​เหมันต์​เป็น​รูปร่าง​คล้าย​กับ​น้ำเเข็งย้อย​สีฟ้าใสดู​เเหลมคมเปล่งประกาย​พุ่ง​ไปยัง​หมาป่า​สีขาว​ปรอท​อย่าง​รวดเร็ว​

หมาป่า​ตัว​หนึ่ง​ใน​นั้น​สัมผัส​ได้​ถึงรังสี​สังหาร​ครั้น​จะหอน​ส่งสัญญาณก็​ไม่ทันการ​ โดน​น้ำเเข็งย้อย​สีฟ้าใสเเทงทะลุ​ลำตัว​ พลัน​ล้ม​ลงนอน​เเน่นิ่งไป อีก​ 2 ตัว​สัมผัส​ได้​ถึงการต่อสู้​จึงรีบเร่ง​มายัง​จุด​ปะทะ​ พอ​เห็น​เพื่อน​ของ​ตน​นอน​เเน่นิ่งไป จึงเเผ่รังสี​โกรธเกรี้ยว​จ้องเขม็ง​มายัง​ฉางกวง​ ไม่รอ​ช้าพุ่ง​พลาง​อ้า​ปาก​ที่​มีฟัน​เปล่งประกาย​ พุ่ง​เข้าหา​ฉางกวง​ด้วย​ความ​มุ่งร้าย​

ฉางกวง​ที่​เห็น​ดังนั้น​จึงยิ้ม​เย็น​ พลาง​สร้าง​น้ำเเข็งย้อย​ที่​ดู​ยาว​มากกว่า​อัน​อื่น​ ดู​ไปก็​คล้าย​หอก​น้ำเเข็งสีฟ้าใสเปล่งประกาย​ เสือก​เเทงเข้า​ปะทะ​กับ​หมาป่า​สีขาว​ปรอท​ตัว​นึง​อย่าง​จัง

“ฉึก​” หอก​น้ำเเข็งย้อย​เเทงทะลุ​หมาป่า​ขาว​ปรอท​อย่าง​จัง ร่าง​นั้น​พลัน​ล้ม​ลง​กับ​พื้น​เเน่นิ่งไปอีก​ตัว​

หมาป่า​สีขาว​ปรอท​ตัว​ที่​เหลือ​เห็น​ดังนั้น​แสดงท่าทาง​หวาดกลัว​อย่าง​ปิดไม่มิด​พยายาม​ตะกุย​หาทาง​ออกจาก​วง​อักขระ​

“เปล่าประโยชน์​ เจ้าคิด​ว่า​เจ้าจะได้​ออก​ไปง่ายๆ​หรือ​ ใน​เมื่อ​พวก​เจ้ามุ่งเป้ามายัง​ข้า​” ฉางกวง​นำ้เสียงดุดัน​

พลัน​ร่าย​’เหมันต์​จู่โจม’ ปราก​ฎน้ำเเข็งย้อย​สีฟ้าใสปลาย​เเหลมจำนวนมาก​พุ่ง​ไปยัง​หมาป่า​สีขาว​ปรอท​อย่าง​รวดเร็ว​

“โบ​ร๋ว” ​ พอ​หมาป่า​ตัว​นี้​เห็น​ว่า​ตัวเอง​จะไม่รอด​เเล้ว จึงพุ่ง​เข้าหา​ฉางกวง​อย่าง​ไม่คิด​ชีวิต​

“เป็นไป​อย่าง​ที่​ข้า​คิด​ไว้​” ฉางกวง​คิด​ว่า​หมาป่า​อาจจะ​จนตรอก​จน​เข้ามา​จู่โจมเขา​โดย​ไม่มีอัน​ใด​จะเสีย​ เขา​จึงใช้น้ำเเข็งย้อย​พุ่ง​เข้าใส่​เเทนที่​จะเข้าไป​เเทงด้วย​ตนเอง​ ระยะทาง​ที่​ห่าง​กัน​พอสมควร​หมาป่า​ที่​พุ่ง​เข้ามา​นั้น​เกือบจะ​มาถึงตัว​ฉางกวง​เเต่ด้วย​น้ำเเข็งย้อย​ที่​ทิ่มเเทงอยู่​บน​ลำตัว​ทำให้​มัน​หมดเเรงไม่น้อย​ จน​สุดท้าย​ก็​นอน​เเน่นิ่งไปอีก​ตัว​

“เฮ้อ​” ฉางกวง​ถอนหายใจ​อย่าง​โล่งอก​ การ​รับมือ​หมาป่า​สีขาว​ปรอท​ 3 ตัว​นี้​ดูเหมือน​จะง่าย​เเต่เขา​ก็​ใช้พลังงาน​ไปไม่น้อย​เลย​

ทั้ง​การ​ที่​ต้อง​คอย​หลบหลีก​ เเละการ​สร้าง​น้ำเเข็งย้อย​ปลาย​เเหลม ที่​ตอนนี้​สามารถ​สร้าง​ออกมา​ได้​อย่าง​กล้ำกลืน​

ถ้าฉางกวง​ไม่เเสดงสีท่า​เยือกเย็น​ข่มขวัญ​หมาป่า​ 3 ตัว​นี้​ไว้​ไม่เเน่พวก​มัน​คง​พุ่ง​มางับ​เขา​ทีเดียว​จาก​ 3 ทิศทาง​ เเค่คิด​ตาม​ก็​ยุ่งยาก​ที่จะ​รับมือ​เเล้ว สถานการณ์​นั้น​บางที​ถึงเขา​จะชนะ​มาได้​คง​ไม่คุ้มค่า​เหมือน​ดั่ง​เช่น​ตอนนี้​

เขา​ก็​ทำ​เช่น​เดิม​คือ​ นำ​ผลึก​เเก่นพลัง​กาย​เเละเนื้อ​บางส่วน​เผื่อ​ไว้​เป็น​เสบียง​

“ผลึก​นี้​ดู​เปล่งประกาย​กว่า​อัน​ก่อน​ไม่น้อย​เลย​” ฉางกวง​นำ​เอา​ผลึก​ก่อนหน้านี้​ที่​ได้​จาก​เงาขุน​ปุย​มาเปรียบเทียบ​กับ​ผลึก​อัน​ที่พึ่ง​ได้​มาจาก​หมาป่า​ขาว​ปรอท​ ผนึก​อันนี้​นั้น​ใสเหมือนกัน​ผลึก​อัน​ก่อน​เเต่จะเห็น​พลังงาน​สีฟ้าจุด​เล็ก​ๆที่อยู่​ใน​ผลึก​นี้​

ฉางกวง​หารู้ไม่​ว่า​ผลึก​เเก่นอสูร​นั้น​สามารถ​เเบ่งขั้น​ได้​อ้างอิง​ตาม​พลัง​กาย​อสูร​ที่​เทียบเท่า​จอม​ยุทธ์​ทั้ง​ 9 ขั้น​ โดย​ผลึก​เเก่นอสูร​ของ​หมาป่า​สีขาว​ปรอท​นั้น​ก็​คือ​ขั้น​ 3 ซึ่งเเตกต่างกับ​อัน​ก่อนหน้า​

เขา​ก็​ทำ​เช่นนี้​มาเรื่อยๆ​ เเต่ก็​มีบ้าง​ที่​ไม่เป็นไปตาม​เเผนการ สภาพ​เขา​ตอนนี้​จึงดู​มีร่องรอย​บาดเจ็บ​ เเววตาเเสดงความ​อ่อนล้า​

“ในที่สุด​ข้า​ก็​จัดการ​พวก​เจ้าได้​จน​หมด​เสียที​” ฉางกวง​หอบ​เเฮ่กๆ​ สภาพ​ตอนนี้​เสื้อผ้า​ยับยู่ยี่​ มีร่องรอย​กรงเล็บ​เเละรอย​กัด​ตรง​บริเวณ​เเขน สีหน้า​อ่อนล้า​เต็มที่​ พอ​เขา​เหลือบ​ไปมอง​ผลึก​เเก่นอสูร​ที่​ตอนนี้​มีเพิ่มขึ้น​มาอีก​นับ​ 10 ก็​อด​ยก​ยิ้ม​ไม่ได้​

“ไม่ได้​ๆ ถ้าข้า​เดินทาง​ด้วย​สภาพ​เช่นนี้​ เห็นที​คง​ได้​เป็น​เหยื่อ​แทน​เเน่” ฉางกวง​พึมพำ​อย่าง​เเผ่วเบา จึงเก็บกวาด​ร่องรอย​การต่อสู้​รอบ​ๆที่พัก​ตน​ เเละก็​เข้าไป​ทรุดตัว​ลงนอน​อย่าง​รวดเร็ว​ เขา​หลับ​ไปในทันที​ด้วย​ความ​เหนื่อยล้า​ทั้งคืน​ พลัง​ปราณ​ของ​เขา​มีการพัฒนา​ขึ้น​จาก​การ​ที่​เขา​ต่อสู้​โดยไม่รู้ตัว​

ปราณ​เขา​ตอนนี้​เหลือ​อีก​เล็กน้อย​ก็​พร้อม​จะทะลวง​ขั้น​ 3 เเห่งจุด​ปราณ​เเล้ว รอโอกาส​ที่​เหมาะสม​ก็​สามารถ​ทะลวง​ได้​อย่าง​เเน่นอน

หลังจาก​พักผ่อน​ทั้งคืน​ ฉางกวน​เหยียด​เเขนช้า ๆ อย่าง​งัวเงีย​ ตื่นขึ้น​มารู้สึก​สดชื่น​ขึ้น​ไม่น้อย​ เก็บ​ของ​อย่าง​รวดเร็ว​

“สถานที่​เเห่งนี้​ ยิ่ง​เดิน​เข้าไป​ลึก​ขึ้น​ยิ่ง​รู้สึก​ไม่ดี​เลย​ ถ้าข้า​อยู่​นานๆ​ไม่ส่งผลดี​ต่อตัว​ข้า​เเน่ รีบ​หา​เป้าหมาย​ให้​มัน​จบ​ๆไปดีกว่า​” ฉางกวง​กัดฟัน​กรอด​ เเววตามุ่งมั่น​ คิด​ว่า​ทำ​ไปเพื่อ​เบาะเเสกลับ​ยัง​สำนัก​ของ​ตน​

เทือกเขา​เเห่งนี้​ที้​ว่า​กัน​ว่า​มีเซียน​ร่วงหล่น​ไปไม่น้อย​เมื่อ​มายัง​ที่​เเห่งนี้​

ยิ่ง​เดิน​เข้าไป​ลึก​ขึ้น​เรื่อยๆ​ ความ​อันตราย​ที่​สัมผัส​ได้​คล้าย​จะกดดัน​ตัว​เขา​เอาไว้​ การเคลื่อนไหว​เเต่ละย่างก้าว​เริ่ม​ติดขัด​ไม่สบาย​ๆเหมือน​ที่ผ่านมา​ ทาง​สาย​เล็ก​ๆนั้น​สิ้นสุดลง​ไปตั้งเเต่หลาย​ชั่ว​ยาม​ก่อน​เเล้ว ตอนนี้​รอบ​ๆตัว​เขา​เริ่ม​มีต้นไม้​หนาเเน่นขึ้น​เล็กน้อย​

“นั่น​มัน​” ฉางกวง​เห็น​ต้นไม้​เปล่งประกาย​เเสงสีน้ำเงิน​บาง​ๆ ต้นไม้​นี้​มีผล​ที่​ดู​เปล่งประกาย​สีฟ้าคราม​ เเผ่รังสีเย้ายวน​ออกมา​

“ดู​ยังไง​มัน​ก็​ไม่ใช่ต้นไม้​ธรรมดา​เเน่ ข้า​ต้อง​ลอง​หา​ดู​ซัก​หน่อย​” เซียน​ผู้​นั้น​พูดคุย​กับ​ฉางกวงพอ​จะรู้​ว่า​ฉางกวง​ไม่รู้จัก​ต้น​หยาดน้ำค้าง​เหมันต์​จึงนำ​หนังสือ​ภาพ​ของ​สมุนไพร​ธาตุ​เหมันต์​คร่าวๆ​ให้​ไปอย่าง​ใจกว้าง​ ฉางกวง​รีบ​เปิด​ดู​โดย​ไม่รอ​ช้า เพียง​ไม่กี่​อึดใจ​

“หืม​ มัน​คือ​ต้น​หยาดน้ำค้าง​เหมันต์​จริงๆ​ เเต่ดู​จาก​ต้น​ตรงหน้า​นี้​อายุ​ของ​มัน​มาก​สุด​ก็​เเค่ 100 ปี” ตอนเเรกที่​รู้​ว่า​คือ​ต้น​เป้าหมาย​ของ​ตน​ฉางกวง​ก็​ยก​ยิ้ม​สีหน้า​เปี่ยม​สุข​ พอ​คิดได้​ว่า​อายุ​ของ​ต้น​นี้​คง​ไม่ถึงที่​กำหนด​เนื่องด้วย​ลำต้น​ของ​มัน​ดู​เล็ก​กว่า​ที่​ใน​หนังสือ​ภาพ​บรรยาย​ไว้​

สีหน้า​เปลี่ยนเป็น​เสียดาย​ คอตก​อยู่​ชั่วครู่​พลัน​ตั้งสติ​ได้​ จึงเดิน​ไปต่อ​โดยที่​ไม่ลืม​เก็บ​ผล​ไว้​บางส่วน​เผื่อ​ต้อง​ใช้ในอนาคต​

หลังจาก​เดิน​มาได้​อีก​ครึ่ง​จิบ​ชา เขา​ก็​เห็น​เเสงเปล่งประกาย​สีฟ้าสลับ​ขาว​ปรอท​อยู่​ไกลๆ​ รังสี​ที่​สัมผัส​ได้​รู้สึก​ถึงความ​พิเศษ​ที่​มากกว่า​ต้น​หยาดน้ำค้าง​เหมันต์​เมื่อ​ครู่​ราว​ 100 เท่า​ได้​

“มัน​ต้อง​เป็นต้น​ที่​พิเศษ​กว่า​ต้น​ที่​ผ่านๆ​มาอย่าง​เเน่นอน” ฉางกวง​เดินตาม​เเสงเปล่งประกาย​ฟ้าสลับ​ขาว​ไปพลาง​ยก​ยิ้ม​ลำพอง​ใน​ว่า​ตนเอง​ช่างโชคดี​ยิ่งนัก​

“ทำไม​ข้า​เช็ค​ดู​จาก​สมุดภาพ​เเล้วไม่เห็น​มีเลย​หล่ะ​ ดู​ยังไง​มัน​ก็​ต้อง​เหนือกว่า​ต้น​หยาด​เหมันต์​เเน่นอน” ฉางกวง​เดิน​มาถึงก็​พลัน​เห็น​ต้น​ๆหนึ่ง​เถาของ​มัน​เปล่งประกาย​สีฟ้าสลับ​ขาว​ปรอท​ ลวดลาย​ที่​สลับ​กัน​ดู​คล้าย​ตัว​อักขระ​โบราณ​เก่าเเก่ไม่น้อย​ ผล​ของ​มัน​ดู​ดูดดึง​อย่าง​ยิ่ว​ยวด​ที่​ใครก็ตาม​มาเห็น​ก็​คง​อด​ที่จะ​กลืนน้ำลาย​อย่าง​เสีย​มิได้​ จ้องมอง​ด้วย​ความ​งุนงง​ใน​สายตา​ เเต่ใน​ใจก็​มั่นใจ​เป็นอย่างมาก​ว่า​ต้น​นี้​มีความ​พิเศษ​มาก​ ไม่รอ​ช้าเขา​ก็​เก็บ​ผล​ของ​มัน​มาอย่าง​รวดเร็ว​วินาที​ที่​เขา​สัมผัส​กับ​ผล​นั้น​เอง​ เขา​รู้สึก​ถึงปราณ​ไฟเหมันต์​ใน​ร่างกาย​คลุ้มคลั่ง​ขึ้น​มา ราวกับว่า​มัน​ต้องการ​ผล​ๆ นั้น​เป็น​อย่างยิ่ง​

“ปราณ​ไฟเหมันต์​ของ​ข้า​ไม่เคย​เป็น​เยี่ยง​นี้​มาก่อน​เลย​ เเม้เเต่ผล​หยาดน้ำค้าง​เหมันต์​ก็​ไม่มีปฎิกิริยา​เช่นนี้​ ” ฉางกวงตก​อยู่​ใน​ห้วง​ภวังค์​

เขา​หารู้ไม่​ว่า​ต้น​เถาสีฟ้าสลับ​ขาว​ปรอท​นี้​ต่างหาก​จึงเป็น​สมบัติ​ที่​เเท้จริงของ​เทือกเขา​นรก​เหมันต์​เเห่งนี้​ มัน​คือ​เถาใน​ตำนาน​ที่​เเม้เเต่ว่า​ระดับ​ที่​เหนือกว่า​ขั้น​เสถียร​ปราณ​มาเห็น​เข้า​ก็​คง​เกิด​ความละโมบ​อย่าง​ห้าม​ไม่ได้​ ชื่อ​ของ​มัน​ก็​คือ​ เถาเหมันต์​ทลาย​ฟ้า ว่า​กัน​ว่า​ คนธรรมดา​ที่​ได้​กิน​มัน​ลง​ไปสามารถ​กลายเป็น​ผู้ฝึก​ตน​ขั้น​ 3 เเห่งจุด​ปราณ​ได้​ในทันที​

เเน่นอนว่า​ฉางกวง​ย่อม​ไม่รู้จัก​มัน​ เเต่เขา​ก็​รู้​ได้​ถึงความ​ไม่ธรรมดา​ของ​มัน​

“เเฮ่” เสียง​ฝีเท้า​หลาย​กลุ่ม​เดิน​เข้ามา​ล้อม​ยัง​บริเวณ​ที่​ฉางกวง​อยู่​ เเรงกดดัน​เเก่นพลัง​กาย​ที่​เหนือกว่า​ขั้น​ 6 หลาย​กลุ่ม​กำลัง​เข้ามา​ด้วย​ความ​โกรธเกรี้ยว​ ฉางกวง​สีหน้า​ซีดเซียว​ รีบ​หลบหนี​ออก​ไปโดยพลัน​ สัตว์​อสูร​ที่​กลิ่นอาย​เหนือกว่า​ขั้น​ 6 นั้น​คล้าย​จะสัมผัส​การ​คงอยู่​ของ​ฉางกวง​ได้​ เเต่มัน​ก็​ไม่เเม้เเต่จะเหลือบ​มามอง​เขา​เลย​ ใน​สายตา​ของ​มัน​ ฉางกวง​ก็​คือ​มด​ตัว​หนึ่ง​ ความสนใจ​ของ​มัน​มุ่งไปกลิ่นอาย​ที่​เหนือกว่า​ขั้น​ 6 ตน​อื่นๆ​ พลังงาน​กดดัน​ไร้​รูปร่าง​คล้าย​จะปะทะ​กัน​ใน​อากาศ​ ทำให้​ฉางกวง​เเละสัตว์​อสูร​ที่​ขั้น​ต่ำกว่า​ไม่กล้า​เข้าไป​ใกล้​

“เยี่ยม​ ยิ่ง​พวก​มัน​ตี​กันเอง​ ข้า​ยิ่ง​มีโอกาส​รอด​เพิ่มขึ้น​” ฉางกวง​วิเคราะห์​ออกมา​ได้​รวดเร็ว​ อยาก​ให้​เจ้าพวก​นี้​ตี​กัน​จน​ชุลมุน​ไปเลย​

เเต่ความเป็นจริง​นั้น​ สัตว์​ที่​ขั้น​ต่ำกว่า​ 6 หันมา​มอง​ยัง​ฉางกวง​คล้าย​จะสัมผัส​บางอย่าง​จาก​ฉางกวง​ได้​

“ไม่ดีเเล้ว พวก​มัน​คง​อยาก​ได้ผล​ลึกลับ​ที่​ข้า​เก็บ​มาเมื่อ​ครู่​เป็นเเน่” ฉางก​วง​หน้าซีด​ รีบ​ใช้ความเร็ว​สูงสุด​ของ​ตนเอง​สลัด​สัตว์​อสูร​ที่​ตามมา​ให้​หลุด​จาก​การตาม​เขา​ ความเร็ว​ตอนนี้​ของ​เขา​นั้น​สูสีกับ​ขั้น​ 3 เลย​ ตอนนี้​จึงมีสัตว์​อสูร​ ขั้น​ 4 ขั้น​ 5 ไล่ตาม​เขา​มาติดๆ​ระยะห่าง​เริ่ม​ย่น​เข้ามา​ใกล้​เขา​ขึ้น​เล็กน้อย​

“พวก​เจ้าอย่า​รังเเกกัน​ให้​มาก​นัก​นะ​ ถ้าข้า​ตาย​ข้า​ก็​จะลาก​พวก​เจ้าไปด้วย​” ฉางกวง​เมื่อ​รู้​ว่า​ยังไง​ตนเอง​ก็​หนี​ไม่พ้น​

ขอบ​ตาเเดงกล่ำ​ กิน​ผลไม้​ลึกลับ​เข้าไป​ดั่ง​กับ​คน​ไม่มีอัน​ใด​จะเสีย​อีกเเล้ว

พอ​ผลไม้​ลึกลับ​นั้น​เข้า​ปาก​ไป ก่อนที่​พลัง​เหมันต์​สีฟ้าขาว​กำลัง​เเผ่ใน​ตัว​ฉางกวง​อย่าง​รวดเร็ว​ ปราณ​ไฟเหมันต์​ตอนนี้​ถ้าสังเกต​จาก​ใน​ร่าง​ของ​ฉางกวง​ มัน​ดู​สั่นสะท้าน​ด้วย​ความตื่นเต้น​ยินดี​ กระโจน​ตนเอง​ไปยัง​ผลไม้​ลึกลับ​อย่าง​รวดเร็ว​

“อ๊าก” ​ ฉางกวง​รู้สึก​ว่า​ปราณ​ไฟเหมันต์​ของ​เขา​ขยาย​ตัวอย่าง​บ้าคลั่ง​ ความเจ็บปวด​กด​ทับ​เขา​ไปทั่ว​ทั้ง​ร่าง​

สีหน้า​พลัน​บิดเบี้ยว​ เเถมตอนนี้​เจ้าพวก​อสูร​ที่​เห็น​ถึงสิ่งที่​มัน​ตาม​อยู่​ถูก​กิน​ไปอย่าง​หน้าตาเฉย​ก็​เเผ่รังสีเเก่นพลัง​กาย​ขั้น​ 4 กับ​ขั้น​ 5 อย่าง​อำมหิต​ ที่​ถ้าขั้น​ 3 ปกติ​โดน​ไปไม่ตาย​ก็​เลี้ยงไม่โต​อย่าง​เเน่นอน หลาย​เส้นสาย​จำนวนมาก​พุ่ง​เข้า​มายัง​ฉางกวง​