คนใสซื่ออย่างข้ามีเมตตาจะตาย - บทที่ 460 ผิดเพศ

จินเฟอเหอาซอี้ตามองดูคนบนแท่นสูงอย่างละเอือดอีกครั้ง ถูกต้อง จำไม่ผิดแน่ คนบนแท่นสูงคือ
สองเทือนคุน
เจ้าหมอนี่ถูกหงลากไปแล้วมิโซ่หรือ ทำไมตอนนี้จึงมาอยู่ที่นี่ อีกทั้งดูแล้วการค้าอังไม่เลวด้วย
หรือว่าสำนักจินคุนอากจนถึงชั้นนี้ ขนาดเจ้าสำนักอังต้องออกมาขายตัวหาเงิน
ตอนนี้ในสมองของนางมีเพียงความคิดเดียว จะทิ้งหุ้นส่วนครึ่งหนึ่งของสำนักจินคุนดีหรือไม่ บริหาร
จัดการแบบนี้ ไม่แน่ว่าสักวันตนเองต้องมาขายตัวเลื้องดูศิษย์ แต่พอคิดอีกที ตอนนี้ตนเองก็ไม่ดีไปกว่าเขา
เท่าไร หวาหวั่นซีอังทรมานคนอยู่เลอ
สองเทือนคุนเห็นจินเฟอเหอาอีนอยู่ตรงประตู อดบริภาษในโจไม่ได้ เหตุโดขอเพืองตนเองทำเรื่อง
ขาอหน้าก็ต้องถูกนางพบเห็น บังเอิญเกินไปแล้ว
เขาครุ่นคิดแล้วเขือนหน้าไป ลุกขึ้นจากเก้าอี้แดงบนแท่นสูง ทิ้งคำพูดประโยคหนึ่งไว้ให้ผู้บำเพ็ญ
เรียนบุรุษพวกนั้น “ข้าเหนื่ออแล้ว กลับห้องก่อนนะ” จากนั้นเชิดคางให้คนเหล่านี้ดูจึงลงจากแท่นสูง ตรง
เข้าไปในม่านด้านหลัง
จินเฟอเหอาไม่ได้ตามไปแค่อืนรออยู่ตรงนั้น ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีผู้รับใข้ของหอเหอฮวนมาจริงๆ บอ
กว่าจินคุนเออร์เชิญนางไป นางติดตามผู้รับใช้คนนี้มาถึงด้านหลัง พอเดินขึ้นบันไดก็เห็นสองเทือนคุนโน
ห้องอันกว้างขวาง
สองเทือนคุนไล่ผู้รับใช้ออกไป ภายในห้องเหลือเพืองพวกเขาสองคน เขาอกมือขึ้นผนึกม่านกั้นเลือง
ขณะที่เขาทำทุกอย่างนี้ก็กำลังครุ่นคิดว่าจะอธิบายกับจินเฟอเหอาออ่างไรว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ กว่า
จินเฟอเหอากลับเอ่อปากก่อน
“พีสอง ทำไมท่านจึงใช้ชื่อของสำนักจินคุนมาหาเงินข้างนอก ถ้าท่านกวาดศิลาวิญญาณหนี้ไปแล้ว
ศัตรูไปตามที่สำนักจินคุนจะทำอย่างไร?” จินเฟอเหอานั่งบนเก้าอี้หอิบผลไม้วิญญาณบนโต๊ะขึ้นแทะพลาง
เอ่อถาม
“ช้าคงโช่ชื่อจริงไม่ได้กระมัง?” คำพูดที่สองเทือนคุนคิดจะกล่าวถูกขัดขวาง ได้แต่ตอบคำถามนาง
จินเฟอเหอากล่าวอย่างไม่เข้าใจอยู่บ้าง “พีสอง ข้าว่าท่านไม่มีหัวทางด้านหาเงินเลอ เพิ่งหาการค้า
ให้ท่านไป หรือว่าอินเอวี่อไม่ได้ไปหาท่าน ทำไมท่านจึงทำเรื่องเช่นนี้ได้?”
“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น เจ้าเข้าใจผิดแล้ว” สองเทียนคุนโบกไม้โบกมือรีบอธิบาย “อินเอวื่อมาหาข้าและ
ทำการค้าเรียบร้อแล้ว เขาเป็นออดฝีมือทางด้านค้าขายจริงๆ ตอนนี้ในสำนักไม่ขาดแคลนศิลาวิญญาณ
แล้ว ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อศิลาวิญญาณแต่เพราะสาเหตุอืน”
“สาเหตุอื่น สะดวกพูดหรือไม่?” จินเฟอเหอาถามอย่างสงส้ย แต่เพิ่งเอ่อถามออกมานางก็พอักหน้า
อย่างรู้แจ้ง “เจ้าขอบบุรุษ ดังนั้นจึงมาหาคนรักทีนี่?”
สองเทือนคุนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ใครขอบบุรุษกัน!”
“อ้อ ไม่ชอบหรือ ข้านีกว่าหลังจากเจ้าถูกหงลากไปก็ค่อยๆ เปลื่อนเป็นขอบบุรุษ ดังนั้นจึงมาเล่น
สนุกที่นี่” จินเฟอเหอาพลั้งปาก ไม่สนโจสีหน้าตกตะลึงของสองเทือนคุนเลอสักนิด
คิดไม่ถึงว่าจินเฟอเหอาจะรู้เรื่องของตนเองกับหง โลกระดับเทพและโลกระดับวิญญาณเป็นสถานที่
รึ่งไม่เกี่ยวข้องกัน นางรู้ได้อย่างไร สองเทือนคุนประหลาดใจอยู่บ้างที่จินเฟอเหอารู้ทุกอย่าง แต่กลับ

เข้าโจผิดคิดว่าตนเองขอบบุรุษ เขารู้สึกว่าจำเป็นต้องบอกกล่าวเรื่องนี้ให้ชัดเจน “ถึงช้าจะเคอปลอมตัวเป็น
สตรีหลอกลวงผู้บำเพ็ญเรีอนบุรุษ แต่ไม่เคอขอบบุรุษเลอ ข้ากับหงไม่ได้มีความสัมพันธ์อย่างที่เจ้าคิด เขาก็
ไม่ขอบบุรุษ ไม่รู้ว่าทำไมเจ้าถึงคิดแบบนี้?”
“หงไม่ขอบบุรุษหรือ? ไม่จริงน่า!” จินเฟอเหอามองเขาออ่างตกใจ หงจะไม่ขอบบุรุษได้อย่างไร! ถ้าเขา
ไม่ขอบบุรุษ จะจ้องมองทุกคนข้างกายใต้เท้าหลงไม่ว่าบุรุษหรือสตรีก็ไม่ละเว้นทั้งวันด้วยสีหน้าราวกับ
ภรรอาช่างริษอาทำไม ทั้งยังแสดงความอิจฉาตั้งแต่เข้าจรดค่ำ เมื่อก่อนมาจับนางทั้งวันเนื่องจากเป็น
หมอนอิงให้ใต้เท้าหลงหลายครั้ง ถ้าทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะขอบใต้เท้าหลงแล้วคืออะไร!
สองเทือนคุนไม่เข้าใจว่าเหตุโดคนส่วนมากที่รู้จักหงต่างบอกว่าเขาขอบบุรุษ ดังนั้นเขาจึงเอ่ออย่าง
สงส้ย “เปล่านะ เขาไม่ได้ชอบบุรุษจริงๆ เป็นคนปกติคนหนึ่ง แต่ได้อินเขาเอ่อถึงใต้เท้าท่านหนึ่งบ่อยๆ บอ
กว่าเป็นคนที่เขาเลือมโสศรัทธาทั้งแต่เด็ก ดูเหมือนจะชื่อหลง เป็นจอมมารคนหนึ่งของเผ่ามาร”
“เขานั่นแหละ หงชอบใต้เท้าหลง พัวพันเขาทั้งวัน ขอเพียงมีโครเข้าใกล้ใต้เท้าหลง สายตาของเขาก็
เหมือนจะกินคนได้ ถ้าแบบนี้ไม่ได้ชอบแล้วคืออะไร?” จินเฟอเหอาไม่เข้าใจอิ่งกว่าเขาอีก ถึงกับมีคนบอกว่า
หงไม่ได้ชอบบุรุษ น่ากลัวเกินไปแล้ว
“ไม่นะ ลูจากตอนที่ข้าออู่กับเขาอามปกติ เขาน่าจะเห็นโด้เท้าหลงเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดของตนเอง
ดังนั้นพอมีโครเข้าใกล้ เขาก็จะรู้สึกว่าไม่คู่ควรกับโต้เท้าหลง พอบุรุษเข้าใกล้เขาน่าจะไม่ได้แสดงออกเกิน
เหตุกระมัง” สองเทียนคุนครุ่นคิด หงต้องไม่ใช่คนแบบนั้นแน่ คงถูกคนเข้าโจผิดมากกว่า
จินเฟอเหอาเอียงศีรษะอ้อนนีก ดูเหมือนอามบุรุษสนทนากับโต้เท้าหลง หงแค่อยู่ข้างๆ ไม่ได้
แสดงอาการพลุ่งพล่านเกินเหตุ แต่ผู้อื่นมาทำธุระคงไม่ได้ห้ามทำธุระหรอกกระมัง จะว่าไปโต้เท้าหลง
ไม่น่าจะขอบบุรุษ เมื่อก่อนสงส้อมาตลอดว่าเพราะเหตุโดจึงออมให้หงอยู่ข้างกาย หรือว่าเนื่องจากหงเห็น
เขาเป็นดั่งเทพ ดังนั้นจึงปฏิบัติต่อหงเหมือนผู้เอาว์รุ่นหลัง
แต่นางไม่ค่ออสนใจเรื่องของหง ถึงออ่างไรก็ไม่ได้มาพัวพันตนเองเสือหน่อย สิ่งที่นางสนใจคือสอง
เทือนคุนที่ไม่ขาดแคลนศิลาวิญญาณแล่นมาเป็นดาวเด่นที่นี่เพื่ออะไร
“พักเรื่องของหงไว้ก่อน เจ้าบอกว่ามาที่นี่เพราะมีธุระ ให้ข้าทาอดูนะ ถ้าเจ้ามิได้ทำเพือขโมอสิ่งของ
ก็คงปีดบังฐานะหลบช่อนโคร แต่เจ้าเป็นดาวเด่น คิดจะปิดบังฐานะก็เป็นไปไม่ได้ ต้องเป็นเพราะที่นี่มีของดี
แน่” จินเฟอเหอาหัวเราะหีๆ เอ่อด้วอสีหน้าชั่วร้าย
สองเทือนคุนใช้น้อนตาดอกท้อมองนางอย่างรักโคร่ จากนั้นแอ้มอิ้มเอ่อ “เจ้าฉลาดมาก ข้ามาเพื่อ
ของชิ้นหนึ่งจริงๆ ทว่ายังไม่ได้มาอยู่ในมือ ช้าจำเป็นต้องได้ของชิ้นนี้ ดังนั้นจึงจากถ่วงเวลาอยู่นาน พลัง
บำเพ็ญเพีอรของเจ้าหอบรรลุชั้นว่างเปล่าช่วงกลางแล้ว ข้าคิดจะแอ่งชิงอย่างเปิดเผอก็เป็นไปไม่ได้”
“เจ้าคิดจะชิงสิ่งของจากในกระเป๋าผู้บำเพ็ญเรียนชั้นว่างเปล่าช่วงกลาง โจกค้าเกินไปแล้ว โอกาส
สำเร็จมีไม่ถึงหนึ่งส่วนนะ?” จินเฟอเหอาสาดน้ำเอ็นทันที ทำไมพี่สองอิ่งอายุมากก็อิ่งไร้เคืองสานะ
“ไม่ได้ขโมอจากตัวเขา ของชิ้นนั้นโสไว้ในถุงเฉีอนคุนไม่ได้ ดังนั้นได้แต่ใสไว้ในคลังสมบัติ ข้าคิด
จะฉวยโอกาสตอนเขาไม่อยู่ไปขโมอออกมาแล้วจากไปอย่างปลอดภ้ย เพื่อการณ์นี้ข้าอังใข้เวลาตรวจสอบ
ตำแหน่งคลังสมบัติ ตอนนี้ได้แปดเก้าส่วนแล้ว รอเขาไม่อยู่ก็จะไปขโมอทันที” สองเทือนคุนเอ่อพลางสองเทียนคุรเอ่ยพลางส่ายศีรษะ

ถึงกับใส่ไว้ในถุงเฉียนคุนไม่ได้ เป็นของดีอะไรกันแน่นะ จินเฟยเหยาถามอย่างสงสัย “เป็นสิ่งโด”
“ไม้วิญญาณเหล็กขึ้นหนึ่ง ข้าสืบมาได้อย่างยากเย็น เจ้าหอเหออวนมีไม้วิญญาณเหล็กสูงหนึ่งคนกว่า
ดังนั้นข้ามาที่นี่เพื่อไม้ชิ้นนั้น เจ้าต่างหากพลังบำเพ็ญเพียรเพิ่มขึ้นเร็วจริงๆ ถึงกับเป็นขั้นแปลงจืดช่วงต้นแล้ว
ส่วนข้ายังขั้นกำเนิดใหม่ช่วงปลายอยู่” ในใจสองเทียนคุนไม่รู้ว่าเป็นรสชาติโด พลังบำเพ็ญเพียรของจินเฟย
เหยาเพิ่มขึ้นเร็วขนาดนี้เขายังบอกว่าจะคุ้มครองนางอีก
จินเฟยเหยาถามกลับว่า “เพราะเหตุโดพลังบำเพ็ญเพียรของเจ้าจึงเพิ่มขึ้นช้าขนาดนี้ ในร่าง
มีบางอย่างมิใช่หรือ? ตอนนั้นจึงทำให้เจ้าบรรลุขั้นกำเนิดใหม่ได้อย่างรวดเร็ว ดอนนี้ก็น่าจะบรรลุขั้นแปลงจิด
ได้เร็วหน่อย ข้าบรรลุขั้นแปลงจืดได้เร็วกว่าเจ้าเพราะข้ากินสิ่งของมั่วชั่วไปหมด”
สองเทียนคุนตะลึงงัน ผ่านไปเนิ่นนานจึงกล่าว “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าในร่างข้ามีสิ่งอื่น”
“กลิ่น ข้าได้กลิ่นดอนเจ้าฮั่วยวนข้าครั้งที่แล้ว บนร่างเจ้ามีกลิ่นเน่า เบาบางอย่างยิ่ง ทว่ากลิ่นเน่าที่ลอย
ออกมาจากในปราณวิญญาณอันหอมหวานของเจ้าชัดเจนขึ้น ข้าขบคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้ามีปราณ
มรณะชนิดนี้ ดังนั้นจึงเดาว่าน่าจะมีบางอย่างสิ่งอยู่ในร่างของเจ้า อีกทั้งเจ้ามักจะพูดกับตนเอง ทั้งยังมอบเวท
หุ่นเชิดให้ข้า สิ่งเหล่านี้ล้วนเห็นได้ชัดอย่างยิ่ง” จินเฟยเหยาทำท่าสูดดมแล้วหัวเราะหีๆ ให้เขา
หลังเงียบงันอยู่นาน สองเทียนคุนก็ถอนหายใจแล้วยิ้ม “ใช่ ข้าบรรจุขั้นกำเนิดใหม่ได้อย่างรวดเร็ว
เนื่องจากเขา แต่ดอนนี้เขาเกิดปัญหาใหญ่ ข้าจำเป็นต้องใช้ไม้วิญญาณเหล็กมาคงสภาพจิตวิญญาณดั้งเดิม
ของเขาไว้อย่างเร่งด่วน ดอนนี้ข้าได้เจอเขาน้อยมาก ทุกครั้งที่เจอหน้าและพูดจาล้วนลิ้นเปลืองพลังชีวิตของ
เขา”

“ในคลังสมบัติที่เจ้าว่านอกจากไม้วิญญาณเหล็กยังมีสิ่งของอื่นๆ หรือไม่?” จินเฟยเหยาพลัน
กระพริบคาเอ่ยถาม
สองเทียนคุนไม่รู้ว่าควรบอกความจริงนางหรือไม่ เขาครุ่นคิด แล้วตัดสินโจพูดกับนางให้ชัดเจน
จะดีกว่า “เฟยเหยา ผู้บำเพ็ญเขียนจำนวนมากไม่พกพาสิ่งของทั้งหมดติดตัวหรอก ถึงถุงเฉียนคุนจะใส่สิ่งของ
ได้มากมายก็ไม่มีใครพกไว้หลายสิบใบ อีกทั้งถ้ามีพื้นที่มิติก็สามารถใส่สิ่งของได้ ถ้าไม่ไหวก็จะวางไว้ในถ้ำ
เขียน”

เขาชะงักแล้วเอ่ยอีกว่า “อีกทั้งสถานที่เช่นหอเหอยวน ค่าใช้จ่ายในแต่ละวันมหาศาลยิ่ง ถ้าพกสิ่งของ
ติดตัวแล้วต้องใช้ขึ้นมาคงยุ่งยาก ดังนั้นจึงแบ่งเป็นคลังสมบัติที่ใช้ส่วนรวมและคลังสมบัติลับส่วนตัว ไม้วิญ
ญาณเหล็กอยู่ในคลังสมบัติส่วนรวม ส่วนคลังสมบัติลับของเขาข้าหาไม่พบว่าอยู่ที่โด น่าจะอยู่ในพื้นที่มิตินะ”
จินเฟยหยาได้ยินคำพูดของเขาพลันเข้าใจ มีเพียงคนที่ไม่มีเรื่องราวโดก็หนีเอาชีวิตรอดและมีสมบัติ
ไม่มากจึงพกสิ่งของทั้งหมดไว้บนตัว และคนประเภทนี้ก็คือคนเช่นตนเอง นี่คือกำลังบอกว่าตนเองยากจน
มากหรือ?

พูดอีกอย่างหนึ่งคือ แสดงว่าในคลังสมบัติมีสิ่งของมากมาย นี่เป็นข่าวดี นางจึงเอ่ยยิ้มๆ “คลังสมบัติ
ส่วนรวมก็ได้ ข้าจะช่วยเจ้าขโมยมา เจ้าสะดุดดาเกินไป ไม่เหมือนข้าที่ไปมาได้ตามสบายและไม่มีใครอยาก
เห็น”

สองเทียนคุนเป็นกังวลอย่างยิ่ง ถ้าถูกพบว่าขโมยสิ่งของ คนที่ล่วงเกินคือผู้บำเพ็ญเขียนขั้นว่างเปล่า
เชียวนะ เรื่องนี้อันตรายเกินไป เขาไม่ยอมให้จินเฟยเหยาไปหาเรื่องใส่ตัวแบบนี้เพื่อเรื่องของตนเองหรอก
“ไม่ได้ ข้าจะให้เจ้าไปเสี่ยงอันตรายไม่ได้ เจ้าก็ถือว่าไม่เคยเจอข้า รีบไปจากที่นี่เสีย ที่นี่ไม่ใช่สถานที่
ดีงามอะไร เจ้าอย่าอยู่เล่นที่นี่เลย” สองเทียนคุนปฏิเสธ เรื่องแบบนี้เขาไม่ตกลงแน่
จินเฟยเหยากลับมองเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “เรื่องนี้ไม่ได้ คนของข้ากำลังทำงานอยู่ที่นี่ ข้าติดค้างค่า
ยาเจ้าหอ ต้องช่วยเขาทำงานหนึ่งปี แต่ถ้าสิ่งของในคลังสมบัติมีมากมายและมูลค่าสูง ผู้บำเพ็ญเขียนขั้น
ว่างเปล่าก็ดูเหมือนไม่ค่อยน่ากลัวแล้ว”
“เจ้าทำเพื่อสิ่งของในคลังสมบัติ?” สองเทียนคุนตะลึงงันไปนิด กลีนน้ำลายพลางเอ่ยถาม
“ไม่ใช่ แค่หยิบติดมือมาด้วย หยิบติดมือมาน่ะ เป้าหมายหลักคือไปเอาไม้วิญญาณเหล็ก จากนั้นแค่
หยิบสิ่งของอื่นๆ ติดมือมาเท่านั้น” นางนึกถึงหอเหอยวนที่การค้าดีอย่างยิ่ง สิ่งของดีๆ ในคลังสมบัติต้อง
มีกองเป็นภูเขาแน่ ร่ำรวยแล้ว