คุนหนิง Story of Kunning Palace - บทที่ 103 กลัวเลือด

ตอนที่หลี่ว์เสี่ยนแวะมาทักทายก็เห็นเซี่ยเว
ยนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง กำลังทอดสายตามอง
ทัศนียภาพภายนอก

ท้องฟั้ามืดสลัว ภายในห้องจุดตะเกียง

เขาเดินตรงเข้าไปโดยไม่ได้นึกระแวง อ้าปาก
จะสนทนากับเซี่ยเวย ผู้ใดจะคาดคิดว่าครั้น
เคลื่อนสายตาก็แลเห็นโลหิตนองเต็มพื้น ดูน่า
อเนจอนาถยิ่งนักภายใต้แสงตะเกียงที่กำลังขยับ
วูบไหว นอกจากนี้ยังมีศพซึ่งตายตาไม่หลับถูก
ตรึงอยู่กับโต๊ะที่ใช้ชงชายามปกติอีก!

หลี่ว์เสี่ยนหน้าซีดเผือดทันที ร่างกายส่ายโอน
เอน หัวสมองหนักอึ้ง ถอยกรูดออกจากห้องแล้ว
หันหลังใช้มือยึดจับกรอบประตู เกือบอาเจียนใส่
ตัวเอง!

“บรรพบุรุษมันเถอะ กงอี๋เฉิงตายได้อย่างไร
เนี่ย!”

นี่เป็นเรื่องใหญ่ทีเดียว

เจี้ยนซูกับเตาฉินกำลังเก็บกวาดอยู่ด้านใน

เซี่ยเวยยังเช็ดโลหิตบนมือไม่หมด เบือน
ศีรษะกลับมามองเขาพลางตอบว่า “ข้าฆ่าเอง”
หลี่ว์เสี่ยนขนหัวลุกชันในบัดดล “เจ้าบอกว่า
เชิญเขามาสนทนาที่จวนไม่ใช่หรือ ปกติพวกเจ้าก็
เป็นน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง แล้วไฉนเจ้าถึงไปฆ่า
เขาได้เล่า?!”

เซี่ยเวยตอบ “แต่น้ำคลองคิดจะยุ่งกับน้ำ
บ่อ”

หลี่ว์เสี่ยนอกจะแตกตาย “เจ้าบ้าไปแล้ว!”

เซี่ยเวยหลุบตามองซอกนิ้วที่เปือนโลหิตของ
ตน ก่อนจะสูดลมหายใจเอากลิ่นคาวซึ่งอบอวล
ในห้องเข้าไป แววตาฉายความรังเกียจเดียดฉันท์
เล็กน้อย เพียงกล่าวว่า “ที่ข้าเชิญเขามาก็ไม่ได้
คิดจะให้เขามีชีวิตรอดจากไปอยู่แล้ว เมื่อพูดจา
ไม่เข้าหูเช่นนี้ก็เลยฆ่าเสีย”

ครั้นหลี่ว์เสี่ยนได้ยินประโยคดังกล่าวก็สงบ
เยือกเย็นลงบ้าง “เจ้ามีแผนการ?”

เซี่ยเวยตอบ “ไม่มี”

หลี่ว์เสี่ยนสูดลมหายใจลึกคราหนึ่ง คล้าย
กำลังอดทนอดกลั้นอะไรบางอย่าง แต่ยังคงไม่หัน
ศีรษะกลับไปดูอยู่ดี “เจ้าเป็นคนของนิกาย
สวรรค์ ส่วนคนเขาเจ้าก็เชิญมาที่จวนเอง ในเมื่อ
เกิดเรื่องพรรค์นี้และเขาก็ยังอยู่ในเมืองหลวง
เช่นนั้นเจ้าจะรอดพ้นได้อย่างไรเล่า จะเอาสิ่งใด
ไปตอบคำถามนิกายสวรรค์ แล้ววันหลังจะทำให้
มันจบเรื่องได้อย่างไร?!”

เซี่ยเวยสีหน้าเฉยสนิท “ไม่รู้”

“ไม่รู้?!!” หลี่ว์เสี่ยนเต้นผาง ใบหน้าสุภาพ
เรียบร้อยบิดเบี้ยวเพราะเรื่องน่าตื่นตระหนกที่
เกิดขึ้นวันนี้ เขาตวาดใส่เซี่ยเวยอย่างเหลืออด
“ไม่มีแผนการ ไม่รู้ว่าจะให้คำตอบเช่นไร! แต่เจ้า
กลับฆ่าคนไปแล้ว! ให้ตายเถอะ เซี่ยจวีอัน นี่เจ้า
ถูกผีเข้าหรือว่าข้าถูกผีเข้ากันแน่! ทำเช่นไรดี ทำ
เช่นไรดี!!! ไฉนเจ้าถึงกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้!!!”

เสียงเขาหนวกหูน่ารำคาญเสียจริง

เซี่ยเวยเลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้าจะลนลานไป
เพื่อเหตุใด”

ข้าลนลานไปเพื่อเหตุใด?!

ใครมันเจอเรื่องแบบนี้แล้วจะไม่ลนลานบ้าง
เล่า!

ในสายตาหลี่ว์เสี่ยน เซี่ยเวยไม่ใช่คนทำอะไร
วู่วามและไม่ใช่คนที่สมควรทำเรื่องพรรค์นี้
เด็ดขาด ทุกแผนการที่วางไว้ในเมืองหลวงตลอด
หลายปีที่ผ่านมา เขาล้วนลงทุนลงแรงด้วยความ
ตั้งใจ หากจัดการไม่ดีความพยายามทั้งหมดจะ
เสียเปล่า!

หลี่ว์เสี่ยนไม่อาจสงบสติอารมณ์ได้!

เขาหันหน้ากลับมาคิดจะถกกับเซี่ยเวย
อย่างไรก็ตามครั้นเบนศีรษะกลับมาเล็กน้อยก็
เหลือบเห็นโลหิตสด ๆ น่าสยดสยองบนชุดขาว
พิสุทธิ์ของเซี่ยเวย ทำเอารู้สึกหน้ามืดตาลายแข้ง
ขาอ่อนแรงอีกครา

ดังนั้นความฉุนเฉียวที่มีอยู่เต็มอกซึ่งไม่อาจ
ระบายจึงพุ่งเปั้าไปยังเตาฉินและเจี้ยนซูที่อยู่ใน
ห้องแทน

เขาตะโกนด้วยความเดือดดาล “พวกเจ้าสอง
คนไม่ต้องเก็บกวาดห้องแล้ว ลากตัวเซียนเซิงของ
พวกเจ้าไปเปลี่ยนชุดสะอาด ๆ ก่อนเถอะ!”
เจี้ยนซูไม่เข้าใจ “เพราะเหตุใดขอรับ?”

หลี่ว์เสี่ยนยกมือข้างหนึ่งปิดหน้าเพราะกลัว
ว่าตนจะมองเห็นภาพที่อยู่ในห้องอีก เขาเต้นเร่า
ๆ อย่างไม่สบอารมณ์ “ยังจะมาเพราะเหตุใดอีก!
ข้ากลัวเลือด!”

เตาฉิน “…”

เจี้ยนซู “…”