คู่ชะตาบันดาลรัก - บทที่ 665 กลับเมือง - novel-lucky | นิยาย นิยายออนไลน์ นิยายวาย นิยาย PDF

ที่ฮูหยินผู้เฒ่าถังรีบกลับเมืองหลวงเพราะนางต้องการใช้โอกาสนี้ตัดความสัมพันธ์ระหว่างถังซีกับหมิงเวย แต่ผู้ใ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ดจะรู้ว่าเรื่องที่นางจะกลับเมืองหลวงแพร่กระจายออกไป และมีคนบอกว่าหมิงเวยต้องการกลับเมืองหลวงกับนางด้วย

ฮูหยินผู้เฒ่าถังไม่สามารถซ่อนความโกรธเอาไว้ได้ “ข้าช่วยชีวิตนางมาครั้งหนึ่ง นางรักษาข้าเป็นการตอบแทนแล้ว ตอนนี้บุญคุ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ณต่างฝ่ายต่างทดแทนกันไปแล้ว เจ้าไปพูดกับคุณหนูเจ็ดว่าตระกูลถังจะไม่เก็บนางไว้อีกต่อไปนางสามารถกลับเป่ยฉีได้เลย”

ไป่หลิงรีบบอกว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ สถานะของคุณหนูเ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌จ็ดไม่ธรรมดา หากจะปล่อยนางไปควรปรึกษานายท่านสิบก่อน…”

ฮูหยินผู้เฒ่าถังวางถ้วยน้ำชาลงอย่างแรง “ไปปรึกษาเขางั้นหรือแล้วเขาจะปล่อยไป‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌หรืออย่างไร ไม่ต้องพูดอะไรมากแล้วไปส่งข่าวบอกนางซะ” ไป่หลิงทำได้เพียงตอบรับ

แม้ว่านางจะรู้สึกว่าสิ่งนี้ไม่เหมาะสม แต่นางก็เป็นสาวใช้ของ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ฮูหยินผู้เฒ่า และแน่นอนว่านางต้องฟังสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าพูด

ไป่หลิงเพิ่งลงมาชั้นล่างก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌็ได้พบถังเช่าที่เดินเข้ามา

“คุณชา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ยรอง”

ถังเช่าพยักหน้าแล้วถามนาง “เจ้าจะไป‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌หาคุณหนูเจ็ดหรือ” ไป่หลิงตอบรับ

ถังเช่าพูด “เจ้ารออีกสักหน่อยแล้วค‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌่อยไป ให้ข้าไปคุยกับท่านย่าก่อน”

ไป่หลิงถอนหายใจด้วย‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ความโล่งอก “เจ้าค่ะ”

ถังเช่าขึ้นชั้นบนไปทักทายท่านยา ความโกรธของฮูหยินผู้เฒ่าถังไม่ได้บรรเทาลง นางระงับอารมณ์ และถามเขาว่า “เหตุใด‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เอ้อร์หลางถึงมาที่นี่คงไม่ได้มาอ้อนวอนแทนท่านอาสิบของเจ้าหรอกนะ” แสดงว่านางได้ยินบทสนทนาของเขากับไป่หลิง

ถังเช่ายิ้ม “มีเหตุผลอะไรที่หลานต้องมาเป็นธุระแทนท่านอาสิบก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ัน หลานแค่มารายงานกับท่านย่าไม่เกี่ยวกับท่านอาสิบเลยขอรับ”

“อ้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌อ”

ถังเช่านั่งลงข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า จากนั้นก็บีบไหล่นางพลางพูดว่า ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌“หลานไม่คิดปิดบังท่านย่าเป็นหลานที่อนุญาตให้นางไปเมืองหลวงขอรับ”

ฮูหยินผู้เฒ่าถังเลิกคิ้ว “หมายความว่‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าอย่างไร หรือว่าเจ้าเองก็รู้สึก…”

“ท่านย่าคิดไปถึงไหนกันขอรับ” ถังเช่ายิ้มแล้ววิเคราะห์ให้นางฟังอย่างละเอียด “หลานทำเรื่องนี้ด้วยเหตุผลสองประการ หนึ่งคือสถานะของคุณหนูเจ็ดผู้นี้ไม่ธรรมดา หาก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ปล่อยนางไปเช่นนี้คงน่าเสียดาย สอง ว่าที่หวางเฟยแห่งแคว้นเป่ยฉีถือเป็นของหายาก พวกเราจับนางมา แต่ไม่รายงานเบื้องบนหากผู้อื่นรู้เข้าท่านพ่อจะอธิบายได้อย่างไร”

ฮูหยินผู้เฒ่าถังเข้าใจ “เจ้า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌คิดจะส่งนางให้ฮ่องเต้หรือ”

ถังเช่าไม่ได้ตอบไปโดยตรง แต่พูดว่า “จะจัด‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌การอย่างไรกับนางไม่ควรขึ้นอยู่กับพวกเรา”

ฮูหยินผู้เฒ่าถังถอนหายใจ “เอ้อร์หลาง ย่าเข้าใจในสิ่งที่เจ้าพูด แต่เจ้าคงไม่รู้ว่านางกับท่านอาสิบ…เฮ้อ ท่านอาสิบของเจ้าโชคไม่ดีจริงๆ เรื่องมงคล‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ที่ควรมีความสุขกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ ย่ากังวลว่าเขาจะทนกระแสโจมตีไม่ได้จนถูกเอาเปรียบ หากเกิดเรื่องนั้นขึ้นมาจริงๆ จะตกเป็นขี้ปากคนอื่นเขา!”

ถังเช่ายิ้ม “ท่าน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ย่าคิดมากไปแล้ว”

“ย่าเห็น‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กับตา!”

ถังเช่าตอบกลับว่า “ท่านอาสิบบอกกับข้าเองว่า ก่อนหน้านี้ที่ทำตัวสนิทสนมกับคุณหนูเจ็ดเพราะต้องการสร้างสถานการณ์เพื่อล่อให้คุ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ณหนูเหลียงติดกับ ส่วนเรื่องเมื่อคืนที่พวกเขาไปที่สวนหลานซินเพื่อรวบรวมหลักฐาน และดูว่าคุณหนูเหลียงได้ทิ้งเบาะแสไว้หรือไม่

ตอนแรกที่ตัดสินใจแต่งงานเป็นท่านอาสิบที่ตอบรับ เขาพอใจคุณหนูเหลียงมากโดยไม่รู้ว่านางมีแรงจูงใจซ่อนเร้น ตอนนี้งานแต่งงานไม่เกิดขึ้น ท่านอาสิบเสียใจ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌มากจะมีใจสนใจเรื่องอื่นได้อย่างไร ท่านย่าขอรับหลายปีมานี้ท่านอาสิบเคยทำให้ท่านผิดหวังหรือไม่ คนอื่นไม่เชื่อเขาได้ แต่ท่านจะไม่เชื่อเขาได้อย่างไร”

ฮูหยินผู้เฒ่าถูกเข‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าจี้จุด “จริงหรือ”

“แน่นอนว่าเป็นความจริงขอรับ ท่านย่าอย่าให้ท่านอาสิบได้ยินเรื่องนี้เชียว เขาเป็นคนละเ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌อียดรอบคอบ คิดมากง่าย เดิมทีเขาเศร้าอยู่แล้วหากรู้ว่าท่านไม่เชื่อใจเขา เขาจะยิ่งเสียใจ”

ได้ยินเช่นนั้นฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้สึกผ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ิด “ย่าไม่ได้ไม่เชื่อใจเขา เพียงแต่…”

“ท่านย่าเป็นห่วงท่านอาสิบมาก!” ถังเช่าทำ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ท่าทีเข้าใจ “ทั้งหมดเป็นเพราะเป็นห่วงเขา”

ฮูหยินผู้เฒ่าตบมือเขาเบาๆ “ย่าอายุมากแล้วไม่รู้ว่าจะอยู่ได้อีกกี่ปี เรื่องที่ยังไม่สามารถปล่อยวางได้คงเป็นเรื่อ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งของพวกเจ้าสองคน เดิมทีคิดว่าเขาแต่งงานเรียบร้อยจะเลือกคู่ครองให้เจ้าต่อ ถึงจะหลับตาลงได้อย่างสบายใจ ไม่คิดว่า…”

“เจียงไท่กงปกครองใต้หล้าตอนอายุแปดสิบ ท่านย่ายังไม่เจ็ดสิบเลยจะเรียกว่าอายุมากแล้วได้อย่างไร ท่านต้องเปิดใจปล่อยวาง ดูแลตัวเองดีๆ เลือกภรรยาที่ดีให้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กับท่านอาสิบเพื่อให้เขากำเนิดลูกหลาน ชั่วพริบตาพวกเขาจะเติบใหญ่ ได้เฝ้ามองดูพวกเขาแต่งงานกำเนิดบุตร เฝ้ามองพวกเขาสี่ชั่วอายุคน เช่นนี้ไม่สวยงามหรือขอรับ” (<a href=”https://novel-lucky.com/”>อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky</a>)

ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะให้เขา “รอท่านอาสิบของเจ้ามีลูกยังเร็ว‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เกินไป! สู้ให้เจ้าแต่งงานก่อนแล้วมีเหลนให้ย่าไม่ดีกว่าหรือ”

……‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌……

หลังจากเกลี้ยกล่อมฮูหยินผู้เฒ่าถังแล้ว ตระกูลถังก็ยุ่งวุ่นวาย เดิมทีฮูหยินใหญ่คิดว่าหลังจากถังเช่าจัด‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌การเรื่องต่างๆ เสร็จแล้วก็จะเดินทางออกจากจวนเหมือนเช่นปีก่อน กลับกลายเป็นว่าเขาจะเดินทางไปจิงตูด้วย

ครอบครัวใหญ่เดินทางไกลจึงมีหลายอย่างที่ต้องจัดการ กว่าฮูหยินใหญ่จะจัดการทุกอย่างเสร็จก็เป็นเวล‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌าขึ้นเรือแล้ว นางจัดการที่พักให้ฮูหยินผู้เฒ่าเสร็จก็มีเวลาเรียกถังเช่ามาพูดคุยในที่ลับตาคน

“เจ้ากลับจิงตูในครั้ง‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นี้มีแผนอะไรกันแน่”

ถังเช่าก้มศีรษะด้วยความเคารพ “แผนการท‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ี่ท่านแม่พูดมาหมายถึงอะไรหรือขอรับ”

ฮูหยินใหญ่ไม่พอใจ “อย่ามาแสร้งทำเป็นไม่รู้ ตามกลับจิงตูไม่ใช่ปัญหา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ แต่ข้ากังวลว่าความสามารถสร้างปัญหาของเจ้าต่างหากที่จะเป็นปัญหา”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินคำพูดเช่นนี้ ถังเช่าตอบกลับอย่างเย็นชา “ลูกไม่ได้เจอท่านพ่อมาครึ่งปีแล้วจึงอยากกลับไปทักทายสัก‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นท่านย่ากำลังคิดเรื่องการแต่งงานของลูกจึงต้องการให้ลูกกลับเมืองหลวงไปด้วยเพื่อความสบายใจของท่านย่า”

“แค่นั้นจ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ริงหรือ”

“แน่นอน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ขอรับ”

ฮูหยินใหญ่จ้องมองเขาอยู่นานแล้วพูดว่า “เช่นนั้นตลอดการเดินทางนี้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เจ้าปรากฏตัวให้น้อยที่สุดอยู่บนเรือเงียบๆ เพื่อเลี่ยงการก่อปัญหา”

ถังเช่าตอบร‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ับ “ขอรับ”

เขาคิดว่าพูดคุยกันจบเรื่องไปแล้ว แต่ในขณะที่กำลังถอยออกไปก็ได้ยินฮูห‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ยินใหญ่เรียกเขา “เดี๋ยวก่อน เจ้ากับคุณหนูเจ็ดผู้นั้นมันอย่างไรกันแน่”

ถังเช่าไม่เข้าใจ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌“ท่านแม่หมายถึง…”

ฮูหยินใหญ่พูด “วันนั้นมีคนบอกว่าเห็นเจ้‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ากับนางออกมาจากภัตตาคารหลินฉุ่ยด้วยกัน”

เมื่อเห็นแววตาระแวดระวังของมารดาถังเช่าก็‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌รู้สึกไม่สบายใจ “แค่พบกันโดยบังเอิญขอรับ”

“แต่เจ้าก็ยังช่วยพูดแทนนางให้ฮูหยิน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ผู้เฒ่าพานางกลับเมืองหลวงด้วยเนี่ยนะ”

ถังเช่าถอนหายใจ “ไม่ใช่ช่วยพูดแทนนางขอรับ แต่เพื่อพิจารณาตระกูลถังของพวกเรา สถานะขอ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌งนางไม่ธรรมดา การปล่อยนางไปเช่นนี้ไม่เหมาะสม การพากลับเมืองหลวงด้วยจะเป็นการดีกว่า”

ฮูหยินใหญ่จ้องเขาอยู่ครู่หนึ่งดูเหมือ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นจะแน่ใจว่าเขาไม่ได้โกหกถึงได้พูดว่า

“หากเป็นเช่นนั้นก็ดี ในเมื่อเจ้าตัดสินใจติดตามท่านย่าหลังจากกลับจา‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌กเมืองหลวงก็รีบแต่งงานซะ แต่งงานให้กำเนิดบุตรหลังจากนั้นจะไปไหนก็ไป”

ถังเช่าก้มหน้า “ขอรับ หากท่านแม่ไ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ม่มีเรื่องอะไรแล้วลูกขอตัวก่อน”

“ไปเ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ถอะ”

ถังเช่าเดินออกจากห้องโดยสาร เขาไปยืนเหม่อที่หัวเรืออยู่ครู่หนึ่งก็ได้ยิน‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เสียงที่ข้างหู “คุณชายรองมายืนเหม่ออะไรข้าเรียกท่านแล้วไม่เห็นตอบรับ”

ถังเช่าหันกลับมาแล้วเห็นว่า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เป็นหมิงเวยจึงส่งยิ้มบางให้

“ไม่มีอะไร แต่เมื่อคืนนอนไม่หลับขอกลับไปพักผ่อ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌นก่อน” พูดจบเขาก็พยักหน้าให้แล้วเดินจากไป

หมิงเวยถามไห่เอี้ยนที่อยู่ข้างกายด้วยความประหลาดใจ “ข้า‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌เป็นอสูรหรืออย่างไร ข้อแก้ตัวเมื่อครู่ดูปลอมไปหรือไม่”

………‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌…….