คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 787 คำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตาม / ตอนที่ 788 สัญญาทาส
ตอนที่ 787 คำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตาม
หลิวซื่อมองกล่องกำมะหยี่อีกครั้ง ในใจรู้สึกอาลัยอาวรณ์ยิ่ง จึงกล่าวกับพนักงานคนนั้นว่า “เก็บของพวกนี้ไว้ให้ข้าก่อนนะ ข้าจะกลับมาซื้อ”
พนักงานกลอกตาขาว ก่อนจะหมุนกายจากไปไม่สนใจนางอีก
เขาเคยพบเห็นลูกค้าเช่นนางมานักต่อนัก ที่จ่ายไม่ไหวก็ยังอยากรักษาหน้าอยู่
ทั้งสามคนออกจากร้านอัญมณี มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่หลิวซื่อและเสี่ยวเฟิงพักอยู่ ที่นั่นเป็นโรงเตี๊ยมที่ไม่เลวแห่งหนึ่ง ทั้งโอ่โถงและหรูหรา ห้องพักก็กว้างขวางน่ามองมากทีเดียว ว
“อยู่ที่นี่ชินหรือยัง” ไป๋เจินจูถามไปตามมารยาท
หลิวซื่อโบกมือ “แย่กว่าเรือนพักแขกที่เคยอยู่ก่อนหน้านี้อีก ห้องนี้เก่าทีเดียว เดินไม่กี่ก้าวก็เจอผนังแล้ว อยากจะเดินเล่นก็ทำได้แค่ออกไปข้างนอก อีกทั้งยังต้องคำนวณค่า ห้องในทุกวัน ด้วยกลัวว่าจะมีวันใดที่ไม่มีเงินจ่าย เช่นนั้นพวกข้าสองแม่ลูกก็ต้องออกไปร่อนเร่ตามถนนแล้ว”
ไป๋เจินจูรำคาญใจมาก ปากของหลิวซื่อผู้นี้สามคำไม่พ้นเรื่องเงิน อยากจะให้นางส่งเงินให้ทุกวันใจจะขาด ไม่จบไม่สิ้น ยามมีเงินใช้ก็มือเติบ บัดนี้ไม่มีเงินแล้วยังอาศัยอยู่ในโรง งเตี๊ยมสภาพดีเช่นนี้อีก ไม่ออกไปเช่าบ้านพักที่ถูกกว่านี้หน่อยหรือไร วันๆ คิดแต่จะกินกับนอน งานอะไรก็ไม่ทำสักอย่าง
“ท่านป้า ขอเพียงท่านช่วยข้าครั้งนี้ ข้ารับรองว่าท่านกับเสี่ยวเฟิงจะได้มีชีวิตที่ดี ต่อไปเสี่ยวเฟิงจะได้เป็นขุนนางใหญ่แน่นอน”
หลิวซื่อสนใจในทันที “เจ้าว่ามาสิ เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึ”
ไป๋เจินจูเล่าเรื่องราวทั้งหมดเสียรอบหนึ่ง หลิวซื่อได้ฟังแล้วก็เหงื่อตก “เจ้าหมายความว่าเผยชิงหานไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเจ้าแล้ว? แม้แต่สาวใช้ก็ไล่ไปอย่างนั้นหรือ ไม่เหลือเลยสัก กคน?”
ฝ่ายไป๋เจินจูพยักหน้า “ไม่เหลือเลยสักคนเดียว ดูท่าทางครั้งนี้เขาจะเอาจริง แต่ข้าไป๋เจินจูไม่ยอมถูกรังแกง่ายๆ แน่”
“ตอนที่เจ้ามา ระหว่างมีใครตามมาหรือไม่” เสี่ยวเฟิงถาม
ไป๋เจินจูส่ายหน้า “ไม่มีกระมัง ใครจะมาตามข้า”
เสี่ยวเฟิงพลันโมโห “โง่นัก เจ้ามาที่นี่เช่นนี้ หากเผยชิงหานส่งคนตามเจ้ามา นั่นไม่เท่ากับหาพวกข้าพบหรืออย่างไร”
หลิวซื่อรีบเอ่ยบ้าง “ไม่หรอกกระมัง! หากเขาจะจับพวกเรา ก็ลงมือได้ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในร้านอัญมณีเมื่อครู่แล้ว เหตุใดต้องรอจนถึงตอนนี้ด้วย”
ข้อนี้เสี่ยวเฟิงก็ยังคิดไม่ตกเช่นกัน “ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ระวังไว้หน่อยย่อมดีที่สุด”
ไป๋เจินจูนรีบเดินไปที่ข้างหน้าต่าง เพื่อเปิดมันออกดูข้างนอก บนถนนมีคนเดินไปมาขวักไขว่ นางมองอะไรไม่ออกเหมือนกัน จึงปิดบานหน้าต่างดังเดิม
“ท่านป้า พวกเราต้องให้เผยชิงหานเห็นดีสักครั้ง ให้เขารู้ว่าจะรังแกพวกเราง่ายๆ ไม่ได้ ให้เขาพึ่งพาพวกเราดีที่สุด ไม่เช่นนั้นพวกเราก็ต้องสั่งสอนให้เขารู้จักคำนึงถึงผลลัพธ์ท ที่จะตามมาบ้าง”
“เจ้าคิดจะทำอย่างไร” หลิวซื่อถาม
ไป๋เจินจูอ้าปาก ทว่ายังไม่ทันได้พูดแผนการที่ตนเองครุ่นคิดอยู่ทั้งคืนออกมา บานประตูห้องที่ผปิดสนิทก็ถูกใครบ้างคนถีบเปิด
ใบหน้าเย็นชาเหมือนน้ำแข็งจับของเผยชิงหานปรากฏอยู่ต่อหน้าพวกเขา
ข้ารับใช้รูปร่างสูงใหญ่เจ็ดแปดคนกรูออกมาจากข้างหลังของเผยชิงหานทันที ก่อนจะล้อมรอบทั้งสามคนเอาไว้
“ไหนลองพูดมาสิ เจ้าคิดจะทำให้ข้ารู้จักคำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาอย่างไร” เผยชิงหานจ้องมองไป๋เจินจูเขม็ง
ไป๋เจินจูเอ่ยพร้อมใบหน้าซีดเผือด “ไม่ ข้าไม่ได้จะทำอะไรทั้งนั้น ข้า ข้าเพียงแค่…”
“ในเมื่อไม่ยอมพูด เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดอีกต่อไป” เผยชิงหานยกมือขึ้น เหล่าข้ารับใช้ก็ลงมือมัดทั้งสามคนไว้โดยพลัน อีกทั้งยังอุดปากพวกเขาไว้ด้วยก้อนผ้า เพื่อไม่ให้พวกเขา พูดจาเลื่อนเปื้อนอีก ตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ ดิ้นรนขัดขืนอย่างเต็มกำลัง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“พากลับไป” ทันทีที่เผยชิงหานออกคำสั่ง พวกข้ารับใช้ก็ลากทั้งสามคนออกไป จากนั้นค่อยค้นห้องอยู่รอบหนึ่ง นอกจากเศษเงินจำนวนหนึ่งและเสื้อผ้าที่มีไว้เปลี่ยนใส่แล้ว ก็ไม่มีอะไร รอย่างอื่นอีก
……….
ตอนที่ 788 สัญญาทาส
ครั้นเห็นแขกถูกลากออกจากโรงเตี๊ยม เถ้าแก่ก็เข้ามาถามในทันที “นายท่านผู้นี้ ท่านกำลังทำอะไร”
ซื่อฝูกระซิบที่ข้างหูของเถ้าแก่อยู่หลายคำ ก่อนที่เถ้าแก่จะพยักหน้าหงึกหงัก “ที่แท้เป็นบ่าวไพร่ที่หนีออกจากจวนนี่เอง เช่นนั้นก็นำตัวกลับไปเถอะขอรับ”
ทั้งสามคนถูกจับตัวกลับไปที่จวนโหวทั้งอย่างนั้น หลิวซื่อและไป๋เสี่ยวเฟิงถูกจับเป็นครั้งที่สอง ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ครั้นมีคนนำก้อนผ้าอุดปากออก พวกเขาแม้กระทั่งไม่สนใจ ปากที่กำลังชาอยู่ ร้องขอชีวิตทันที “ท่านโหว ท่านโหวไว้ชีวิตด้วย พวกข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น เป็นเจินจู เป็นเจินจูที่อยากทำทั้งสิ้น ไม่เกี่ยวข้องกับพวกข้าเลย พวกข้าไม่ได้ ทำอะไรจริงๆ”
เผยชิงหานโกรธหนัก เงื้อมือขึ้นตบลงที่โต๊ะข้างๆ เสียงดัง ตะคอกว่า “ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น? ข้าจะถามพวกเจ้า ว่าพวกเจ้ารู้เรื่องที่เจ้าใหญ่ไป๋และไป๋ต้าเป่าปองร้ายไป๋จื่อหรือไม่ ”
แม้หลิวซื่อจะเห็นบุรุษตรงหน้าผู้นี้เป็นศัตรู และนางเองก็เกลียดชังเขามากยิ่ง แต่นางกลัวเขามากยิ่งกว่า กลัวว่าชีวิตของตนเองและบุตรชายจะต้องม้วยด้วยน้ำมือของเขา
นางเพิ่งได้ลิ้มรสชาติความหอมหวานของชีวิตอันสุขสบายในเมืองหลวงไม่เท่าไร เสี่ยวเฟิงเองก็ยังไม่ทันได้เป็นขุนนางใหญ่ นางยังไม่ทันได้ใช้เงินเดือนขุนนางของบุตรชายเลยด้วยซ้ำ น นางจะตายได้อย่างไร นางจะตายจากไปได้อย่างไรกัน
ไป๋เจินจูนอนนิ่งอยู่บนพื้น สีหน้าเฉยชา ในดวงตาไม่มีประกายเลยสักนิด ราวกับนางเห็นอนาคตของตนเอง ไม่ ไม่ใช่อนาคต เป็นจุดจบต่างหาก
หลิวซื่อพยักหน้าก่อน จากนั้นก็ส่ายหน้า “ไม่รู้เจ้าค่ะ พวกข้าไม่รู้ พวกข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น”
เผยชิงหานแค่นหัวเราะ “ไม่รู้? หากไม่รู้อะไรเลยสักนิด เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงบอกว่าไป๋เจินจูเป็นคนให้พวกเจ้าทำเล่า”
“ข้า พวกข้า…พวกข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ทำ ท่านฆ่าพวกข้าไม่ได้นะเจ้าคะ ไม่ได้…”
“ฆ่าพวกเจ้า?” เผยชิงหานยิ้มเย็น “ฆ่าพวกเจ้าไปเช่นนี้ ออกจะง่ายเกินไปหน่อยกระมัง บุตรีของข้าเคยทุกข์ตรมเพราะพวกเข้า ข้าต้องเอาคืนสิ”
เขาชี้ไปที่ไป๋เจินจู น้ำเสียงเฉยชาอย่างยิ่ง “เด็กๆ นำสัญญาทาสมา”
ซื่อฝูนำสัญญาที่ร่างไว้อย่างดีสองสามแผ่นเข้ามาทันที
เผยชิงหานโยนสัญญาทาสลงตรงหน้าพวกเขาสามคน “ข้าให้พวกเจ้าเลือกสองทาง ขายตัวให้หอนางโลม หรือขายชีวิตให้กับข้า”
ไป๋จินจูเลือกทางที่สอง หลิวซื่อเองก็ย่อมเลือกทางที่สองเช่นกัน นางอายุปูนนี้แล้ว อีกทั้งไม่มีความสวยงามอะไร หากขายตัวให้หอนางโลม ก็ทำได้เพียงเป็นนางโลมระดับล่างสุด หาก ต้องไปสถานที่เช่นนั้น สู้ตายไปเสียยังดีกว่า
หลิวซื่อประทับลายนิ้วมือ แล้วโขกศีรษะให้เผยชิงหานเสียงดัง เอ่ยทั้งๆ ที่ร้องไห้ว่า “ท่านโหว ความผิดทุกอย่างล้วนเป็นของบ่าว ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับบุตรชายของข้า ขอท่านโหวเมตต ตา ปล่อยบุตรชายของข้าไปนะเจ้าคะ ต่อจากนี้ไปเขาต้องสอบขุนนางอีก ขอเพียงท่านโหวปล่อยเขาไป บ่าวยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ท่านโหวตลอดชีวิตเลยเจ้าค่ะ”
เผยชิงหานแค่นหัวเราะอีกครั้ง “คนที่ยินดีเป็นวัวเป็นม้าให้ข้ามีถมไป ไม่ได้มีแค่เจ้าหรอกนะ”
หลิวซื่อคลานเข่าไปข้างหน้า โขกศีรษะเสียงดังโป้กๆ อีกหลายครั้ง และยังคงร้องไห้ไม่หยุด “ท่านโหว ข้าขอร้องท่าน บุตรชายของข้ายังเด็ก เขาไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายอะไรทั้งนั้น และไ ไม่เคยคิดร้ายต่อท่านโหวเช่นกัน ท่านได้โปรดเห็นแก่ที่เขายังเป็นเด็กคนหนึ่ง ไว้ชีวิตเขาด้วยนะเจ้าคะ”
เผยชิงหานมองหลิวซื่อด้วยสายตาเย็นชา ถามว่า “ช่างอุทิศตนจริงๆ เลยนะ ชีวิตของบุตรชายเจ้ามีค่าในสายตาของเจ้า แล้วเจ้าเคยคิดหรือไม่ ว่าบุตรของคนอื่นก็มีค่าเช่นเดียวกัน ตอนที เจ้าฟาดกระบองไม้ลงบนตัวของบุตรีข้า เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าบิดามารดาของนางจะเจ็บปวดเพียงใด เด็กคนนั้นอายุน้อยกว่าบุตรชายของเจ้าอีก คิดหรือไม่ว่านางจะเจ็บปานใด”
YOU MAY ALSO LIKE
