คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 821 สายตาที่เร่าร้อนหาใดเปรียบ / ตอนที่ 822 หญิงงามแสนดีเป็นที่หมายปองของบุรุษ
ตอนที่ 821 สายตาที่เร่าร้อนหาใดเปรียบ
ฉู่เฟิงก้าวเข้ามาก่อน เขาปรบมือให้ไป๋จื่อพลางยิ้มว่า “ก่อนหน้านี้รู้เพียงว่าแม่นางไป๋มีวิชาแพทย์ที่เลิศล้ำ กลับไม่เคยคิดเลยว่าจะมีจิตใจงดงามอย่างยิ่งด้วย”
ไป๋จื่อลุกขึ้นยืน แล้วโค้งตัวให้ฉู่เฟิง นางยิ้มจางๆ พลางเอ่ยว่า “ท่านอ๋องชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ!”
ฉู่เฟิงโบกมือ “ปีนี้ข้าอายุยี่สิบสี่ปี นับว่าเห็นอะไรมามากพอตัว แต่คนที่พิเศษเช่นแม่นางไป๋ ข้าเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ช่างเปิดหูเปิดตาข้าจริงๆ”
ไป๋จื่อเลิกคิ้ว เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย กล่าวคล้ายยิ้ม คล้ายไม่ยิ้มว่า “ความหมายของท่านอ๋องก็คือ ไม่เคยเห็นสตรีที่อยู่ร่วมห้องกับบุรุษที่ไม่เกี่ยวข้องกัน แล้วยังพูดคุยและหัวเราะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ”
นี่เป็นจุดที่ทำให้ฉู่เฟิงไม่ชอบใจจริงๆ
“พูดตามตรง ข้าไม่เคยเห็นหมอหญิงที่ไร้ข้อจำกัดเช่นเจ้า ข้าจำได้ว่าในสำนักหมอหลวงก็มีหมอหลวงหญิงคนหนึ่งเช่นกัน แต่นางเพียงตรวจโรคให้สตรี ไม่ตรวจโรคให้บุรุษ”
“โอ้? ตอนนี้นางยังเป็นหมอหลวงหญิงอยู่หรือไม่เจ้าคะ” ไป๋จื่อถาม
ฉู่เฟิงส่ายหน้า “ไม่ได้เป็นแล้ว เพราะวิชาแพทย์ของนางมีจำกัด ทำได้เพียงรักษาโรคทั่วๆ ไปเท่านั้น มีครั้งหนึ่งออกใบสั่งยาผิดพลาด เกือบทำให้พระสนมแท้งลูก เสด็จพ่อจึงสั่งให้ขับไล่นางออกจากสำนักหมอหลวง”
ไป๋จื่อว่า “หากนางยอมรักษาให้บุรุษ และรักษาโดยที่ไม่สนใจว่าเป็นโรคอะไร ไร้ข้อจำกัด เช่นนั้นวิชาแพทย์ของนางจะต้องเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน และไม่มีจุดจบอย่างการถูกขับไล่ออกจากสำนักหมอหลวงแน่เจ้าค่ะ”
หมอหลวงสวี่ก็กล่าวเช่นกัน “แม่นางไป๋กล่าวถูกต้อง การเป็นหมอจะเลือกรักษาผู้ป่วยได้อย่างไร นั่นไม่เท่ากับตัดอนาคตที่จะเติบโตหรอกหรือ หมอลองสมุนไรทุกชนิด จดบันทึกสูตรยาที่ตนเองใช้เสมอ หากเขาจำกัดอยู่แค่สิ่งนี้ ศึกษาแค่เพียงสิ่งนั้น แล้วจะประสบความสำเร็จได้อย่างไร”
คำพูดของพวกเขาทำให้ฉู่เฟิงหมดคำพูด แม้บนใบหน้าจะไม่แสดงความรู้สึกอะไร แต่ในใจกลับไม่คิดเช่นนั้น ในความคิดของเขา สตรีควรจะทำสิ่งที่สตรีควรทำ หากออกนอกบ้าน โผล่หน้าให้ใครต่อใครเห็นทั้งวัน ไม่ถูกต้องตามระเบียบแบบแผน ต่อไปนางแต่งให้เขา เขาไม่มีทางให้นางออกไปทำอาชีพหมอ ความเป็นความตายของคนอื่นเกี่ยวอะไรกับนางด้วย
ไป๋จื่อไม่อยากรับสายตาเร่าร้อนหาใดเปรียบของฉู่เฟิงอีก นางจึงหมุนกายไปพูดกับเคอเจิ้งหมิง “ใต้เท้าเคอ ข้าฝากฝังสิ่งที่ควรฝากฝังให้หมอหลวงสวี่แล้ว ครึ่งเดือนให้หลังข้าถึงจะมาตรวจซ้ำอีกครั้งนะเจ้าคะ”
เคอเจิ้งหมิงก็รังเกียจสายตาเร่าร้อนของฉู่เฟิงอย่างยิ่งเช่นกัน คนฉลาดคนไหนก็มองออกว่าเขาคิดอะไรอยู่
ก่อนหน้านี้ตนยังไม่รู้จุดประสงค์ที่จู่ๆ เขาก็มาเยี่ยมเยียน ตอนนี้ดูแล้วเขาอยากทำสิ่งอื่นมากกว่า
เคอเจิ้งหมิงกล่าวทันทีว่า “ก็ดีเหมือนกัน หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก ข้าจะไปพบเจ้าที่จวน หวังว่าแม่นางจะไม่ถือสา”
ไป๋จื่อหัวเราะเบาๆ “ใต้เท้าเกรงใจเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ค่ารักษาที่ท่านส่งไปเมื่อวาน ท่านตาของข้าไม่ได้รับไว้เพราะอยากหลีกเลี่ยงข้อครหา วันนี้ข้ามาที่นี่พอดี ให้ข้าโดยตรงจะดีกว่าเจ้าค่ะ หากไม่สะดวกให้เงินสด จะให้ตั๋วเงินกับข้าก็ได้เช่นกัน”
เคอเจิ้งหมิงพลันหลุดหัวเราะ และยิ่งรู้สึกว่าแม่นางผู้นี้น่าสนใจยิ่งนัก
ที่หน้าประตูสกุลตงฟางย่อมมีคนสอดแนมที่ใครบางคนส่งมา ถึงแม้ตงฟางมู่จะไม่รับของ แต่เรื่องที่เขาเคอเจิ้งหมิงส่งของไปให้ ก็ยังคงอาจจะถูกใครที่มีเจตนาร้ายนำไปใช้ประโยชน์ได้อยู่ดี
คนอื่นน่ะช่างเถอะ แต่คนที่กล้านำเรื่องของตงฟางมู่และเขาเคอเจิ้งหมิงไปพูดมีอยู่ไม่กี่คนจริงๆ เพียงแต่ในบรรดาคนเหล่านี้มีฉู่เฟิงรวมอยู่ด้วยพอดี
ตอนนี้ไป๋จื่อพูดเรื่องนี้ต่อหน้าฉู่เฟิง นับว่านางจงใจจริงๆ
“เอาล่ะๆ ข้าจะให้คนไปเตรียม จริงสิ เสียนเอ๋อร์งอแงอยากพบเจ้าอยู่ตลอด ตอนนี้ยังมีเวลาว่างอยู่พอดี เจ้าไปพบนางสักหน่อยดีหรือไม่ เด็กคนนี้ตั้งแต่กลับมาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือ ก็ไม่เคยเห็นนางอารมณ์ดีเช่นนี้มาก่อนเลย”
ไป๋จื่อรู้กัน นางรู้ว่าเคอเจิ้งหมิงกำลังช่วยนางสลัดฉู่เฟิงออกไป เมื่อนางต้องไปพบคุณหนูเคอเช่นนี้ ฉู่เฟิงไม่มีทางตามไปด้วยแน่
……….
ตอนที่ 822 หญิงงามแสนดีเป็นที่หมายปองของบุรุษ
ไป๋จื่อรับคำ จึงหมุนกายไปพูดกับฉู่เฟิงอีกครั้ง “ท่านอ๋อง ข้าขอตัวลาเจ้าค่ะ”
ฉู่เฟิงอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่รู้ว่าเวลานี้พูดอะไรออกไปถึงจะเหมาะสม ถึงอย่างไรเขาก็ไม่คุ้นเคยกับไป๋จื่อ อย่างน้อยก็ไม่คุ้นเคยกันจนถึงขั้นถามนางว่าจะไปที่ใด และเขาจะตามนางไปที่นั่น
ช่างเถอะ ในเมื่อนางต้องไปพบคุณหนูสกุลเคอ อย่างไรก็ต้องออกมา เขาจะรออยู่ข้างนอก ขอเพียงนางออกมา เขาจะขวางทางนางเอาไว้ ไม่ให้โอกาสก็ต้องสร้างโอกาสด้วยตัวเองแล้ว
ในที่สุดฉู่เฟิงก็พยักหน้า “ไปเถอะ!”
เมื่อข้ารับใช้นำทางไป๋จื่อไปแล้ว หมอหลวงสวี่ก็เขียนคำพูดที่ไป๋จื่อพูดไว้ก่อนหน้านี้อยู่ข้างใน เขาจำแต่ละคำพูดได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง ราวกับว่ามันเป็นความรู้สึกในทุกวันของเขา ยามที่เขาเรียนวิชาแพทย์ในตอนแรกสุด
หมอหลวงสวี่บอกลาหมายจะจากไปเช่นกัน ฉู่เฟิงจึงถือโอกาสบอกลาเคอเจิ้งหมิงบ้าง เคอซงที่เดิมทีดื่มชาและกินขนมอยู่ในโถงข้างได้ยินว่าเซียวอ๋องจะไปแล้ว เขาก็รีบตามออกไปจนถึงด้านนอกสกุลเคอ
ครั้นเห็นเซียวอ๋องหยุดฝีเท้า เขาก็รีบตามไปอีก “ท่านอ๋อง ได้พบคนที่อยากพบหรือไม่ขอรับ”
ฉู่เฟิงพยักหน้า สีหน้าราบเรียบ “ได้พบแล้ว”
เคอซงเห็นเขามีท่าทีเช่นนั้น จึงถามอีกว่า “ท่านอ๋องคล้ายจะอารมณ์ไม่ดีนะขอรับ”
เดิมทีฉู่เฟิงไม่อยากพูดมากกับเขาแล้ว แต่เมื่อคิดดูให้ดี เขากลับไม่มีประสบการณ์เอาใจสตรีที่ชอบเอาเสียเลย แต่เคอซงตรงหน้าผู้นี้เป็นผู้มากประสบการณ์อย่างเห็นได้ชัด ไม่สู้ขอคำแนะนำจากอีกฝ่ายสักหน่อยดีกว่า
“คุณชายเคอคงจะรู้ความคิดของข้าอยู่แล้ว แต่ข้ายังไม่เข้าใจความคิดของนาง แล้วเจ้าเล่า เจ้าคิดว่าอย่างไร” ฉู่เฟิงถาม
หากจะให้จะคำพูดรื่นหูเสียหน่อย นั่นก็คือนางไม่ได้ชอบพอเขาอย่างไรเล่า
เคอซงลอบดีใจ แต่บนใบหน้ายังคงไม่แสดงความรู้สึกใดออกมาชัดเจน เขารีบกล่าวว่า “ท่านอ๋อง ท่านถามถูกคนแล้วขอรับ ข้าคนนี้ไม่ถนัดเรื่องอื่น แต่เรื่องนี้นับว่าเชี่ยวชาญทีเดียว”
ฉู่เฟิงตั้งใจฟังทันที “ลองพูดให้ข้าฟังสักหน่อยสิ”
เคอซงก้าวเข้าไปใกล้ ทั้งสองคนกระซิบกระซาบกันอยู่ด้านนอกประตูจวนสกุลเคอ
…
ไป๋จื่อไปพบเสียนเอ๋อร์แล้ว ทั้งยังทำจีตั้นปิ่งให้นางกินอีกด้วย หลังจากคอยเล่นด้วยจนเด็กหญิงพอใจแล้ว นางถึงจะกล่าวลาฮูหยินเคอ
ฮูหยินเคอรีบส่งตั๋วเงินสองใบให้ไป๋จื่อ แต่ละใบมีค่าหนึ่งพันตำลึง รวมเป็นสองพันตำลึง เทียบกับของขวัญล้ำค่าที่ส่งมาเมื่อวานแล้ว เงินเท่านี้เล็กน้อยจนนำมาเปรียบกันไม่ได้
อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่เงินจำนวนน้อยเลย ปกติแล้วฮูหยินเคอจัดการเงินภายในบ้านอย่างมีเหตุผล จะใช้เงินกับอะไรย่อมคิดคำนึงเป็นอย่างดี และต่อให้เชิญหมอชื่อดังทั่วทั้งเมืองหลวงมารักษา ก็ไม่ได้ใช้เงินจำนวนมากขนาดนี้
ตอนนี้ไป๋จื่อไม่ต้องใช้เงินอย่างประหยัดแล้ว นางจึงรู้สึกว่ามันคุ้มค่า คุ้มค่าจนเกินไปด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่สองพันตำลึงเลย ต่อให้เป็นสองหมื่นตำลึง นางก็ไม่มีทางขมวดคิ้วเป็นอันขาด
ไป๋จื่อรับตั๋วเงินมา หลังจากมองดูแล้ว นางก็คืนมันกลับไป “ใบเดียวก็พอแล้วเจ้าค่ะ!”
แม้นางจะปฏิเสธ แต่ฮูหยินเคอเห็นว่านางซื่อสัตย์จริงใจ จึงไม่ได้ดึงดันอะไรอีก เพียงแต่เก็บตั๋วเงินใบนั้นกลับมา ขณะกำลังจะส่งนางออกไปด้วยตนเอง จู่ๆ ข้ารับใช้คนหนึ่งก็รีบร้อนเข้ามา “ฮูหยิน นายท่านให้ข้ามาบอกฮูหยินว่าตอนที่แม่นางไป๋จะกลับไปให้ใช้ประตูข้าง และนายท่านบอกอีกว่าเซียวอ๋องยังสนทนาอยู่กับคุณชายที่ด้านนอกประตูขอรับ”
ฮูหยินเคอยิ้มว่า “เป็นเช่นนี้มาแต่โบราณกาล หญิงงามแสนดีเป็นที่หมายปองของบุรุษ คนเช่นแม่นางไป๋ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ข้าเองได้เห็นก็ยังรู้สึกใจเต้น อยากจะเชิญมาเป็นสะใภ้ที่จวนใจจะขาด”
แม้นางจะดูเหมือนพูดล้อเล่น แต่ความจริงแล้วมีความนัยลึกซึ้ง ถึงอย่างไรเสียตอนที่ไป๋จื่อช่วยถงเอ๋อร์เมื่อวานก็มีการแตะเนื้อต้องตัวกันแล้ว หากเป็นสตรีคนอื่นย่อมต้องฟังคำโน้มน้าวของพวกเขาสกุลเคอแน่นอน
เพียงแต่ไม่อาจนำแม่นางไป๋ไปเทียบกับสตรีคนอื่นได้เลยนี่สิ
YOU MAY ALSO LIKE
