คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 823 เขาฉู่เฟิงชอบสตรีคนใดแล้วไม่ได้มาครองบ้าง / ตอนที่ 824 โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ - novel-lucky

ตอนที่ 823 เขาฉู่เฟิงชอบสตรีคนใดแล้วไม่ได้มาครองบ้าง

ไป๋จื่อยิ้มเรียบๆ “ฮูหยินพูดเล่นแล้วเจ้าค่ะ ข้ามีคู่หมั้นอยู่แล้ว ฮูหยินไม่ทราบหรือเจ้าคะ”

ฮูหยินเคอไม่รู้จริงๆ สามีพูดเรื่องนอกจวนให้นางฟังน้อยนัก นางเพิ่งจะรู้ฐานะของไป๋จื่อจากเขาเมื่อคืนวานนี้เอง

นางรู้ว่าเด็กสาวเป็นหลานสาวของตงฟางมู่ นับว่าเหมาะกับสกุลเคอราวกับกิ่งทองใบหยก อีกทั้งยังมีวาสนากับเสียนเอ๋อร์ด้วย

“เจ้ามีคู่หมั้นแล้วจริงหรือ ไม่ใช่ว่าต้องการหลอกข้ากระมัง” ฮูหยินเคอรีบถาม

ไป๋จื่อส่ายหน้า “หากท่านไม่เชื่อ ลองถามใต้เท้าเคอดูก็ได้เจ้าค่ะ เขาต้องรู้เป็นแน่”

ฮูหยินเคอมีสีหน้าผิดหวัง อีกฝ่ายพูดถึงขนาดนี้ ย่อมต้องเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน น่าเสียดายจริงๆ นางเป็นสตรีที่ดีมากเหลือเกิน

หลังจากฮูหยินเคอส่งไป๋จื่อที่ประตูข้างแล้ว นางก็สั่งให้คนขับรถม้าของจวนระมัดระวัง แล้วจึงส่งคนไปบอกกล่าวคนขับรถม้าของสกุลตงฟาง

…

ฉู่เฟิงรอแล้วรอเล่าอยู่ที่ประตูหน้า ความอดทนของเขาหมดลงแล้ว ขณะกำลังคิดว่าต้องเข้าไปในจวนสกุลเคออีกรอบเพื่อไถ่ถามดูดีหรือไม่ ทันใดนั้นก็มีข้ารับใช้คนหนึ่งออกมาจากในจวน ตรงไปยังรถม้าของจวนสกุลตงฟาง เขาพูดอะไรบางอย่างกับคนขับรถม้าคนนั้น ฝ่ายคนขับรถม้าพยักน้า แล้วเงื้อแส้ม้าบังคับรถจากไปทันที

ข้ารับใช้ของจวนสกุลเคอรีบร้อนกลับจวนไป ส่วนฉู่เฟิงตะลึงงัน ทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่ใหญ่ทีเดียว…

เคอซงพึมพำอยู่ข้างๆ ฉู่เฟิง “น่าแปลก แม่นางไป๋ไม่ได้ออกมา แต่รถม้ากลับไปเสียก่อนแล้ว นี่หมายความว่าอย่างไร นางนอนค้างที่จวนสกุลเคออย่างนั้นหรือ”

สีหน้าของฉู่เฟิงไม่น่ามองเป็นอย่างยิ่ง เขากล่าวเสียงขรึม “เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ นางออกไปทางประตูข้าง นั่งรถม้าของจวนสกุลเคอกลับไปแล้ว รถม้าของจวนสกุลตงฟางย่อมต้องกลับไปเช่นกัน”

เคอซงกล่าวอีกว่า “มีรถม้าของตัวเองแต่ไม่นั่ง เหตุใดนั่งรถม้าของจวนสกุลเคอไปเล่า” เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เขาคล้ายจะเข้าใจอะไรได้บ้างอย่าง “อ้อ…ข้ารู้แล้ว นางจงใจทำเช่นนั้นเพราะรู้ว่าท่านอ๋องอยู่ข้างนอกเป็นแน่ นางไม่อยากพบหน้าท่าน ก็เลยหลบเลี่ยงไปเสียเลยสินะ”

ฉู่เฟิงถลึงตามองอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์ครั้งหนึ่ง “ข้ารู้อยู่แล้ว เอาละ กลับไปเถอะ!” เขากลั้นโทสะเอาไว้ หากไม่เห็นแก่หน้าของตงฟางมู่ เขาอยากจะปรี่ไปจับนางไว้เสียจริงๆ

แม้เขาฉู่เฟิงจะทำงานใหญ่ไม่สำเร็จ แต่ดีเลวอย่างไรเขาก็เป็นอ๋องของจวนหนึ่ง เขาเคยถูกสตรีคนหนึ่งมองข้ามสักกี่ครั้งกันเชียว

เฮอะ! สตรีที่เขาฉู่เฟิงหมายปอง มีคนใดบ้างเล่าที่เขาไม่ได้มาครอบครองบ้าง

…

ฉู่เยี่ยนเร่งเดินทางกลับถึงเมืองหลวง เขาสั่งโจวกังให้ส่งศพไปยังกรมอาญาก่อน ให้คนของกรมอาญาตรวจสอบศพทันที และส่งคนที่ตนเองไว้วางใจไปคอยเฝ้าศพเอาไว้ อย่าให้เกิดข้อผิดพลาดอะไรเด็ดขาด

ส่วนเขาเองเลี้ยวไปยังเส้นทางหนึ่งระหว่างกลับเมืองหลวง มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตงฟาง

ตงฟางมู่อยู่ในจวนพอดี เขาเห็นฉู่เยี่ยนปรากฎตัวขึ้นอย่างกะทันหัน จึงทั้งแปลกใจระคนดีใจ “เด็กคนนี้นี่ กลับมาได้เสียที กลับมาถึงเมื่อไรกัน”

“เมื่อครู่นี้เองขอรับ จื่อยาโถวเล่า” ฉู่เยี่ยนถาม

ทว่าตงฟางมู่กลับทำสีหน้าเหมือนเหม็นอะไรบางอย่าง “เจ้าหนุ่ม อาจารย์ของเจ้ายืนตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้า เจ้าไม่ถามข้าก่อนหรือว่าสบายดีหรือไม่”

ฉู่เยี่ยนหัวเราะเสียงเบา บนใบหน้าหล่อเหลามีเค้าลางของความเหนื่อยล้า แต่ในดวงตาน่ามองคู่นั้นของเขายังคงเป็นประกาย “ข้าเห็นว่าอาจารย์สบายดีทีเดียว จึงไม่ได้ถามอะไรมาก ข้าจะไปหาจื่อยาโถวแล้วนะขอรับ” เขาพูดจบก็หมุนกายจะเดินไป เขาจากเมืองหลวงไปนานทีเดียว ทุกวันเขาคิดแต่เพียงอยากกลับมาโดยเร็ว จะได้พบหน้านางเร็วขึ้น เพียงแค่เห็นหน้านางเขาก็สบายใจแล้ว

“เจ้าไม่ต้องไปหรอก นางไม่อยู่ที่นี่” ตงฟางมู่ว่า

เรียวคิ้วคมดุจดาบของฉู่เยี่ยนเลิกขึ้นเล็กน้อย “ไม่อยู่? นางไปที่ใดหรือขอรับ”

“บุตรชายคนรองของเคอเจิ้งหมิงป่วยเป็นโรคอะไรสักอย่าง หมอคนอื่นรักษาไม่ได้ นางจึงไปรักษาให้ เมื่อวานก็ไปมาแล้วรอบหนึ่ง วันนี้ก็ไปอีก ห้ามอย่างไรก็ไม่ฟัง”

ฉู่เยี่ยนยิ้มว่า “นางอยากรักษาโรคให้คนก็ให้นางเถอะขอรับ จะขวางนางไปไย”

……….

ตอนที่ 824 โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์

เขาจำได้ว่าไป๋จื่อเคยพูดเอาไว้ นางเพียงอยากใช้ชีวิตตามแบบที่ตนเองต้องการ ไร้ข้อผูกมัด เป็นอิสระ ไม่ต้องแข่งขันกับใคร อีกทั้งไม่ต้องการหาเงินมากมายมหาศาล รักษาโรคให้คนบ้าง มีชีวิตที่สุขสบายเช่นนี้

พูดขึ้นมาแล้วชีวิตในหมู่บ้านหวงถัวก็เหมาะกับนางที่สุด หากไม่ใช่เพราะข้อผูกมัดของเขาและสกุลตงฟาง นางไม่มีทางอยู่ในเมืองหลวงที่เหมือนอ่างน้ำวนแน่นอน

ตงฟางมู่คิดดูแล้ว รู้สึกว่ายังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเขา จึงพูดอีกว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าคุณชายรองสกุลเคอป่วยเป็นโรคอะไร”

ฉู่เยี่ยนยักไหล่ “ต้องเป็นโรคที่รักษาได้ยากแน่นอน เมื่อครู่ท่านเพิ่งบอกไม่ใช่หรือขอรับ ว่าหมอคนอื่นล้วนรักษาไม่ได้ มีเพียงนางเท่านั้นที่รักษาได้”

พูดขึ้นมาแล้ว วิชาแพทย์ของไป๋จื่อช่างเหนือคำบรรยายจริงๆ อย่างเรื่องความจำเสื่อมของเขา เอ็นข้อมือที่ถูกเสือกัดขาดของเมิ่งหนาน และยาปลอมตายที่ทำให้พวกโจวกังรอดชีวิตมาได้

จนถึงตอนนี้แล้วเขาก็ยังไม่เข้าใจ ว่านางได้ข้าวของน่าตาไม่คุ้นเคยที่ใส่อยู่ข้างในกล่องสีเงินหน้าตาประหลาด และในกระเป่าผ้าสีดำมาจากที่ใดกันแน่

เขาเคยถามนางแล้ว แต่นางกลับไม่ได้ตั้งใจตอบ ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างต้องปิดบัง

ตงฟางมู่ถอนใจเสียงหนึ่ง “ข้าจะบอกกับเจ้าตามตรง คุณชายรองสกุลเคอเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ เรียกว่าโรคแผลริมแข็ง นางเป็นสตรี เหตุใดถึงได้รักษาโรคเช่นนี้ได้ หากเรื่องนี้ถูกเล่าต่อออกไป ก็ไม่รู้ว่าจะถูกนินทาว่าอะไรบ้าง” ขณะที่พูดอยู่นั้น เขาลอบชำเลืองมองสีหน้าของฉู่เยี่ยน เดิมทีเขาไม่ได้มีอคติใดต่อเรื่องนี้ แต่เขากลัวว่าฉู่เยี่ยนจะมีอคติ ถึงอย่างไรเสียจื่อเอ๋อร์ก็เป็นภรรยาในอนาคต ภรรยาไปดูร่างกายของชายอื่น แม้จะบอกว่าเป็นการรักษาโรค แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรู้สึกไม่ชอบใจอยู่บ้างกระมัง

แต่ใครจะรู้ว่าฉู่เยี่ยนเพียงร้องอ๋อเสียงหนึ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้สักนิด “รักษาโรคส่วนรักษาโรค ยังจะว่าอะไรได้เล่าขอรับ ไม่ว่าจะเป็นโรคอะไร ขอเพียงหมอรักษาได้ก็ต้องรักษา นี่เป็นหน้าที่ของหมอ หากจะเป็นคนดียังทำไม่ได้ ก็ไม่คู่ควรกับการเป็นหมอแล้วขอรับ”

“ส่วนเรื่องข่าวลือ ไป๋จื่อไม่มีทางสนใจ ข้าเองก็ไม่สนใจเช่นกัน ขอเพียงนางทำความดี ทุกย่างที่นางอยากทำ ข้าล้วนสนับสนุนนางทั้งสิ้น”

เมื่อตงฟางมู่ได้ยินดังนั้น เขาก็พลันยิ้มไม่หุบ “เจ้าหนุ่มคนนี้ ข้ารู้อยู่แล้วว่าข้าไม่ได้มองคนผิด มีคำพูดนี้ของเจ้าก็เพียงพอแล้ว”

เขานึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มกลับมาล่าช้าอยู่หลายวัน จึงถามอีก “ไยเพิ่งกลับมาวันนี้เล่า ไม่ได้บอกว่าจะกลับมาวันที่เก้าหรอกหรือ วันนี้วันที่สิบสามแล้วนะ”

ฉู่เยี่ยนเล่าเรื่องการเดินทางครั้งนี้รอบหนึ่ง ตงฟางมู่ฟังแล้วก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “อะไรนะ ไท่จื่อแคว้นจินบาดเจ็บและหายตัวไป ส่วนองค์หญิงถูกพิษจนไม่ได้สติ ทูตทั้งหมดก็ถูกสังหารด้วย? ฉู่เฟิงบ้าไปแล้วหรือไร เขารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้น เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นแล้ว ฮ่องเต้จะไปสู้หน้าแคว้นจินได้อย่างไร”

“กองกำลังทหารและศักยภาพของทั้งสองแคว้นสูสีกันมาก เมื่อสงครามเปิดฉาก ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรไม่อาจจินตนาการได้ แม้กระทั่งอาจจะเป็นหายนะของแคว้นก็ได้ เขาทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเลยรึ เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย แม้แต่เรื่องที่วุ่นวายไม่สิ้นสุดเช่นนี้ก็กล้าก่อขึ้นหรือนี่”

เรียวคิ้วของฉู่เยี่ยนที่เพิ่งคลายออกเริ่มขมวดเข้าหากันอีกครั้ง ตอนนี้เขารู้สึกหนักใจมาก ทีแรกเขาได้หลักฐานมัดตัวฉู่เฟิงต่อเรื่องนี้แล้ว แต่ตอนนี้หลักฐานกลายเป็นคนตายที่ไม่สามารถให้การได้อีก เขาไม่อาจกล่าวหาอีกฝ่ายต่อหน้าเสด็จพ่อได้ แต่หากเสด็จพ่อรู้ว่าฉู่เฟิงเป็นตัวการ พระองค์ไม่มีทางปล่อยเขาไปโดยเห็นแก่ความสัมพันธ์พ่อลูกแน่

“อาจารย์ หากสุดท้ายพบว่าเป็นฝีมือของฉู่เฟิง เสด็จพ่อจะลงโทษเขาหรือไม่” ฉู่เยี่ยนถามตงฟางมู่

ตงฟางมู่ส่ายหน้า “พูดยาก เสด็จพ่อของเจ้า ภายนอกเขาดูเย็นชาต่อเหล่าองค์ชายเช่นพวกเจ้า แต่ความจริงแล้วเขาให้ความสำคัญกับโอรสทุกองค์มาก หากเป็นเรื่องอื่นพระองค์ต้องลงโทษแน่ เพราะพระองค์รู้ว่าต่อให้ลงโทษ ก็ไม่มีทางสาวถึงต้นตอ อย่างมากก็แค่ลงโทษเชิงสัญลักษณ์เท่านั้น แต่เรื่องนี้ไม่เหมือนกัน นี่อาจจะเป็นโทษประหารชีวิตได้เลย”