คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 827 โอรสคนโปรดของพระองค์คือฉู่เฟิง / ตอนที่ 828 พวกเราแต่งงานกันเถอะ
ตอนที่ 827 โอรสคนโปรดของพระองค์คือฉู่เฟิง
“แต่ท่านอ๋องขอรับ ท่านปล่อยเขาไปแล้ว เขาจะปล่อยท่านไปหรือ” โจวกังร้อนใจมาก “เขาอยากให้ท่านตายนะขอรับ กับดักนี้ร้ายการนัก ฮ่องเต้ไม่ทรงทราบได้อย่างไร”
ฉู่เยี่ยนถอนใจเสียงหนึ่ง บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขมขื่น “ทุกคนทั่วหล้าล้วนรู้ว่าเสด็จพ่อโปรดปรานข้ามากที่สุด แต่ความจริงทุกคนเข้าใจผิดกันหมด โอรสคนโปรดของพระองค์คือฉู่เฟิงต่างหาก”
เสด็จพ่อเห็นถึงความสามารถของเขาฉู่เยี่ยน ฝึกเขาให้เป็นฮ่องเต้ แต่โอรสที่พระองค์ทะนุถนอมที่สุดกลับเป็นฉู่เฟิง
โจวกังปิดปากเงียบ ไม่รู้ว่าควรพูดปลอบใจจิ้นอ๋องอย่างไรดี
จากนั้นฉู่เยี่ยนก็หัวเราะออกมา “ไม่เป็นไรหรอก ผ่านมาหลายปีแล้ว ข้าชินแล้วละ อีกอย่างตอนนี้ข้าก็มีบิดาที่รักและเอ็นดูข้าเพียงคนเดียว รักข้ายิ่งกว่าบิดาแท้ๆ ข้าไม่จำเป็นต้องอิจฉาริษยาคนอื่นหรอก ถูกต้องหรือไม่”
เมื่อเห็นจิ้นอ๋องคิดเช่นนั้น โจวกังก็สบายใจ “ท่านอ๋องพูดถูกต้อง ท่านลุงหูเห็นท่านเป็นบุตรชายแท้ๆ พวกข้าล้วนเห็นชัดอยู่ในสายตา”
“ไปเถอะ กลับไปรับท่านพ่อที่จวนดีกว่า เรียกพวกอาอู่กับฟู่เจิงมา แล้วพวกเราค่อยไปกินข้าวฝีมือจื่อยาโถวกัน”
ครั้นพูดถึงตรงนี้ โจวกังก็น้ำลายสอทันที เขาดีใจมาก “เช่นนั้นข้าต้องกลับบ้านสักหน่อย ไปรับเสี่ยวเฟิงมาด้วย ตั้งแต่เขาออกมาจากสกุลตงฟาง เขาผ่ายผอมลงอย่างเห็นได้ชัด กินข้าวไม่กี่คำก็บอกว่าไม่อยากกินแล้ว อีกทั้งบ่นว่าไม่อยากอาหาร ข้ารู้ว่าเขาชินกับรสชาติอาหารของแม่นางไป๋ไปแล้ว ต่อให้เปลี่ยนพ่อครัวกี่คนก็ไม่มีประโยชน์”
หลังจากเรียกคนนั้นที เรียกคนนี้ทีเสร็จสิ้น ยามไปถึงสกุลตงฟาง คนกลุ่มใหญ่ก็ล้อมประตูจนแน่นขนัด
ฉู่เยี่ยนกล่าวว่า “คนมากมายขนาดนี้ ถึงเวลาทำอาหารต้องช่วยงานกันด้วย ล้างผัก หั่นผัก ดูไฟ ต้องการคนทั้งสิ้น วันนี้ไม่ต้องให้ข้ารับใช้เข้ามายุ่งแล้ว พวกเราทำกันเองดีหรือไม่”
โจวอาอู่ตอบรับทันที ตอนที่อยู่ในหมู่บ้านหวงถัว เขาเคยทำงานเหล่านี้ไม่เคยขาด ชินมือตั้งนานแล้ว
โจวเสี่ยวเฟิงก็แย่งพูดว่า “ข้าล้างผักได้ ให้ข้าล้างผักเถอะ”
โจวกังเอ่ยเช่นกัน “เจ้าจะไปล้างผักทำไม อากาศหนาวเย็นขนาดนี้ ไม่นานมือก็แข็งแล้ว แล้วจะเขียนหนังสือได้อย่างไร เจ้าคอยดูไฟก็พอแล้ว ทั้งง่าย ทั้งอบอุ่น ข้าล้างผักเอง”
เด็กหนุ่มรู้สึกอบอุ่นหัวใจนัก ปกติบิดาเป็นคนขี้บ่น แต่กลับทำให้เขาซาบซึ้งเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้อยู่เรื่อย
นายทวารเห็นคนกลุ่มใหญ่ โดยมีฉู่เยี่ยนเป็นหัวโจวก็ไม่กล้าขวาง ปล่อยให้พวกเขาเข้าไปทันที
ฉู่เยี่ยนเข้าไปในจวนแล้ว กลับไม่ไปพบตงฟางมู่ แต่ตรงไปยังเรือนที่ไป๋จื่อพักอาศัยอยู่
สาวใช้บอกเขาว่าคุณหนูไปที่ครัวแล้ว อีกทั้งบอกอีกว่าวันนี้ต้องมีแขกมากินข้าวแน่นอน ต้องเตรียมอาหารหลายอย่าง จึงรีบไปทำอาหารตั้งนานแล้ว
ฉู่เยี่ยนเบิกบานใจมาก เขาหันไปมองพวกโจวกังพร้อมสีหน้าลำพองใจ “ดูภรรยาของข้าสิ รู้ประสาดียิ่ง”
ลุงหูทับหน้าอกของเขาด้วยความไม่พอใจครั้งหนึ่ง “เจ้านี่นะ ไปเรียนพูดจามากความเช่นนี้มาจากที่ใด รีบไปช่วยเถอะ พวกเราหลายคนมากินข้าว นางคงเหนื่อยแย่”
ฉู่เยี่ยนชี้ไปยังเรือนของไป๋จื่อ “ท่านพ่อ น้าหลานพักอยู่ที่นี่ พวกท่านสองคนไม่ได้พบหน้ากันนานแล้ว ไปทักทายนางเถอะขอรับ”
ทันใดนั้นลุงหูพลันหน้าแดง เขาก้มหน้าลงพึมพำอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีใครได้ยินชัดเจน
อาอู่เห็นลุงหูอาย จึงดันร่างเขาเดินไปเข้าไปในเรือน เมื่อถึงหน้าประตูเรือนแล้ว เขาก็ถามสาวใช้ที่กำลังกวาดพื้นว่า “ท่านน้าหลานอยู่หรือไม่”
สาวใช้พยักหน้า “กำลังเย็บเสื้อผ้าอยู่ข้างในแน่ะ”
“รบกวนพี่สาวท่านนี้ไปบอกนางที ว่ามีสหายเก่ามาเยี่ยมเยียน” อาอู่กล่าว
ทันทีที่อาอู่พูดจบ พวกโจวกังก็หยอกล้อยกใหญ่ ทำเอาลุงหูต้องถลึงตามองพวกเขาพร้อมหน้าแดงระเรื่อ พวกเขารีบปิดปากบดบังรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ถือเป็นการกระทำที่ทรมานนัก
……….
ตอนที่ 828 พวกเราแต่งงานกันเถอะ
สาวใช้รีบไปรายงาน เมื่อจ้าวหลานได้ยินว่าเป็นสหายเก่า นางก็นึกถึงหู่จ่างหลินทันที จึงรีบออกมาจากในเรือน ก่อนจะพบหูจ่างหลินยืนอยู่ข้างนอกลานจริงๆ
“พี่ใหญ่หู ท่านมาได้อย่างไร รีบเข้ามาเถอะเจ้าค่ะ!”
ทั้งสองคนเข้าไปนั่งในโถงขนาดเล็ก แต่ละคนต่างก็หน้าแดงผิดปกติ พวกเขามีความรู้สึกดีๆ ต่อกันมานานแล้ว เพียงแต่หน้าบางไม่กล้าพูดออกมา ทว่ารู้อยู่แก่ใจดีเป็นอย่างยิ่ง
เดิมทีหูจ่างหลินไม่ใช่คนพูดจาเลื่อนลอย เขากลั้นใจอยู่ครู่ใหญ่แล้วถึงได้พูดออกมา “พักนี้ไม่ค่อยได้พบหน้ากัน สบายดีหรือไม่ อยู่ที่นี่ชินแล้วหรือยัง”
จ้าวหลานยิ้มพร้อมหน้าแดงระเรื่อ “ข้าสบายดีเจ้าค่ะ ท่านต่างหาก อยู่ที่จวนอ๋องสบายดีหรือไม่ ได้ยินว่าบ่าวในจวนอ๋องไม่เหมือนที่อื่น พวกเขาชอบกดคนชั้นต่ำ ยกย่องคนชั้นสูง ไม่รู้ว่าเขาดูแลคนฐานะเช่นพวกเราดีหรือไม่”
หูจ่างหลินโบกมือ “เจ้าคิดมากไปแล้ว ที่อื่นข้าไม่กล้าพูดหรอกนะ แต่คนที่เฟิงเอ๋อร์ตระเตรียมให้ข้าเหล่านั้นล้วนซื่อสัตย์จริงใจ อีกอย่าง คนบ้านป่าเช่นข้ามีบ้านอยู่อาศัย มีข้าวกินก็พอแล้ว ไม่ได้สนใจเรื่องอื่นหรอก”
จ้าวหลานพยักหน้า จากนั้นนางก็เงียบเสียง ผ่านไปนานทีเดียว นางถึงจะกล่าวอย่างเหนียมอายว่า “ข้า…ข้าทำเสื้อผ้าชุดหนึ่ง เป็นสีเขียวอ่อน ข้าเห็นว่าสีนี้เหมาะกับท่าน จึงซื้อผ้ากลับมาเย็บให้”
บนใบหน้าของหูจ่างหลินพลันปรากฏความยินดี รีบถามว่า “ทำเสร็จแล้วหรือ”
จ้าวหลานพยักหน้าอีกครั้ง ใบหน้าของนางแดงยิ่งกว่าเก่า “อืม ใกล้แล้วเจ้าค่ะ”
บัดนี้หูจ่างหลินดีใจเหมือนเด็กๆ เขายิ้มเผยรอยตีนกา มือสองข้างถูกันไปมา “เช่นนั้นข้า…ข้าลองดูได้หรือไม่”
ขณะที่จ้าวหลานกำลังจะลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้า สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยว่า “ฮูหยินนั่งอยู่นี่แหละเจ้าค่ะ บ่าวจะไปนำมาให้”
ถึงแม้จะอาศัยอยู่ที่สกุลตงฟางมาพักหนึ่งแล้ว แต่นางยังคงไม่ชินที่จะให้คนอื่นไปทำอะไรๆ ให้ นางชอบทำด้วยตัวเองมากกว่า ถือว่าได้ออกกำลังกายเสียบ้าง หากนั่งอยู่ทั้งวันเช่นนี้ หลังของนางคงแข็งทื่อกันหมดพอดี
ไม่นานนักสาวใช้ก็นำเสื้อผ้ามา เดิมทีฝีมือการเย็บผ้าของจ้าวหลานของดีมากอยู่แล้ว บวกกับได้เรียนรู้เสื้อผ้ารูปแบบใหม่ๆ ในเมืองหลวง ชุดคลุมที่นางทำออกมาจึงทันสมัย คล้ายกับชุดคลุมที่ขายอยู่ในร้านขายเสื้อผ้าทีเดียว
จ้าวหลานรับชุดคลุมมาจากมือของสาวใช้ ก่อนจะลุกขึ้นสวมให้หูจ่างหลิน
สีสันของชุดคลุมเหมาะกับเขามาก เพียงแต่ตรงช่วงเอวเหมือนจะใหญ่ไปเล็กน้อย
“ถอดออกเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะแก้อีกสักหน่อย” จ้าวหลานว่า
แต่หูจ่างหลินกลับไม่ยอมถอด “ช่างเถอะ ข้าว่าพอดีแล้ว ไม่ต้องแก้หรอก ใส่ทั้งอย่างนี้แหละ”
“ไม่ดีกระมัง ตรงเอวใหญ่ไปหน่อย ข้าจะแก้ให้เจ้าค่ะ แก้ออกมาแล้วจะต้องพอดีตัวยิ่งกว่าเดิมแน่”
ถึงอย่างไรเสียนางก็ไม่ได้วัดตัวเขา ทำโดยอาศัยความทรงจำ ชุดคลุมออกมาเป็นเช่นนี้ได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
พูดอย่างไรหูจ่างหลินก็ไม่ยอมถอด ยืนกรานจะใส่ท่าเดียว “ข้าชอบให้มันหลวมหน่อย ไม่ถอดแล้ว จะใส่กลับไปทั้งอย่างนี้แหละ”
อ่านนิยายฟรี ได้แล้ววันนี้ที่ Novel Lucky
พวงแก้มของจ้าวหลานแดงขึ้นอย่างต่อเนื่อง นางก้มหน้าลงพึมพำเสียงเบา “ท่านนี่นะ พวกเขาเห็นแล้วต้องหัวเราะเยาะพวกเราเป็นแน่”
หูจ่างหลินส่ายหน้า “ไม่มีทางหรอก เด็กพวกนั้นหวังดีกับพวกเรา จะหัวเราะเยาะพวกเราได้อย่างไร”
เขามองจ้าวหลานที่อยู่ตรงหน้า จู่ๆ ไม่รู้ว่ามีความกล้าเพิ่มพูนขึ้นมาจากที่ใด เลือดร้อนพลันท่วมท้น ทว่าเขาก็ไม่ได้ตื่นเต้น ไม่ได้อ้ำอึ้ง พูดเข้าประเด็นทันทีว่า “จ้าวหลาน พวกเราแต่งงานกันเถอะ”
จ้าวหลานอยู่ห่างจากเขานานทีเดียว ทุกวันเขาล้วนคิดถึงนาง ความรู้สึกที่มีแต่ในคนหนุ่มสาวพรรค์นี้ มันปรากฏขึ้นอีกครั้งแล้ว
หูจ่างหลินไม่ได้พูดออกไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เขาคิดมานานมากแล้ว แม้กระทั่งเคยปรึกษากับหูเฟิงเช่นกัน หูเฟิงเห็นด้วยกับเขาอย่างยิ่ง ทั้งยังบอกว่าไม่ต้องสนใจว่าคนอื่นว่าอย่างไร ขอเพียงเขาพอใจ ขอเพียงเขามีความสุขได้ก็จะสนับสนุนโดยที่ไม่มีข้อแม้ใดๆ
YOU MAY ALSO LIKE
