คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 837 บนโลกนี้ไม่มีพิษเช่นนั้น / ตอนที่ 838 แม่เหล็กดูดเข็ม
ตอนที่ 837 บนโลกนี้ไม่มีพิษเช่นนั้น
จิ่นเอ๋อร์หยุดร้องไห้ทันที นางแปลกใจราวกับถูกใครตบหน้า ใบหน้าของนางมีแต่ความรู้สึกเหลือเชื่อ เมื่อครู่นางไม่ได้ฟังผิดไปกระมัง ไป๋จื่อบอกว่ามีนางอยู่ตรงนี้แล้ว องค์หญิงไม่มีทางตายงั้นหรือ
นางจับแขนไป๋จื่อทันที “จริงหรือ เจ้าพูดจริงหรือ”
จิ่นเอ๋อร์เคยฝึกวรยุทธ์ กำลังภายในมากกว่าสตรีทั่วไป ยามที่นางจับแขนไป๋จื่อด้วยความตื่นเต้นนี้ นางไม่ได้ควบคุมแรงเท่าไร จึงทำให้ไป๋จื่อขมวดคิ้วขึ้นมา
นางจับหลังมือของจิ่นเอ๋อร์ แล้วตบเบาๆ “แน่นอนว่าจริง ข้าเป็นหมอ จะพูดปดต่อหน้าผู้ป่วยได้อย่างไร”
“แต่…พวกหมอหลวงบอกว่าจนปัญญา เจ้ารักษาได้จริงๆ หรือ เจ้าคิดจะรักษาอย่างไร” จิ่นเอ๋อร์ยังคงไม่เชื่อ
ไป๋จื่อเห็นนางยังคงไม่ปล่อยมือ แรงที่มือยังคล้ายกับมากขึ้นอีกต่างหาก จึงดึงมือของอีกฝ่ายออกเสียเลย “เจ้าทำให้ข้าเจ็บแล้ว”
คราวนี้จิ่นเอ๋อร์ถึงรู้ตัว นางรีบขอโทษ “ขอโทษๆ เมื่อครู่ข้าตื่นเต้นเกินไป เจ้ารีบบอกมาเร็วว่าคิดจะรักษาอย่างไร เจ้ารู้ว่าองค์หญิงของข้าถูกพิษอะไรหรือ เจ้ามียาถอนพิษใช่หรือไม่”
“องค์หญิงของเจ้าไม่ได้ถูกพิษ คนถูกพิษไม่มีทางมีสีหน้าเหมือนกับคนปกติ บนโลกนี้ไม่มีพิษเช่นนั้น” ไป๋จื่อว่า
ต่อให้เป็นยาถ่ายที่ธรรมดาที่สุด บนใบหน้าก็ต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงบ้าง จะอย่างไรก็ไม่มีทางไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงใด ทว่าชีพจรขององค์หญิงเชียนฟางไม่มีความปิดปกติอะไร บนร่างกายยิ่งไม่มีวี่แววอย่างที่คนถูกพิษแล้วควรจะมีด้วย
จิ่นเอ๋อร์ตะลึงลาน “ไม่ได้ถูกพิษ? หากไม่ได้ถูกพิษ แล้วเหตุใดองค์หญิงของข้าถึงยังไม่ฟื้นเล่า”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ตอนนี้ข้าไม่อาจตอบเจ้าอย่างชัดเจนได้ แต่ไม่นานเจ้าก็จะรู้”
ตอนนี้นางเดาถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง แต่จะใช่ความเป็นไปได้นี้หรือไม่ก็ยังต้องรอการพิสูจน์
นางกล่าวกับจิ่นเอ๋อร์ว่า “เจ้าสวมเสื้อผ้าให้องค์หญิงก่อน ข้าจะสั่งคนไปเตรียมของ จะรักษาหายหรือไม่ วันนี้ก็จะรู้แล้วละ”
วันนี้ก็จะรู้แล้ว? จิ่นเอ๋อร์รู้สึกมึนงง แทบจะเป็นลมไปเพราะมีความสุขมาก ไป๋จื่อไม่เหมือนกับหมอพวกนั้นโดยสิ้นเชิง พูดจาอะไรล้วนชัดเจน ไม่มีความคลุมเครือเลยแม้แต่น้อย
นางชอบนิสัยเช่นนี้นัก
หลังจากจิ่นเอ๋อร์สวมเสื้อผ้าให้องค์หญิงเรียบร้อยแล้ว ไป๋จื่อก็ออกจากห้องไป แล้วถามหมอหลวงสวี่ที่อยู่ข้างนอกว่า “มีแม่เหล็กหรือไม่”
หมอหลวงสวี่ส่ายหน้า “ไม่มี ที่ฝ่าบาทเหมือนจะมีอยู่ชิ้นหนึ่ง เจ้าต้องการแม่เหล็กไปทำอะไรหรือ”
“รักษาองค์หญิงเจ้าค่ะ” ไป๋จื่อตอบ
“ต้องใช้แม่เหล็กรักษาองค์หญิงด้วยหรือ” หมอหลวงสวี่มีสีหน้าประหลาดใจมาก
ไป๋จื่อพยักหน้า นางพูดกับหมอหลวงสวี่ว่า “ท่านข้านำแม่เหล็กมาได้หรือไม่”
หมอหลวงอยากเรียนรู้สักครั้ง ว่าจะใช้แม่เหล็กถอนพิษให้องค์หญิงอย่างไร จึงพยักหน้าทันที “เรื่องนี้จัดการง่าย ข้าสนิทสนมกับชุ่ยกงกงที่อยู่ข้างกายฝ่าบาทมาก ข้าจะไปพบเขา แค่เขาลองพูดกับฝ่าบาทสักครั้ง พระองค์ต้องให้ยืมแน่”
“ดีเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่”
เมื่อหมอหลวงสวี่ไปแล้ว ไป๋จื่อก็ให้เด็กรับใช้ในสำนักหมอหลวงไปนำข้าวสาร ส่วนนางหาขวดโหลใหม่เอี่ยมจากในห้องยา ก่อนจะนำมันไปตั้งไฟ ใช้โหลยาต้มโจ๊กเล็กน้อย
ครั้นหมอหลวงสวี่กลับมา ไป๋จื่อกำลังยกถ้วยโจ๊กกลับมาพอดี
นางวางโจ๊กไว้บบนโต๊ะ กล่าวกับจิ่นเอ๋อร์ว่า “หากอีกสักพักองค์หญิงฟื้นขึ้นมา เจ้าป้อนโจ๊กนี่ให้นาง อย่าเพิ่งกินอะไรอย่างอื่น”
จิ่นเอ๋อร์พยักหน้า ในใจรู้สึกสงสัยมาก องค์หญิงจะฟื้นขึ้นมาได้จริงๆ หรือ แม่นางไป๋ผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่ นางมั่นใจว่าจะทำได้จริงๆ ใช่หรือไม่
หมอหลวงสวี่เข้ามาในห้อง ก่อนจะส่งแม่เหล็กสีดำราวกับน้ำหมึกใส่มือของไป๋จื่อ
ไป๋จื่อให้จิ่นเอ๋อร์นำเข็มที่นำมาให้นางดูก่อนหน้านี้ออกมา แล้วนางก็ใช้แม่เหล็กถูด้านบนเบาๆ ก่อนที่เข็มทั้งหมดจะลอยเหนือแม่เหล็ก
……….
ตอนที่ 838 แม่เหล็กดูดเข็ม
หมอหลวงสวี่เห็นดังนั้นก็พลันเข้าใจอะไรบางอย่างได้ เขากล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้าสงสัยว่าในตัวขององค์หญิงมีเข็มพิษหรือ”
ไป๋จื่อหยิบเข็มออกจากด้านบนแม่เหล็กทีละเข็ม นางยิ้ม “จะเป็นเข็มพิษหรือไม่ยังไม่แน่ชัด จะมีเข็มหรือไม่ก็ยังไม่รู้เช่นกัน ข้าเพียงแค่สงสัยเท่านั้น หากมีเข็มก็ดูดออกมา หากไม่มีเข็มก็ต้องตรวจเลือดหาพิษ”
ตรวจเลือดหาพิษ นี่ถือเป็นคำศัพท์ใหม่ หมอหลวงสวี่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ตรวจเลือดแล้วจะตรวจพิษได้ด้วยหรือ จะทำอย่างไร
หมอหลวงสวี่ยังไม่ทันได้ถามอะไร ไป๋จื่อก็หมุนกายไปที่หน้าเตียงขององค์หญิงแล้ว
“หมอหลวงสวี่ ท่านเป็นบุรุษ เกรงว่าตอนนี้ต้องออกไปก่อนแล้วเจ้าค่ะ” จิ่นเอ๋อร์กล่าว
ถูกต้อง จะใช้แม่เหล็กดูดเข็มต้องถอดเสื้อผ้าก่อน เขาเป็นบุรุษคนหนึ่ง อยู่ที่นี่คงไม่เหมาะสม
น่าเสียดายนัก ไม่อาจได้เห็นด้วยตาตัวเอง ช่างน่าเสียดายจริงๆ
ไป๋จื่อโบกมือ “ไม่ต้องหรอก หมอหลวงสวี่ไม่ต้องออกไป องค์หญิงเองก็ไม่ต้องถอดเสื้อผ้าเช่นกัน”
จิ่นเอ๋อร์ไม่เข้าใจ “ไม่ต้องถอดเสื้อผ้าแล้วจะดูดเข็มอย่างไร หากดูดออกมาไม่ได้ เข็มจะไม่แทงตัวองค์หญิงอีกครั้งหรือ”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “หากบนร่างกายขององค์หญิงมีพิษจริง เช่นนั้นก็ต้องอยู่บนศีรษะ บนร่างกายค่อยว่ากันทีหลัง ลองดูดบริเวณศีรษะก่อนเถอะ”
การที่สามารถทำให้คนสลบไปในทันที อีกทั้งไม่ฟื้นอยู่หลายวัน เช่นนั้นก็ต้องถูกจุดที่สำคัญ ซึ่งนั่นจะต้องเป็นบริเวณศีรษะแน่นอน
จุดแรกที่นางคิดถึงก็คือจุดไป๋ฮุ่ย นางจึงนำแม่เหล็กวางลงที่จุดไป๋ฮุ่ยก่อน มือของนางที่จับแม่เหล็กไว้รู้สึกได้ถึงแรงดูดสายหนึ่งทันที จึงนำแม่เหล็กเข้าไปใกล้มากขึ้น เพื่อให้แรงดูดเพิ่มมากขึ้น
อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel Lucky
เสียงติ๊งดังขึ้น แม่เสียงจะเบามาก แต่ในห้องนี้เงียบสงบอย่างยิ่ง ไม่มีคนพูดอะไร แม้แต่หายใจแรงๆ ยังไม่กล้า เสียงติ๊งนี้จึงเหมือนกับดังอยู่ข้างๆ หูของทั้งสามคน
จิ่นเอ๋อร์มองเข็มยาวบนแม่เหล็กอย่างโง่งม มันเหมือนกับเข็มในห่อผ้าเช็ดนางของนางอย่างกับแกะ
ไป๋จื่อยังคงถือแม่เหล็กถูไปมาด้านหลังศีรษะอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะได้ยินเสียงติ๊งอีกครั้งหนึ่ง เข็มจากจุดชีหยางถูกดูดออกมาแล้ว
ไป๋ฮุ่ย ชีหยาง? จู่ๆ นางก็ฉุกคิดขึ้นได้ “เช่นนั้นจุดต่อไปก็ต้องเป็นจุดจู๋เหอ”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็เลื่อนแม่เหล็กไปที่จุดจู๋เหอขององค์หญิง แรงดูดที่คุ้นเคยสายหนึ่งเกิดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะมีเสียงติ๊งดังขึ้น เข็มยาวที่แทงจุดจู๋เหอลอยออกมา ติดอยู่บนแม่เหล็ก
ตอนที่เข็มยาวที่จุดจู๋เหอลอยออกมา องค์หญิงเชียนฟางก็เริ่มขยับขยุกขยิกแล้ว
จิ่นเอ๋อร์มองเห็นภาพนี้พอดี นางร้องเสียงแหลมโดยพลัน “ขยับแล้วๆ องค์หญิงขยับแล้ว”
ไป๋จื่อไม่สนใจนาง เพียงแต่เลื่อนแม่เหล็กลงต่อไป ครั้นเลื่อนไปถึงจุดปี้หยวน จุดนี้สำคัญเป็นรองเพียงแค่จุดไป๋ฮุ่ย หากมีคนใช้เข็มแทงจุดปี้หยวน คนที่ถูกเข็มแทงจะตกอยู่ในสภาวะหลับใหลโดยสิ้นเชิง หากไม่อาจนำออกมาได้ทันกาล ยิ่งนานวันเข้าก็จะยิ่งส่งผลร้ายใหญ่หลวงต่อร่างกาย
เสียงติ๊งดังขึ้นมาได้ จุดปี้หยวนมีเข็มอยู่จริงๆ
นี่ไม่ใช่การทำร้ายด้วยอาวุธลับโดยบังเอิญ แต่จะต้องเป็นฝีมือของผู้เชี่ยวชาญด้านการกดจุดอย่างแน่นอน
ดูท่าทางจุดประสงค์ของพวกเขาจะไม่ใช่เพียงไท่จื่อ องค์หญิงเองก็ไม่ยกเว้น แม้กระทั่งพูดได้ว่าทุกอย่างเชื่อมโยงถึงกัน
คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนเช่นฉู่เฟิงจะฉลาดเป็นกรดถึงเพียงนี้ ถึงได้วางแผนออกมาอย่างดิบดี ถือว่าเขาเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งเลยก็ว่าได้
ไป๋จื่อเก็บเข็ม พลางกล่าวกับจิ่นเอ๋อร์ที่ร้องไห้ด้วยความตื้นตันไม่ยอมหยุด “วางใจเถอะ อีกไม่นานองค์หญิงของเจ้าก็จะฟื้นแล้ว”
โชคดีที่ไม่ถือว่านานเกินไป ไม่เช่นนั้นต่อให้นำเข็มนี้ออกมาได้ก็จะมีอาการคงค้างที่เลวร้าย สำหรับผู้ป่วยแล้วทรมานนัก
“อีกนานหรือไม่กว่าจะฟื้น จะฟื้นวันนี้ใช่หรือไม่” จิ่นเอ๋อร์ถาม
ไป๋จื่อกวาดสายตามององค์หญิงเชียนฟางครั้งหนึ่ง ก่อนจะยิ้มว่า “อีกเดี๋ยวก็ฟื้นแล้ว รอหน่อยเถอะ”
YOU MAY ALSO LIKE
