คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 857 คุณธรรมสูงส่ง / ตอนที่ 858 ซ่อนสิ่งของบางอย่างที่ไม่ควรมี
ตอนที่ 857 คุณธรรมสูงส่ง
หมอหลวงจางกล่าว “หลังจากพี่ชายข้าใช้ยาของแม่นางไป๋ เขาก็เริ่มกระปรี้กระเปร่าขึ้นทุกวัน นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เมื่อเห็นพี่ชายข้าดีขึ้น พวกพี่สะใภ้และหลานชายต่างก็ขอบคุณเจ้าทั้งนั้น”
ไป๋จื่อยิ้ม “หมอมีหน้าที่รักษาโรคและช่วยชีวิตคน ไม่ต้องกล่าวขอบคุณหรอกเจ้าค่ะ ขอเพียงผู้ป่วยหายดี ก็ถือเป็นคำขอบคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับข้าแล้ว ฝากบอกพวกเขาแทนข้าด้วยนะเจ้าคะ”
หมอหลวงจางอมยิ้มพลางพยักหน้า ไป๋จื่อจึงกล่าวอีกว่า “แต่โรคปัสสาวะร่วงไม่อาจรักษาไปถึงต้นตอได้ ยาของข้าช่วยควบคุมอาการป่วยไว้ได้เท่านั้น ไม่ให้อาการทรุดลงต่อไปได้อีก ซึ่งมันมีผลเพียงหนึ่งหรือสองวันสั้นๆ หากต้องการควบคุมอาการในระยะยาว ก็ไม่อาจหยุดใช้ยา เรื่องอาหารการกินก็ต้องทำตามที่ข้าบอกอย่างเคร่งครัด หากไม่อดทนกินตามใจปาก ย่อมเกิดผลเสียกับตัวเขาเอง นี่เป็นสิ่งที่ผู้ป่วยต้องปรับตัวเอง หากทำไม่ได้ ถึงตอนนั้นแล้วอาการทรุดหนักลง หรือมีอาการร้ายแรงกำเริบขึ้นมา ต่อให้เป็นข้าก็ช่วยไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”
หมอหลวงจางจดจำไว้ขึ้นใจ พลางพยักหน้าหงึกหงัก
บัดนี้หมอหลวงจงที่อยู่อีกด้านหนึ่งพูดขึ้น “คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแม่นางไป๋จะรักษาได้แม้กระทั่งโรคปัสสาวะร่วง นี่เป็นปัญหายากเข็ญที่พวกข้าสำนักหมอหลวงพยายามกันมาหลายปี จนถึงวันนี้ก็ยังไม่พัฒนาไปไหนเลยสักนิด”
“ที่รักษาโรคปัสสาวะร่วงได้ เพราะข้ารู้สูตรยาดีๆ พอดีเจ้าค่ะ ไม่ใช่เพราะข้ามีความสามารถอะไรถึงเพียงนั้น ข้าไม่ได้เป็นคนคิดค้นสูตรยานี้เอง เพียงแต่วิธีการนี้ล้ำหน้ากว่าพวกท่านไปก้าวหนึ่งเท่านั้น หากพวกท่านอยากรู้เหตุผล ข้าสามารถอธิบายให้พวกท่านฟังได้นะเจ้าคะ” ไป๋จื่อยิ้ม
หมอหลวงจงมีสีหน้าประหลากใจ ก่อนหน้านี้เขายังไม่เชื่อที่หมอหลวงสวี่พูด อีกฝ่ายบอกว่าแม่นางไป๋ไม่เหมือนกับหมอทั่วๆ ไป นางมีความรู้มากมายแต่ไม่เก็บงำ ขอเพียงอยากเรียนรู้ด้วยใจจริง นางไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน ครั้นเขาได้ฟังก็ไม่คิดเช่นนั้น ไม่ปฏิเสธและยินดีแบ่งปันความรู้อย่างนั้นหรือ หากเป็นโรคเล็กน้อยเหล่านั้น สอนให้สักหน่อยไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ได้เปลืองแรงเท่าไร ถือว่าเป็นน้ำใจอย่างหนึ่ง ให้จดจำความดีของนางเอาไว้เสมอก็เท่านั้น
ตอนนี้ได้ฟังวาจาของไป๋จื่อ อีกทั้งได้เห็นแววตาและสีหน้าจริงใจของนาง เขาเริ่มรู้สึกตื้นตันขึ้นมา นี่ไม่ใช่แค่ความเมตตาเล็กน้อย แต่เป็นคุณธรรมสูงส่งต่างหาก!
อย่าเพิ่งพูดถึงยาหนิวหวงก่อนหน้านี้ แค่เรื่องโรคปัสสาวะนี้ การที่รักษาโรคนี้ได้ก็ถือว่าเป็นหมอเทวดาคนหนึ่งแล้ว หากคนทั่วไปได้สูตรยานี้ ไม่เท่ากับประเคนสูตรยาวิเศษให้คนทั้งโลกหรือไร
ต่อให้เป็นตัวเขาเองมีสูตรยานี้ ก็เกรงว่าจะเห็นแก่ตัวเช่นกัน!
“พวกท่านไม่ต้องประหลาดใจหรอกเจ้าค่ะ ข้าไป๋จื่อเป็นคนเช่นนี้ ต่อจากนี้พวกท่านจะค่อยๆ เข้าใจข้าเอง” ไป๋จื่อว่า
ครั้นกล่าวจบนางก็นำหมอหลวงทั้งสามคนไปยังห้องยาเมื่อวานนี้ เพื่ออธิบายอาการ ต้นตอ วิธีการควบคุม ไปจนถึงสูตรยาลดน้ำตาลของโรคปัสสาวะร่วงอย่างละเอียด อีกทั้งเขียนให้พวกเขาคนละชุดอีกด้วย
หมอหลวงสวี่พูดขึ้นว่า “สิ่งที่แม่นางไป๋เขียนให้ ต่อจากนี้จะถูกเก็บอยู่ในสำนักหมอหลวง เพื่อให้หมอหลวงทุกคนได้นำไปศึกษา นอกจากนี้ข้าจะเขียนคัดลอกเอาไว้อีกสองสามชุด ส่งมันให้กับหมอชื่อดังผู้มีคุณธรรมเหล่านั้น ขอให้พวกเขาเผยแพร่มันออกไป ให้ทุกคนได้รับประโยชน์มากขึ้น ให้ทุกคนเจ็บป่วยน้อยลง”
เมื่อพูดเรื่องโรคปัสสาวะร่วงจบก็เป็นเวลาสาย เดิมทีหมอหลวงสวี่ยังอยากถกกับนางเรื่องตำราฝังเข็มอีก แต่ดูสถานการณ์แล้วก็ทำได้แต่รอวันอื่นเท่านั้น
ทั้งสามคนเพิ่งออกจากห้องยา ขันทีผู้หนึ่งก็รีบร้อนเข้ามา “ท่านใดคือไป๋จื่อ”
ไป๋จื่อก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง “ข้าเองเจ้าค่ะ”
ขันทีฉีกยิ้มกว้างในทันที เขากล่าวกับไป๋จื่อว่า “คุณหนูไป๋รีบตามบ่าวไปที่ตำหนักชิ่งอันเถอะขอรับ”
สีหน้าของไป๋จื่อยังคงเดิม นางเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางถาม “ฮองเฮาอยากพบข้าหรือ”
ขันทีพลันพยักหน้า “ฮองเฮาอยากพบ เชิญคุณหนู”
……….
ตอนที่ 858 ซ่อนสิ่งของบางอย่างที่ไม่ควรมี
ไป๋จื่อพยักหน้า “ข้าจะไปหยิบล่วมยาก่อน”
ขันทีรีบเอ่ย “ไม่ต้องๆ ฮองเฮาเพียงบอกให้ท่านไปเท่านั้น ไม่ต้องรักษาโรคอะไร ทิ้งล่วมยาไว้ที่นี่เถอะขอรับ”
เท่านั้นหรือ? หัวใจของนางเย็นเยียบขึ้นเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ายังไม่จากหายไป “ก็ได้เจ้าค่ะ” ไป๋จื่อหันไปมองหมอหลวงสวี่ เอ่ย “หมอหลวงสวี่ อีกเดี๋ยวจิ้นอ๋องจะมารับข้า พวกข้านัดกันไว้แล้ว ตอนนี้ข้าต้องไปตำหนักชิ่งอันก่อน ท่านช่วยข้าบอกเขาสักหน่อยนะเจ้าคะ เขาจะได้ไม่ต้องรอข้า”
หมอหลวงสวี่รับคำ ในใจรู้สึกสงสัยอย่างมาก เมื่อครู่ไป๋จื่อบอกว่าจะไปตำหนักชิ่งอัน แต่ไม่ได้บอกว่านัดจิ้นอ๋องไว้ที่นั่นนี่นา
ขณะที่กำลังฉงน เขาก็เห็นไป๋จื่อขยิบตาให้ หัวใจของเขาพลันสั่นไหวครั้งหนึ่ง คล้ายจะเข้าใจอะไรบ้างแล้ว
ไป๋จื่อตามขันทีไป ส่วนเขามีสีหน้าอึมครึมขึ้น
“ฮองเฮาเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดเซียวอ๋อง เซียวอ๋องกับจิ้นอ๋องเหมือนน้ำกับไฟ แม่นางไป๋เป็นคู่หมั้นของจิ้นอ๋อง ด้วยความสัมพันธ์นี้ ฮองเฮาจะเชิญนางไปทำอะไรกัน” หมอหลวงจางถาม
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของหมอหลวงทั้งสามคนก็ไม่ค่อยดีแล้ว
หมอหลวงสวี่เอ่ยว่า “เมื่อครู่แม่นางไป๋บอกให้ข้าบอกกับจิ้นอ๋อง นางน่าจะต้องการขอความช่วยเหลือจากจิ้นอ๋องกระมัง ข้าต้องไปพบจิ้นอ๋อง พวกเจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่เถอะ”
หมอหลวงจงพูดขึ้นมา “ตอนนี้เกรงว่าจะหาตัวจิ้นอ๋องไม่พบ ตอนมาที่นี่ข้าได้ยินว่าจิ้นอ๋องไปค่ายทหารป้องกันเมือง คาดว่าตอนบ่ายถึงจะกลับเมืองหลวง”
“แล้วจะทำอย่างไรดี หากเกิดอะไรขึ้นกับแม่นางไป๋ที่ตำหนักชิ่งอันแล้วจะทำอย่างไร” เขาร้อนใจจนหัวหมุน ในใจของเขาเห็นไป๋จื่อเป็นอาจารย์และสหาย เขาให้ความสำคัญกับนางมาก จึงไม่อยากให้นางถูกรังแกปม้สักนิดเดียว
ถึงอย่างไรเสียหมอหลวงจางก็ยังหนุ่ม หัวสมองแล่นเร็วกว่าพวกเขา เขาจึงกล่าวว่า “หัวหน้าสำนักทั้งสอง ข้ามีแผนการหนึ่งขอรับ”
…
ตำหนักชิ่งอัน
ไป๋จื่อตามขันทีมาถึงตำหนักชิ่งอัน นี่เป็นครั้งที่สองที่นางมาที่นี่ แต่นางกลับมีความรู้สึกเหมือนกับครั้งแรก ทุกบริเวณล้วนไม่เข้าตา ทุกบริเวณชวนให้รู้สึกว่าสกปรก ทำให้นางต้องระแวดระวังอยู่เสมอ
“หม่อมฉันขอเข้าเฝ้าฮองเฮา”
สตรีคนหนึ่งสวมชุดคลุมลายหงส์งดงาม กำลังนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าของพระนางคล้ายกำลังอมยิ้ม แต่สายตาที่มองไป๋จื่อกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็น
“ตามสบายเถอะ”
ตอนที่ไป๋จื่อลุกและเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของพระนางค่อยๆ เบ่งบาน “ในที่สุดก็ได้พบเจ้าเสียที ตั้งแต่ที่เจ้ารีบร้อนจากไปเมื่อคราวก่อน ข้าก็คิดถึงเจ้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเชียวละ”
รีบร้อนจากไป? คิดถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน?
‘ตอนนี้เจ้ากำลังลอบกัดฟันอยู่แน่ๆ เตรียมแผนการยาวเหยียดไว้รับมือข้าแล้วกระมัง’ ไป๋จื่อคิดในใจ
ไป๋จื่อยิ้มเช่นกัน “ลำบากฮองเฮาแล้ว ครั้งก่อนหม่อมฉันมีความไม่สะดวกใจบางอย่าง จึงไม่อาจรบกวนพระนางได้ต่อ ข้าออกไปโดยพลการ เสียมารยาทยิ่งนัก ขอฮองเฮาอย่าได้กล่าวโทษหม่อมฉันเลยนะเพคะ”
ฮองเฮาโบกมือเบาๆ “เรื่องในอดีตทั้งนั้น ไม่ต้องพูดถึงแล้ว”
‘ข้าไม่ได้พูดถึงสักหน่อย เจ้าพูดขึ้นมาเองชัดๆ’ ไป๋จื่อคิดในใจ
“นั่งลงเถอะ” ฮองเฮารับสั่ง
นางกำนัลย้ายเก้าอี้ไม้เจินหนานสลักลายดอกไม้ตัวหนึ่งมาจากข้างๆ บนนั้นวางเบาะที่หนาและนิ่มเอาไว้อันหนึ่งด้วย
เพราะฮองเฮาอยู่ที่นี่ ไป๋จื่อจึงระมัดระวังข้าวของที่อยู่ที่นี่มากเป็นธรรมดา นางจับจ้องเก้าอี้ตัวนั้นไม่วางตา และนางมองเห็นความผิดปกติตามที่คาดเอาไว้
ครั้งก่อนวางยาในน้ำชา แต่นางจับได้เสียก่อน ยังไม่ทันได้ดื่มเข้าไป ครั้งนี้ไม่อาจทำเรื่องโง่ๆ เช่นคราวก่อนได้แล้ว ต้องทำอะไรกับอย่างอื่นเป็นแน่
เมื่อนางกำนัลเดินออกไป แสงแดดส่องเข้ามากระทบภายใน พาให้นางมองเห็นแสงระยับอยู่บนเบาะที่เดิมทีเกลี้ยงเกลาไม่น้อย
เกรงว่าในเบาะนี้จะซ่อนสิ่งของบางอย่างที่ไม่ควรมีเอาไว้กระมัง!
YOU MAY ALSO LIKE
